Tuesday, October 22, 2024

Tam da her şeyi gördüm derken

 

Geçen gün 39. yaşımı bitirdim. “Artık orta yaşa geldim, göreceğimi görmüşümdür bu hayatta,” diye düşünürken, benimle aynı karakterdeki bir arkadaşım sayesinde Asperger olduğumu öğrendim. Tabii Asperger tanımı kullanılmıyormuş artık, onun yerine “yüksek işlevli otizm” gelmiş, sonra da bu “hafif otizm”e dönüşmüş. Şimdilerde bu durumdakiler kendilerine kısaca “spektrumdayım” diyormuş.

Aslında birkaç yılda bir ben de “Acaba Asperger miyim?” diye kendimi sorgulayıp duruyordum; ama öylesine. Hiç ciddi ciddi emin olamamıştım bu durumdan. Çünkü spektrumda olduğundan emin olabilmek için spektrumda olmamanın nasıl bir şey olduğunu bilmek gerekiyor. Bir haftalık yoğun araştırmanın sonunda normal insanların nasıl olduğunu öğrendim artık. Ortamın duygusunu doğal bir şekilde kavrayan, sosyal ilişkilere tahammülü yüksek, sese gürültüye o kadar takılmayan tiplermiş bu nörotipikler. Dolayısıyla benim onlarla pek alakam olmadığı anlaşıldı.

Spektrumda olduğumdan emin olunca ilk başta biraz şoka girdim. Bütün dünya tasarımım kökünden değişebilirmiş gibi geldiği için biraz korktum. Ama sonrasında büyük bir rahatlama geldi. Çünkü hayat boyu yaşadığım bütün tuhaflıkları açıklıyordu bu durum ve boşlukları dolduruyordu. Ayrıca insanlar arasındaki konumumu bilince kendimden neyi bekleyip neyi bekleyemeyeceğim çok daha netleşti. Mesela spektrumdaki kadınlar hep varoluşsal sorunlar yaşarmış, genelde sanata yetenekli olurmuş, kafalarında bir projeleri olurmuş hep onu hayata geçirirlermiş, insanlar dünyasına ait hissetmedikleri için sosyal izolasyon yaşarlarmış, söyledikleri şeyler normaller tarafından garipsenirmiş, normallerle olan sosyal ilişkilerden çok yorulurlarmış. Bunların hepsi bende bol bol var ve okuyup araştırdıkça her satırda kendimi daha fark ediyorum.

Hayatım boyunca çok iyi arkadaşlarım oldu ama bir yandan da hep benzerlerimi aramayı bırakmadım. Sonunda benzerlerimin yerini buldum, spektrumdaki kadınlarmış benim benzerlerim. Tek değilmişim oh bee. Bu aralar Twitter’dan ve Ekşisözlük’ten birkaç spektrumlu kadınla sohbet ettim de, direkt konuşmalarından, duygusal prosedürleri atlamalarından, resmen onlarla aynı gezegenden geldiğimizi açıkça görüyorum. Artık evsiz değilim, benim de ait olduğum bir gezegen var! 40 yaş bunu öğrenmek için epey geç olsa da, iyi ki bu durumu 70 yaşında fark etmemişim diye düşünüyorum şimdi.

İşte tam da her şeyi gördüm derken 40 yaşıma bomba gibi girmiş oldum böylece. 

Sunday, August 11, 2024

Bütün hayatımı 2005 yılı civarı tanıştığım insanlarla geçirmem ne garip


Barış'ın beklenmedik başarıları:

-Yeni tanıştığı, hiçbir şeyin ismini hatırlamayan çocuğun en sevdiği diziyi bir kerede doğru tahmin etmesi (Severence)

-Yeğeninin okuldaki bully'sini, yeğeniyle senede sadece bir kere telefonda görüntülü konuşmasına rağmen anlattırabilmesi (Ailesi bilmiyormuş)

Sunday, July 21, 2024

Günlük rutinimin verimsizlik seviyesinden memnunum



Geçen gün Flu Tv'de "Kaç arkadaşınız olmalı?" isimli bir video gördüm. Video'da "Arkadaşınızı daha iyi tanımak için onun günlük rutinini bilmeniz iyi olabilir," diyordu. Ben de sizin arkadaşınız olduğuma göre aklınıza geldiğimde, Begüm şu an şöyle yapıyordur, demek isteyebilirsiniz. 

İşte günlük rutinim:

9:00'da uyanıyorum. Vay ve 39 yıl geçti hala hayattayım, büyük başarı, diye düşünüyorum. Bayaa bayaa bunca yıl hayatta kalmayı becerdim resmen.

9:00 - 10:00 arası tam olarak ayılabilmek için yatakta telefona bakıyorum. Twitter, Instagram ve Ekşisözlük'te geziniyorum. Komik ve ilginç şeyler okuyorum oralarda ama bir o kadar da toksik şeyler okuyorum. Telefon gezintimin sonunda Twitter kutuplaştırıcı, Ekşisözlük kadın düşmanı, Instagram da gereksiz özendirici, sonucuna varıyorum. En iyisi WhatsApp'ta chat yapmak resmen. Sonra "Gidip bir kahve içeyim artık," fikriyle zıplayarak yataktan kalkıyorum. Kahvenin varlığı sabahları yataktan kalkabilme nedenim.

10:00 - 10:30 arası kahve demlenirken üç beş egzersiz yapıyorum. Bu sayede günün geri kalanında kendimi patates gibi hissetmiyorum.

10:30 - 12:30 arası kahvemi içip o sıralar neyle ilgileniyorsam onu yazıyorum. Mesela şu an Mobil App içeriği yazıyorum. Ondan önce kitap yazıyordum. Bazı günler günlük yazmakla geçiyor.

12:30'da Barış üst kattan aşağı inip "Acıktım," diyor. Zaten ben de acıkmış oluyorum. Kahvaltı hazırlayıp yiyoruz birlikte.

13:30 - 15:30 arası yine kahve yapıp, bu sefer sütlü kahve ama daha zevkli, yeniden iş başına oturuyorum. Bir yandan chat yaparak bir yandan işlere devam ediyorum.

15:30 gibi artık bilgisayar başında oturup ekrana bakmaktan sıkılmış oluyorum. Kurtlanıyorum, kendimi bisikletle dışarı atasım geliyor. Bazen ormana gidiyorum, bazen Yasemin'in kafesine uğruyorum. Çoğu zaman etrafta bir dolanıp alışveriş yapıp eve geri dönüyorum. Dışarı çıkasım yoksa duş alıyorum. Duşu bu saatlerde alırım hep.

17:00'de akşam yemeği hazırlığına başlıyorum, bir yandan da TV'de ciddiyetsiz programlar açıyorum. TV derken, bilgisayardan açıp TV ekranına veriyorum, diyelim.

18:00 - 21:00 arası yemek yiyorum. Yemek yedikten sonra telefondan oyun oynamaya başlıyorum. Şu sıralar İngilizce bulmaca çözüyorum mesela, ondan önce Redecor oynuyordum. Ya da bir şeyler araştırıyorum. Bu esnada yine ciddiyetsiz programlar arkada ses çıkarmaya devam ediyor. Ciddiyete hiç tahammülüm yok gerçekten.

21:00 - 23:00 arası Barış'la film ya da birkaç bölüm dizi izliyoruz. Film iyi çıkarsa ya da dizi çok sürükleyiciyse çok seviniyorum.

23:00 - 24:00 arası yatakta uzanıp izlediğim filmin yorumlarına bakıyorum. Sonra yine sosyal medyada geziyorum. Uykum gelince uyuyorum.

Ek bilgiler:

-Çarşamba günleri cin içerken buluyorum kendimi.

-Hafta sonu yazı işleri yapmak yerine o saatlerde kitap okuyorum bu sefer. Arkadaşlarımdan gelen serserilik tekliflerine açık oluyorum. Ayrıca hafta sonu tatlı yemek serbest. Bol kuru yemişli çikolataları seviyorum. Yazsa dondurma ama.

-Pazar kahvaltısında krep yapmak gibi bir ritüelim var.

-Her ay kendime küçük bir gezi ya da bir etkinlik planı yaparak atraksiyon yaratmaya çalışıyorum. Sinemaya gitmek olur, kamp yapmak olur, her şey olur. Bu ay Deniz Göktaş stand up'ı var mesela.

-Üç dört ayda bir bütün haftamı alan bir tatile çıkmak iyi oluyor. 

Günlük rutinimi arkadaşlarıma anlattığımda sabah ve akşam yatakta geçirdiğim telefon saatini verimsiz buluyorlar. Eskiden bana da saçma geliyordu ama artık umursamıyorum. Bu sistemde gayet keyfim yerinde. Çalışan bir şeyi bozmanın gereği yok şimdi.


Görsel: Pascal Campion

Herkese benden birer sincap

 


Orman burası. Sıcak hava nedeniyle, bacak bacak üstüne attığımda birbirine temas eden yerlerden terler damlıyor. Yaz mevsimi üzerimden buldozer gibi geçiyor. Ama sıcağı bahane edip kendimi eve kapatmaya hiç niyetim yok. Akşamüstü olup işlerden sıkıldığım anda bisiklete atlayıp dışarı çıkıyorum. Bu artık övündüğüm bir özelliğim olmaya başladı.

İstanbulluların sıcaktan şikayet etmesi komiğime gidiyor bu aralar. Üç beş gün hava sıcak oldu diye ortalığı ayağa kaldırıyorlar hemen. Halbuki onların şikayet ettiği havanın daha kötüsü burada üç ay sürüyor. Hatta hava 35 derece olduğunda "Bugün hava iyi," diye düşünüyorum ben, 39-40 değil sonuçta.

Şu sıralar kendimi her zamankinden daha çok iletişime açık, yapıcı ve sağlıklı hissediyorum. Geçen gün aniden "kararında bir narsizm" benliğime yüklendi ve bütün olumsuzluklar teflon tavadan kayar gibi üstümden kaymaya başladı nedense. Adeta 25 yaşımdaki gibi umursamazım ama aynı zamanda üzüntülerimle temastayım ve uzun uzun laf anlatmaya üşenmiyorum. Çok ilginç bir olay. Madem laf anlatmaya üşenmiyorum blog yazayım bari, dedim ben de. Gerçi blog okuyan kaldı mı, onu bilmem.