Yeni maceralara yelken açsam ama eski maceralar da bir yere varsa

 

Sanırım Dalyan’dan taşınma sürecim yasın evreleri gibi çeşitli aşamalardan geçiyor. Hesaplarıma göre şimdilik 6 evre geçirdim. İşte o evreler: 

1.Memnuniyet: İlk başlarda her şey istediğim gibiydi. Nehir kenarında bisiklete binmek, İztuzu yürüyüşleri, orman ziyaretleri, arkadaşlarla yaratıcı eğlenceli sohbetler... "Küresel ısınma Dalyan’ı yeryüzünden silene kadar buradayım," gibi iddialı cümleler kuruyordum. 

2.Şüphe: Sonra kavurucu yazlar gelip bizi hayatımızdan bezdirmeye başlayınca ilk taşınma fikirleri düştü aklıma. "Ama böyle arkadaşlıklar, böyle masal gibi ortamlar bırakılır mı?" diye düşündüm. Mevsim değişince yine Dalyan’ı sevmeye devam ettim.

3.Rahatsızlık: Bir süre sonra Dalyan'daki insanlar gözüme batmaya başladı. Herkes sarhoştu, arığa çok fazla düşülüyordu, biz de dahil herkes fakirdi, bütün sokaklar ve dükkanlar aynıydı, hiçbir yeni uyaran yoktu. Bu küçük yerde uyuşmuş, loop'a girmiştik belki de. Bu durum canımı sıktı. "Sanırım burayı bırakıp bir değişiklik yapma zamanı geldi," diye düşünüp evi satışa çıkardık.

4.Tiksinti: Evi satışa koyduktan sonra Dalyan’ın olumsuz yönleri iyice gözüme battı. Sıcak aktif yaşamayı engelliyordu. Ev çok konforsuz ve küçüktü. Çevredeki insanlar hala sarhoştu. Yaseminler uzağa taşındığı için ve kafe kışın kapalı olduğu için onlarla da eskisi gibi görüşemiyorduk. İstanbul’a yakın olup kültür sanat aktivitelerine gitmek ve yeni bir çevre edinmek hoş olacaktı.

5.Kopukluk: Eskişehir’de masal gibi iki gün geçirip Vişnelik’in güzelliğini gördükten sonra ve oradaki evlerin konforunu düşününce iyice sabırsızlanır oldum. Hemen yarın evin satılmasını ve taşınmayı isterdim. Bu istekler beni Dalyan’dan iyice kopardı. Resmen Dalyan'da offline'dım artık.

6.Kabullenme: Böyle kopuk hissetmek hiç hoşuma gitmedi. Çünkü yarın taşınıyor falan değildim. Daha aylar vardı taşınmama ve hatta ev hemen satılmazsa belki de yıllar. Böyle offline yaşayamazdım. Dalyan’da olduğum sürece burada anlam hissetmeye devam etmeliydim. Ben de bu dönemi kaçıp gitme modunda değil, daha iş odaklı, eve ve kendime bakım odaklı geçirerek, buradaki yakın arkadaşlarımın iyi olduğuna emin olarak geçirmeye karar verdim. Bu fikirler beni Dalyan’la tekrar barıştırdı. Rahat ettim.

Şu anda bu 6. evredeyim. Bundan sonra başka evre olacak mı, merak ediyorum doğrusu.

Tam da her şeyi gördüm derken

 

Geçen gün 39. yaşımı bitirdim. “Artık orta yaşa geldim, göreceğimi görmüşümdür bu hayatta,” diye düşünürken, benimle aynı karakterdeki bir arkadaşım sayesinde Asperger olduğumu öğrendim. Tabii Asperger tanımı kullanılmıyormuş artık, onun yerine “yüksek işlevli otizm” gelmiş, sonra da bu “hafif otizm”e dönüşmüş. Şimdilerde bu durumdakiler kendilerine kısaca “spektrumdayım” diyormuş.

Aslında birkaç yılda bir ben de “Acaba Asperger miyim?” diye kendimi sorgulayıp duruyordum; ama öylesine. Hiç ciddi ciddi emin olamamıştım bu durumdan. Çünkü spektrumda olduğundan emin olabilmek için spektrumda olmamanın nasıl bir şey olduğunu bilmek gerekiyor. Bir haftalık yoğun araştırmanın sonunda normal insanların nasıl olduğunu öğrendim artık. Ortamın duygusunu doğal bir şekilde kavrayan, sosyal ilişkilere tahammülü yüksek, sese gürültüye o kadar takılmayan tiplermiş bu nörotipikler. Dolayısıyla benim onlarla pek alakam olmadığı anlaşıldı.

Spektrumda olduğumdan emin olunca ilk başta biraz şoka girdim. Bütün dünya tasarımım kökünden değişebilirmiş gibi geldiği için biraz korktum. Ama sonrasında büyük bir rahatlama geldi. Çünkü hayat boyu yaşadığım bütün tuhaflıkları açıklıyordu bu durum ve boşlukları dolduruyordu. Ayrıca insanlar arasındaki konumumu bilince kendimden neyi bekleyip neyi bekleyemeyeceğim çok daha netleşti. Mesela spektrumdaki kadınlar hep varoluşsal sorunlar yaşarmış, genelde sanata yetenekli olurmuş, kafalarında bir projeleri olurmuş hep onu hayata geçirirlermiş, insanlar dünyasına ait hissetmedikleri için sosyal izolasyon yaşarlarmış, söyledikleri şeyler normaller tarafından garipsenirmiş, normallerle olan sosyal ilişkilerden çok yorulurlarmış. Bunların hepsi bende bol bol var ve okuyup araştırdıkça her satırda kendimi daha fark ediyorum.

Hayatım boyunca çok iyi arkadaşlarım oldu ama bir yandan da hep benzerlerimi aramayı bırakmadım. Sonunda benzerlerimin yerini buldum, spektrumdaki kadınlarmış benim benzerlerim. Tek değilmişim oh bee. Bu aralar Twitter’dan ve Ekşisözlük’ten birkaç spektrumlu kadınla sohbet ettim de, direkt konuşmalarından, duygusal prosedürleri atlamalarından, resmen onlarla aynı gezegenden geldiğimizi açıkça görüyorum. Artık evsiz değilim, benim de ait olduğum bir gezegen var! 40 yaş bunu öğrenmek için epey geç olsa da, iyi ki bu durumu 70 yaşında fark etmemişim diye düşünüyorum şimdi.

İşte tam da her şeyi gördüm derken 40 yaşıma bomba gibi girmiş oldum böylece. 

Bütün hayatımı 2005 yılı civarı tanıştığım insanlarla geçirmem ne garip

Barış'ın beklenmedik başarıları:

-Yeni tanıştığı, hiçbir şeyin ismini hatırlamayan çocuğun en sevdiği diziyi bir kerede doğru tahmin etmesi (Severence)

-Yeğeninin okuldaki bully'sini, yeğeniyle senede sadece bir kere telefonda görüntülü konuşmasına rağmen anlattırabilmesi (Ailesi bilmiyormuş)

Günlük rutinimin verimsizlik seviyesinden memnunum

Geçen gün Flu Tv'de "Kaç arkadaşınız olmalı?" isimli bir video gördüm. Video'da "Arkadaşınızı daha iyi tanımak için onun günlük rutinini bilmeniz iyi olabilir," diyordu. Ben de sizin arkadaşınız olduğuma göre aklınıza geldiğimde, Begüm şu an şöyle yapıyordur, demek isteyebilirsiniz. 

İşte günlük rutinim:

9:00'da uyanıyorum. Vay ve 39 yıl geçti hala hayattayım, büyük başarı, diye düşünüyorum. Bayaa bayaa bunca yıl hayatta kalmayı becerdim resmen.

9:00 - 10:00 arası tam olarak ayılabilmek için yatakta telefona bakıyorum. Twitter, Instagram ve Ekşisözlük'te geziniyorum. Komik ve ilginç şeyler okuyorum oralarda ama bir o kadar da toksik şeyler okuyorum. Telefon gezintimin sonunda Twitter kutuplaştırıcı, Ekşisözlük kadın düşmanı, Instagram da gereksiz özendirici, sonucuna varıyorum. En iyisi WhatsApp'ta chat yapmak resmen. Sonra "Gidip bir kahve içeyim artık," fikriyle zıplayarak yataktan kalkıyorum. Kahvenin varlığı sabahları yataktan kalkabilme nedenim.

10:00 - 10:30 arası kahve demlenirken üç beş egzersiz yapıyorum. Bu sayede günün geri kalanında kendimi patates gibi hissetmiyorum.

10:30 - 12:30 arası kahvemi içip o sıralar neyle ilgileniyorsam onu yazıyorum. Mesela şu an Mobil App içeriği yazıyorum. Ondan önce kitap yazıyordum. Bazı günler günlük yazmakla geçiyor.

12:30'da Barış üst kattan aşağı inip "Acıktım," diyor. Zaten ben de acıkmış oluyorum. Kahvaltı hazırlayıp yiyoruz birlikte.

13:30 - 15:30 arası yine kahve yapıp, bu sefer sütlü kahve ama daha zevkli, yeniden iş başına oturuyorum. Bir yandan chat yaparak bir yandan işlere devam ediyorum.

15:30 gibi artık bilgisayar başında oturup ekrana bakmaktan sıkılmış oluyorum. Kurtlanıyorum, kendimi bisikletle dışarı atasım geliyor. Bazen ormana gidiyorum, bazen Yasemin'in kafesine uğruyorum. Çoğu zaman etrafta bir dolanıp alışveriş yapıp eve geri dönüyorum. Dışarı çıkasım yoksa duş alıyorum. Duşu bu saatlerde alırım hep.

17:00'de akşam yemeği hazırlığına başlıyorum, bir yandan da TV'de ciddiyetsiz programlar açıyorum. TV derken, bilgisayardan açıp TV ekranına veriyorum, diyelim.

18:00 - 21:00 arası yemek yiyorum. Yemek yedikten sonra telefondan oyun oynamaya başlıyorum. Şu sıralar İngilizce bulmaca çözüyorum mesela, ondan önce Redecor oynuyordum. Ya da bir şeyler araştırıyorum. Bu esnada yine ciddiyetsiz programlar arkada ses çıkarmaya devam ediyor. Ciddiyete hiç tahammülüm yok gerçekten.

21:00 - 23:00 arası Barış'la film ya da birkaç bölüm dizi izliyoruz. Film iyi çıkarsa ya da dizi çok sürükleyiciyse çok seviniyorum.

23:00 - 24:00 arası yatakta uzanıp izlediğim filmin yorumlarına bakıyorum. Sonra yine sosyal medyada geziyorum. Uykum gelince uyuyorum.

Ek bilgiler:

-Çarşamba günleri cin içerken buluyorum kendimi.

-Hafta sonu yazı işleri yapmak yerine o saatlerde kitap okuyorum bu sefer. Arkadaşlarımdan gelen serserilik tekliflerine açık oluyorum. Ayrıca hafta sonu tatlı yemek serbest. Bol kuru yemişli çikolataları seviyorum. Yazsa dondurma ama.

-Pazar kahvaltısında krep yapmak gibi bir ritüelim var.

-Her ay kendime küçük bir gezi ya da bir etkinlik planı yaparak atraksiyon yaratmaya çalışıyorum. Sinemaya gitmek olur, kamp yapmak olur, her şey olur. Bu ay Deniz Göktaş stand up'ı var mesela.

-Üç dört ayda bir bütün haftamı alan bir tatile çıkmak iyi oluyor. 

Günlük rutinimi arkadaşlarıma anlattığımda sabah ve akşam yatakta geçirdiğim telefon saatini verimsiz buluyorlar. Eskiden bana da saçma geliyordu ama artık umursamıyorum. Bu sistemde gayet keyfim yerinde. Çalışan bir şeyi bozmanın gereği yok şimdi.

Görsel: Pascal Campion

Herkese benden birer sincap

 

Orman burası. Sıcak hava nedeniyle, bacak bacak üstüne attığımda birbirine temas eden yerlerden terler damlıyor. Yaz mevsimi üzerimden buldozer gibi geçiyor. Ama sıcağı bahane edip kendimi eve kapatmaya hiç niyetim yok. Akşamüstü olup işlerden sıkıldığım anda bisiklete atlayıp dışarı çıkıyorum. Bu artık övündüğüm bir özelliğim olmaya başladı.

İstanbulluların sıcaktan şikayet etmesi komiğime gidiyor bu aralar. Üç beş gün hava sıcak oldu diye ortalığı ayağa kaldırıyorlar hemen. Halbuki onların şikayet ettiği havanın daha kötüsü burada üç ay sürüyor. Hatta hava 35 derece olduğunda "Bugün hava iyi," diye düşünüyorum ben, 39-40 değil sonuçta.

Şu sıralar kendimi her zamankinden daha çok iletişime açık, yapıcı ve sağlıklı hissediyorum. Geçen gün aniden "kararında bir narsizm" benliğime yüklendi ve bütün olumsuzluklar teflon tavadan kayar gibi üstümden kaymaya başladı nedense. Adeta 25 yaşımdaki gibi umursamazım ama aynı zamanda üzüntülerimle temastayım ve uzun uzun laf anlatmaya üşenmiyorum. Çok ilginç bir olay. Madem laf anlatmaya üşenmiyorum blog yazayım bari, dedim ben de. Gerçi blog okuyan kaldı mı, onu bilmem.

APOKALİPS gibi hava

 

Günlerdir Wimbledon kadınlar final maçını bekliyordum. 

Bugün tam maç başlayacağı esnada evde elektrikler gitti. 

Elektrik kesintisi için hiç uygun bir zaman değildi. 

Hava 43 dereceydi ve klima durur durmaz ev aşırı sıcak oldu. 

Ayrıca elektrik kesintisine laptopumun ve telefonumun şarjı az yakalandım. 

Yine de maçı kaçıramazdım, %30 şarjlı telefonumla TRT Spor'u açtım. 

İnternet çok yavaş olduğu için maç takılıp durdu hep. 

Yasemin’e mesaj atıp kafede elektrik olup olmadığını sordum. 

Kafede elektrik olduğu öğrenince arabaya atlayıp uçarak kafeye gittim. 

Neyse ki maçın 2. setine yetiştim, Wimbledon finalini güzelce izledim. 

Telefonumu ve laptopumu şarja takma fırsatı da buldum. 

İkisinin şarjı da yüzde 75’lere gelince maç bitti, kafe kapandı, eve döndüm.

Eve geldiğimde beni acı bir gerçek bekliyordu. 

4’te giden elektrik saat 6 olmasına rağmen hala gelmemişti. 

Aydem’e arıza kaydı bırakıp durumdan haberdar ettim. 

Ardından karidesli makarna yapıp kendimi sevindirdim. 

Biraz keyfim yerine gelir gibi oldu makarnayı yiyince.

Fakat ev hala aşırı sıcaktı. 

Mecburen bi limonlu cin hazırlayıp blog yazdım.

Şimdi ne yapıcam belli diil.

Hayatımızın başrolü ne ara ülke oldu?

Depremle birlikte gördüm ki gerçekten şansa yaşıyoruz. Yani dünyada yaşayan bir insan olmak zaten şansa yaşamayı gerektiriyordu ama Türkiye’de yaşamak şansa yaşadığımız gerçeğini daha da gerçek kılıyor. Ülkedeki her şeyin içi o kadar boşalmış, hükümet o kadar çökmüş ki önümüzde kabak gibi duran İstanbul depremi için bile hiçbir şey yapamıyoruz. Kendi adıma sadece bu depreme İstanbul’dayken yakalanmamayı dileyebiliyorum. Sonuçta İstanbul’a illa ki gideceğim. Benim için güzel ve önemli bir yer orası.

Eski romanlarda, filozoflar arasında acı çeken boşu boşuna erken yaşta ölen insanlar görürdüm. Artık öyle değil, diye düşünürdüm hep; ama aslında her insanın hikayesi hala buna benziyor. Hala önlenebilir hastalıklardan ölünebiliyor, hala büyük adaletsizlikler söz konusu, hala her yanımız yaşanmamış hayatlarla dolu. Elektrik bulunmuş ve tıbbi açıdan bir çok gelişme yaşanmış olsa da örgütlü kötülükten, bilimsizlikten ve adaletsizlikten 21. yy'da bile kendi payımızı alabiliriz.  

Düşünebilen ve eli kalem tutan bir insan olarak ülkedeki son gelişmeler bir yol ayrımına getirdi beni. Bu noktadan sonra "risk budur" deyip bildiğim normal hayata devam mı edeceğim (Peki bu onurlu bir hayat mı?). Daha survivor bir moda geçip doğaya daha çok dönüp önlemleri mi arttıracağım? (Yaşamayı bu kadar seviyor muyum?). Yoksa her şeyi para ile mi çözeceğim, depreme en dayanıklı binalar, arazide tek katlı bir çiftlik evi ve her şeyin en kalitesini kullanmak vb.  (Bu kadar züppe miyim?). Bunların hiçbiri bana uymuyor.

Hepimiz ailemizin küçükken bize kurduğu dünya tasarımının sakinleriyiz. Ben kendi adıma varoluşsal ölçekte insan olmanın zorluklarından ve genel olarak ölüm riskinden şikayet ettiğim siyaset dışı acılarla dolu bir hayat geçirmeye razı olmuştum. Dünyada her şeyin mükemmel olmasını beklemiyordum; dolayısıyla insan olarak elimizden geleni yapmamızdan ama bunun yetmemesinden bol bol veryansın etmeye hazırdım. Olan biteni insan olmanın iniş çıkışları, dünyanın türbülansı olarak düşünecektim. Ülkenin yok olması, ihmalden ve göz göre göre gelen afetler yüzünden ölmek ise planlarım arasında hiç yoktu. Bu kadar yozlaşmış ve bilimsiz bir yönetimin bizi beklenenden çok daha geriye atmasını beklemiyordum. 

Durduk yere diktatör rejimiyle uğraşmaya başladık. Gezi'den sonraki 10 yıl "Artık bu kadar da olmaz." dedirtecek düzeyde berbat geçti. Tıpkı geçmişteki o insanlar gibi, bizim hayatımızı da hükümetlerin ve siyasetçilerin dandikliği belirlemeye başladı. 

Umarım artık dibe vurmuşuzdur. Çünkü kötülükle kendi başıma uğraşacak yerim kalmadı. Eğer bu siyasi eziyet bitmemekte kararlıysa örgütlü kötülüğün karşısına örgütlü bir iyilik koymamız şart.

Daha fazla flamingo görmeyi hak ediyoruz.

 

Annemin doğum gününü kutlamak için Bodrum'a gittik geçen hafta. Şu sıralar kozmik hatlar tıkalı olmasına rağmen Bodrum tatilimiz gayet güzel geçti. Dönüşte Milas'taki arkadaşlarımız Hale ve Selçuğa da uğradık.

Selçuk ve Hale’yle korona yüzünden midir nedir, 2 buçuk senedir görüşmemiştik. Buluştuğumuzda fark ettik ki, geçen 2 buçuk yılda baya önemli değişiklikler yaşanmış. Ben yazar olmuşum, Barış programcı olmuş, onlar anne baba olmuşlar. 8 aylık çok tatlı bir kızları var. İsmi Peri.

Peri’yle tanıştığımızda bebek arabasında oturuyordu, beni görünce kocaman bir gülücük attı. Bu davranışıyla ilişkimizi o başlattı diyebilirim. Sevdim bu kızı. Selçuk da Hale de çocuğun üstüne çok düşen tipler değiller. Olması gerektiği kadar ilgileniyorlar. Ben de fırsattan istifade Peri’yi kucağıma aldım. Peri bu duruma itiraz etmeyince kucağımda oturdu bir süre. Çok meraklı birisi, sağı solu kurcalıyor. Güneş gözlüğüyle, masa örtüsüyle ve sokaktan geçen köpeklerle oyalandı. Birlikte yarım saate yakın vakit geçirdik, sanırım arkadaş olduk. Selçuk ve Hale baktılar Peri bende duruyor, ara sıra Peri’yi bana vermeye başladılar. 2 gün boyunca Peri'yle bol bol gülüp eğlendim. 

Şimdi Dalyan burası. Tatil sonrası değerlendirmelerimi yaparken fark ettim, bundan sonra Milas’a sadece Hale ve Selçuğu görmeye değil, Peri’yi de görmeye gideceğim. Çünkü artık bebek bi dostum var. Ne komik laf, bebek dostum. Herkesin bi bebek dostu olmalı.

Çocuk sahibi olmamama rağmen kendimi çocuk kavramına kapatmamış olmam hoşuma gitti. Bebeklerle gülüp eğlenebiliyorum doğallıkla. Sorumlulukların full time değil part time olması işime geliyor.

Yine "iyi ki çocuğum yok" diye düşündüğüm bi gün

Bugün süpermarkette, alışveriş yapmayı kolaylaştıran bir yöntem keşfettim. Daha doğrusu bu yöntemi kasa sırasında önümde duran kadından gördüm. Önümdeki kadın, alışveriş sepetini içindekilerle birlikte olduğu gibi banda, kasiyerin yanına yerleştirdi. kasiyer sepetin içinden ürünleri kendi teker teker çıkarıp okuttu. Yani kadın hiç uğraşmadı ürünleri dizmekle.

Kadından gördüğüm yöntemi sıra bana gelince ben de uyguladım. Kasiyer hiç itiraz etmedi, her şey normalmiş gibi davrandı. Benim sepetimin içindeki ürünleri de okuttu ve ürünler bitince sepetimi kendi koydu bir yerlere.

Alışveriş yaparken üzerimdeki sorumluluk azaldığı için kendimi hafiflemiş hissettim.

görsel: Elena Orlova

Öylesine bir yazı

 

Yılbaşını Nazos'taki bütün insanlara "Ölümden korkar mısın?" sorusunu sorarak geçirdim. Teorime göre insan 7-8-9 yaşlarında ölümlülükle ilk tanıştığında ölüm düşüncesiyle nasıl baş ediyorsa, o düşünce hayatına ve duygu durumuna ciddi bir yön veriyor. 

Ben mesela ölecek olduğumuzu bir türlü kabullenemeyip (ama sonsuza kadar yaşamayı da bir o kadar korkutucu bulup) en iyisinin, insanın ölüme odaklanmayıp nasıl yaşadığına odaklanması olduğuna karar vermiştim. Bu da beni hayatımı nasıl dizayn etmek istediğime götürdü. Kendi içsel süreçlerimi proses etmek ve seçimlerimi nasıl yapmak istediğimi tespit etmek için bol bol yazı yazdım. Ama sonra hayatımın dizaynının düşündüğüm kadar da benim elimde olmadığını fark ettim, toplum ve çevre beni bir hayli sürüklüyordu. Toplumu ve genel insanı dandik buldum. Bu dandik düzene dayanabilmek için yazdıklarım kara mizaha kaymaya başladı. O noktadan sonra hayatın hepsinin bu kadar olduğunu kabullenmek yerine yaşamdaki büyüleri aramaya koyuldum. 

Doğayı büyülü buldum ilk olarak. Gün batımı, ağaçlar, dalgalar, bulutlar, insan elinin değmediği bu olgular bana mutluluk verdi. İnsanın yaptığı şeyler içinde de şehir ışıklarını beğendim. Doğa ile ışıkların birleşmesi özellikle hoşuma gitti. Kasvetli havada yanan ışıklar ateş böceğini andırıyordu. Bu büyüleri yakalamak ve ifade etmek beni resim ve fotoğraf gibi görsel sanatlarla ilgilenmeye itti. 

Yazarak daha fazla açabileceğim içsel bir konum olmadığında, olaylar mizah haline getirilemeyecek kadar tatsızlaştığında, büyüleri yakalayacak coşkum olmadığında piyanonun başına oturup hüzünlü karanlık melodiler çalmaya çalıştım. Notalar duyguda kalmama yardımcı oldu. Şimdi ukulelem de var, duyguda kalmama yardımcı olan bu yeni oyuncağımı da diğer oyuncaklarım kadar seviyorum.

Bütün bu bilgiler ışığında diyebilirim ki sanat resmen terapi benim için.

Görsel: Harald Rudyard

Eşofman, hayatı ve kendimi ciddiye almamı engelliyor.

 

Bu ara giyinişimizle ilgili önemli bir sorun gözüme çarpıyor. Kışın vücudumuzun üst tarafımıza kat kat kıyafetler giyiyoruz ama altımıza sadece tek bir katman giyiyoruz, bu çok saçma. Üstümde atlet, tişört, kazak, hırka gibi bir sürü şey olurken altımda sadece tek bir pantolon ya da tek bir eşofman altı oluyor, bu nedenle üst bacağım üşüyor genelde. Bacak atleti gibi bir giysi olmalı bence. Tayt gibi sıkı ya da külotlu çorap gibi sentetik olmamalı. Bacakları sakince sarmalayan tatlı pamuk bir giysi olmalı. Ayrıca nasıl olacağı henüz gözümün önünde canlanmıyor ama bacak hırkası gibi bir şey de denenebilir. Belki belden dize kadar inen, şort tarzında, pantolonun üstüne giyilecek yün bir hırka gibi olabilir bu.

Görsel: Andrew Wyeth

İçim boşalmış, kendimi biraz kitapla doldurayım.

 

Geçen hafta Mehmet Deniz ve Ece, Yalıçapkını evinden çıkmaları gerektiğini, istersek bizim 10 gün kirası ödenmiş o evde kalabileceğimizi söyledi. Buna çok sevindim; çünkü her yazarın hayali güzel manzaralarda bulunmak ve oraların tadını çıkarmaktır. Üstelik resimlerim için de güzel imgeler toplayabilirdim bu güzel ortamı deneyimlerken. 

Barış'la hazırlanıp aynı gün Yalıçapkını evine yerleştik. Eve yerleşince nehire sıfır verandaya çıkıp rüzgardan uçuşan sazlıkların sesini dinleyerek soğuk havayı içime çektim. Sadece kuşların ve yaprak hışırtılarının sesinin duyulduğu, etrafında tek bir insanın bile olmadığı bu doğa evi, güzelliğiyle beni o kadar etkiledi ki evde bulduğum birayı açıverdim hemen. Salondaki masaya kurulup camdan dışarıyı hayran hayran izleyerek yazı yazmaya koyuldum. Bir süre sonra biram bitti, evde başka bira yoktu. Az bir şey rakı vardı, normalde farklı içkileri karıştırmayı sevmesem de mecburen rakıyı da içmek zorunda kaldım. Rakıyı içerken Yasemin'e evi ve evin manzarasını içeren birkaç fotoğraf attım. Yasemin ev çok güzel olduğu için ne içsem haklı olduğumu söyledi. Sonraki günler evin huzurlu sessizliği içinde bol bol kitap okudum. Ecem'in verdiği Kadınlar Ormanı kitabını bitirdim. Hem kitap hem ev çok güzel olduğu için ikisinin kombinasyonu da harika oldu.

Yalıçapkını evinde sanki şehir dışında yaşıyormuş gibi oldum. Hiç merkeze gidesim gelmedi. Bahçedeki şezlongda üstüme battaniye alıp kahve içtim sabahları. Akşamları yaratıcı yemekler yaptım. Öğlenleri ise Barış'la cigara içtik. Nereye baksak manzara o kadar güzeldi ki "ne içsek haklıyız" diye düşündük hep. Bir ara Yasemin bize geldi, bahçede ateş yaktık. Ateşle mücadelemiz çok inişli çıkışlı oldu. Öyle ki bir spikerin bu ateş yakma müsabakasını sunması gerektiğini düşündüm. Şöyle bir sunum olabilirdi: "Evet Barış ince bir odun atıyor ateşe, maalesef odun ateşi boğdu ve dumanlar çıkmaya başladı, begüm ufak bir kuru yaprak atarak ateşi tekrar harlamaya çalışıyor, AMAN TANRIM odunlardan biri devrildi, heyecanlı dakikalar, devrilen odunun terlediği göze çarpıyor, acaba yaş odun mu kullandı ateş yakma milli takımı, Yasemin'in alanına yanan bambulardan biri devriliyor, yasemin bambuyu fark etmedi, yasemin bugün formunda değil mi yoksa, begüm Yasemin'in bambusunu alıp ateşe geri attı ama bambu yanlış taraf gitti." Bunun gibi şeyler söyleyebilirdi sunucu.

Normalde masal evinde 1 hafta kalmayı planlamıştım ama 5. gün hava birden soğuyunca çok üşümeye başladım. Ayrıca yağmur yağıyordu, yağmurda bahçeye de verandaya da çıkılamadığı için eve hapsoluyordu insan, bu nedenle yavaştan gerçek evime dönmeye karar verdim. Yağmurun delicesine yağıp havanın kapkaranlık olduğu o son gün, bir ara içime dolup taşan ilhamla birlikte siyah ukulelemi alıp balkona çıktım. Sağanak yağmurun ve hışırdayan sazlıkların sesine uğursuz ukulele melodilerimle eşlik ettim. Ben öldükten sonra diğer tarafta hayatımla ilgili bi belgesel hazırlanırsa kullanılabilecek atmosferik ve büyülü bir andı bu.

Görsel: Jeremy Miranda

Belki dünyada tanıdığım sevdiğim insanların sayısı azaldıkça ben de siliniyorumdur biraz.

 

Bütün gün Kadıköy'ü bir aşağı bir yukarı arşınladıktan sonra, en sonunda kendimi sıcak eve atabildim. Şarap içip kırmızı marul yatağında peynir ve somon füme yiyorum şimdi. Yazı yazmak için harika bir zaman.

İki gündür İstanbul sokaklarında kulaklıkla müzik dinleyip fotoğraf çekerek sergi geziyorum. Sanat olmasaydı ne yapardım hiç bilmiyorum. Bütün gün yazı yazıp, fotoğraf çekip, resim yaptığım yetmezmiş gibi kendim bunları yapmadığım esnada da bunları yapan diğer kişilerin yaptıklarına bakıyorum. Sanırım dünyamızda sanat diye bi şey olmasaydı yetkili mercilere ulaşıp “beni buraya neden yolladınız?” diyerek hesap sorardım.

Dün Taksim’de gezdiğim sergiler arasında en çok Meşher’i beğendim. “Kadın sanatçıların yüzyılı” başlığında toplamış eserleri bayağı samimi buldum, kadın sanatçılar yaptığı resimler aracılığıyla benimle dertleşiyormuş gibi geldi. Özellikle portrelerdeki ilginç yüz ifadeleri ve huzuru çağrıştıran ev içi ve oda içi çizimler ilgimi çekti.

Bugünse Kadıköy’de fotoğraf çekerek ara sokaklarda gezinirken tesadüfen Nelumbo isimli bir galerinin önünde buldum kendimi. Hemen içeri girdim. Benim yaşlarımda bir kadının “mutsuzluk” teması üzerine sıradan kağıtlara ayakkabı boyası sürerek yaptığı resimlere baktım. Çeşit çeşit duygular, hayal kırıklıkları ve yaşamdan kesitler gözümün önünden film şeridi gibi geçti sergiyi gezerken. O esnada, resimleri yapan sanatçı mekanda olduğu için kendisiyle tanışma fırsatı da buldum. Çok tatlı birisiydi. Resimleriyle ilgili duygu ve düşüncelerimi ilettim ona hemen.

Eve gelip Instagram’ı açtığımda Dalyanlı orta yaşlı bir kadının kitabımı övdüğünü gördüm. Çok mutlu oldum. Geri bildirim almak ve yaptıklarının bir yerlere ulaştığını görmek çok güzel bir his. Bunu kendi hayatımda öğrendiğimden beri beğendiğim her sanatçıya olumlu geribildirim vermeye çalışıyorum. Hayat böyle daha doyurucu oluyor benim için.

Görsel: Filiz Çağın

Karanlık dehlizlerimizle temasta kalalım.

 

Bugün havadan pek memnun değilim. Biraz daha kapalı olabilirdi bence hava. Ama sonuçta kasım ayındayız. Bir yaz gününde olmadığımıza şükredelim.

Bundan 9 ay önce yoğun alkol kullanımı, kötü beslenme, ekran bağımlılığı, Türkiye'de yaşama ve mizantropiden kaynaklanan bir depresyona girmiştim. Depresyona sık sık girip çıkan bir insan olarak, sümük gibi gezindiğim bunalımlı süreci fazla uzatmamak adına hemen sadık antidepresanım cipralexe başladım. Fakat cipralex bana her zamankinden daha fazla yan etki yaptı. Sürekli uykulu uykulu gezdim. Yaklaşık 6 ay uykulu bir şekilde gezip kendime sürekli "Acaba şu an 10 üstünden kaç uykum var?" sorusunu sorduktan sonra, sürekli bu soruyla yaşamak saçma geldi. Cipraleximi yarıma indirdim. Şimdi 3 aydır yarım cipralexle hayata devam ediyorum. Dozum çok iyi. Tıpkı insanın 50 cc bira eksik doğmuş olması gibi, yarım cipralex de eksik doğmuş olabileceğini düşünüyorum. Yarım doz sayesinde insan, hem karanlık taraflarıyla temasta kalıyor hem de çok kötü hissetmiyor kendini. Harika bir kıvam bu. Keşke sonsuza dek yarım cipralex içebilsem. Ama herhalde 1 sene sonra bırakırım. Yarım lustral nasıldır onu da merak ediyorum aslında. Belki bir sonraki depresyon dönemimde de onu denerim.

Bir süredir hayatımda önemli bir gelişme olmuyor. Kitabım, benim vapur satıcılığım haricinde fazla satmadı. Ne kariyerimde ilerleyebildim ne de para kazanabildim. Alkol, sigara, tatlı ve ekran bağımlılığı çevresinde mücadele verip duruyorum. Komşularımdan nefret ediyorum. Topluma olan nefretimin simgesi gibi oldu komşular. Bugün yine hayatıma bakıp "iyi ki çocuk yapmamışım" diyorum. Agucuklu, bugucuklu mizantropi çok fazla içsel çelişkiye yol açardı. En iyisi hayata şu basit ilkelerle devam etmek:

İçmeyebiliyorsan içme,

Abur cubur yemeyebiliyorsan yeme,

Sosyalleşebiliyorsan sosyalleş,

Spor yapabiliyorsan yap.

Görsel: Christophe Jacrot

Atmosferde parçalanan meteor tozuna alerjim olsa çok saçma olurdu.

Sanatla yaşamak bana çok uydu. Hep kendini aramak, dışarıdan ilham almak; estetik zevkleri, duyguları ve zekayı koordine ederek bunları bir ürüne dönüştürmek harika bir hayat tarzı. Zaten kendiliğinden, dürüst ilişkileri ve deneyimleri gerektiriyor. Böylelikle doğru bir dışsallığa götürmüş oluyor beni. Sadece fazla içip dağıtma riski var ama onu da hassas sağlığım sayesinde aşıyorum. 

Kuşların göbekli olması çok komik

 

Dün göle karşı oturup goril siluetli dağlara bakarken fark ettim, kuş gözlemcisi olmak benim için fazla sınırlayıcı olurdu. Mesela kuş gözlemcisi biri o esnada oradan geçen çok ilginç bir böcek görse onu gözlemlemeyecek mi? Ya da goril siluetine benzeyen bir dağ görse ona hayranlıkla bakmayacak mı?

Kuşlar benim de ilgimi çekiyor ama doğanın geri kalanıyla da eşit derecede ilgileniyorum sanki Değişik böceklere, dağlara, kumlara bakmayı seviyorum. Demek ki ben doğa gözlemcisiyim. Hatta şimdi düşündüm de, şehre gittiğimde etraftaki insanları, ilginç tabelaları ve çöp kutularını da gözlemlerim, bu yönümde belki bana dünya gözlemcisi denebilir. Bütün bunlara ek olarak yıldızlara bakmayı da sevdiğim düşünülürse, belki de evren gözlemcisiyimdir ben. O zaman kendimi en gelen kavramla ele alıp varlık gözlemcisi demem yerinde olur. 

Şimdi düşündüm de hiçlik de ilgimi çekiyor. Sadece orada olanları değil, o sırada orada olmayanları da sık sık düşünürüm. Gözlemciliğimin sınırsızlığı, gözlemci yönüme isim bulmayı zorlaştırıyor. 

Her neyse, ben bütün bunları düşünürken gölden bir flamingo geçti.

Eski dertlerim eskimiş görünüyor

 23.07.2021

Bugün Barış'ın arkadaşı Özgehan, onun eşi Sarah ve 2 küçük kızları bizim eve misafir oldu. Kızların biri 3 biri 5 yaşında. Çok akıllı ve esprili kızlar. Üstelik tek bir piyano sandalyesine birlikte sığabiliyorlar. Anneleri Kanadalı olduğundan mıdır nedir, aşırı düzgün geldiler bana. Dalyan'da yaşasalar arkadaş olabilirdim onlarla. İnsanın 3 ve 5 yaşında arkadaşları olması ilginç olurdu doğrusu.

Geldikleri gün minik arkadaşlarımla önce biraz piyano çaldık. Piyanonun en kalın notasını “kapıyı çalan dinozor” olduğunu söylediler. En ince notasının ise kuş sesi olarak yorumladılar. Piyano çaldıktan sonra biraz koltukta oturup kaka üzerine kısa bir sohbet ettik. Sonra arkadaşlarım çok coşup çığlık atmaya başladığı için annesi onları başka yere götürdü.

Ertesi gün minik arkadaşlarımla tekrar buluştuk. Birbirimizin ismini değiş tokuş ettiğimiz komik bir oyun oynadık. Ben Sibel oldum, Sibel Emel oldu, Emel ise Begüm oldu. Çok güldük. Sonra giyinip denize gitmek için yola çıktık. Yolda minik arkadaşlarım babaannelerinden öğrendikleri göz devirme hareketini gösterdiler bana. Gözlerinin içindeki yuvarlağı o kadar güzel döndürüyorlardı ki onları büyülenmiş gibi izledim. Göz devirmeyi birkaç kere ben de denedim ama onlar kadar güzel yapamadım.

Görsel: Henri La Sidaner

Hayatın hepsi bu kadar mı?

Yaşam boşluğumu nasıl dolduracağımı bulamıyorum sanki bu aralar. Hayatta neler var şöyle genel bir bakalım. Bir öz bakım rutini var insanın, yemek yapıp yemek, duş almak, spor yapmak, evi temizlemek vb. Sonra ilgi alanları var, kitap okumak, film izlemek, müzik aleti çalmak vb. Sonra iş işleri var, artık ne iş yapıyorsa o. Bir de hayatın sosyal yönü var, zaman ayırıp arkadaşlarla görüşmek, onlarla içip eğlenmek falan. Bunlara ek olarak bir de yeni yerler görmek gibi farklı deneyimler var. Yeni deneyimlere sinemaya, tiyatroya, konsere, stand upa, sergiye gitmek de eklenebilir. Bunun dışında bir şey yok sanırım hayatta, hepsi bu kadar.

Şu an kendimi boşlukta hissettiğime göre bende bunlardan biri azalmış olmalı; ama hangisi bilmiyorum. Kendime fiziksel olarak iyi bakıyorum onda sorun yok. İlgi alanı bakımından da yeterince zaman ayırıyorum onda da sorun yok. İş olarak yazı yazıp, resim yapıp bunları tanıtıyorum yeterince, onda da sorun yok. Arkadaşlarımla görüşme de tamam, o da sorun olamaz. Sanırım yeni deneyim eksildi bende bu ara. Bayadır yapmıyorum böyle bir şey. Çok uzaklara gitmekle uğraşasım yok ama bir etkinliğe ya da yandaki şehirlerden birine birkaç günlüğüne gidip fotoğraf çekmek ve yorgunluktan kendimi unutuncaya dek yürümek bana iyi gelebilir. Evet, aradığım şey bu hakikaten.

Sonbaharın gelişini black metalle karşıladım

 

İnsanlar bir süredir sonbaharın geldiğini söylüyordu ama bizim eve henüz gelmemişti sonbahar. Ben hala vantilatör hatta öğle saatlerinde biraz klima açıyor, şort ve tişörtle geziyordum. Ama dün gece her zamankinden daha kalın şeyler giyip yattıktan sonra gece hiç terlemeyince fark ettim, sonbahar bizim eve de gelmiş artık. Her gün sıcaktan patladığım çalışma odamda şu an uzun kollu ve uzun bacaklı pijamayla oturuyorum. Kahvemi yaz mevsiminden kurtuluşumuza içiyorum.

Bu aralar keyfim yerinde. Books & Cookies'de sergi açtım. 2 resmim satıldı. Sonra bir kral mezarları resmi yaptım, daha yapım aşamasındayken o da satıldı. Bugüne dek satılan resim sayım 7 oldu böylelikle. İnsanlar beni yeteneksiz hissettirmiyor sağolsunlar. Ayrıca Books & Cookies'de joker eleman olarak çalışmaya başladım. Kendime bir sorumluluk yaratıp konfor alanımdan çıkmaya çalışıyorum.

Şu sıralar çok şişmanladım. Şişman olmayı sevmedim, insanların çılgınca kilo vermeye çalışması normalmiş. Özellikle göbek çok can sıkıcı bir şey. Ondan kurtulmak için hemen hemen her gün yoga yapmaya başladım. Tatlı yemeyi baya azalttım. Kilomda ve göbeğimde henüz bir azalma yok çünkü hamur işi şeyler yemeye devam ediyorum. Balon göbeğimden kurtulmak için hamursalları da biraz azaltmam gerek.

Yaz bittiğinden midir nedir, Dalyan'ı bir başka sevmeye başladım. Aşı Koyu çok güzel bir yer. Günlüklü de süper bir yer. Yalıçapkını ve Melek Anne de nefis. Books & Cookies zaten harika. Havuz çok tatlı. Sevgi yolu ve Kefal'i de seviyorum. Küresel ısınma Dalyan'ı yeryüzünden silene dek burada yaşayacağım sanırım.

Görsel: Akihiko Makiya

Duş alırken bile terliyorum. /Liva

 

Bu aralar çok mutluyum. Çünkü KİTABIM ÇIKTI. Evet yanlış duymadınız, kitabım çıktı! 2 gündür kitabımla yatıp kitabımla kalkıyorum. Bence çok güzel olmuş kitabım. Onu görünce içimi bir mutluluk kaplıyor. Mesela yarın falan ölsem fazla üzülmenize gerek yok "Zaten kitabı çıkmıştı." dersiniz.

Bu arada bana kitabevi kitap yollamadı henüz. Yasemin sipariş etmiş Shopier'den, ona geldi kitap, ben de onun kitabını aldım o daha okumadan. Çünkü bana kitap gelmesini bekleyecek sabrım kalmadı. Kendi kitabıma para vermek de saçma olurdu. Kitabımın ön satışa çıkmasıyla, tanıdığım birkaç kişi alıp yavaş yavaş okumaya da başladı kitabı. Dolayısıyla ilk geribildirimler gelmeye başladı. Abimin arkadaşı Sinan, kitabımın olaylara uzaktan bakmayı, gözlemciliği ve genel olarak yabancılaşmayı çok iyi verdiğini söyledi. Kitabı okuduktan sonra ona da kendi hayatı üzerine yazma isteği gelmiş ve geçen gün Büyükada'da tabağına konan bir arı köftesini yediğinde aklına benim kitabım gelmiş hemen, Begüm olsa "Siz hiç köfte yiyen arı gördünüz mü?" diye başlık yapardı bu durumu diye düşünmüş. Yani benim okuyucumda yaratmak istediğim bütün etkileri kendi ağzıyla yazdı Sinan bana. Demek ki kitabımı doğru anlamış. Bu beni mutlu etti.

Sinan kitapta en çok 2013 ve sonrasını beğenmiş. Herkesin kitabın farklı yerlerini beğenmesini ilginç buluyorum. Ecem başlarını, Pınar sonlarını, ben ortalarını beğeniyorum. Bahar 2011'i beğenmişti. Barış kitabımı "genel olarak komik bir kitap" olarak okumluyor. Daha fazla okuyucu ve daha fazla geribildirim için sabırsızlanıyorum. 

Eğer siz de kitabımı okumak isterseniz, ön satış linki olan şu linkten https://www.shopier.com/ShowProductNew/products.php?id=8198531&sid=UDIxb1hhRWQ0UHlUOVRSNTFfNV8gXyA= satın alabilirsiniz. Yakında raflarda da olacak ama o kadar beklemenize gerek yok, hemen alın bence. Kitabı okuduktan sonra bana kitabın nerelerini beğendiğinizi, nerelerini beğenmediğinizi yazarsanız çok mutlu olurum. Bu geribildirimler beni heyecanlandırıyor ve geliştiriyor. 

Bu arada ikinci kitabımı düzenlemeye başladım bile. 

Yeni kitaplarda yeniden buluşmak dileğiyle.