Sanatla yaşamak bana çok uydu. Hep kendini aramak, dışarıdan ilham almak; estetik zevkleri, duyguları ve zekayı koordine ederek bunları bir ürüne dönüştürmek harika bir hayat tarzı. Zaten kendiliğinden, dürüst ilişkileri ve deneyimleri gerektiriyor. Böylelikle doğru bir dışsallığa götürmüş oluyor beni. Sadece fazla içip dağıtma riski var ama onu da hassas sağlığım sayesinde aşıyorum.
Dün
göle karşı oturup goril siluetli dağlara bakarken fark ettim, kuş gözlemcisi
olmak benim için fazla sınırlayıcı olurdu. Mesela kuş gözlemcisi biri o esnada oradan geçen
çok ilginç bir böcek görse onu gözlemlemeyecek mi? Ya da goril siluetine
benzeyen bir dağ görse ona hayranlıkla bakmayacak mı?
Kuşlar benim de ilgimi çekiyor ama doğanın geri kalanıyla da eşit derecede ilgileniyorum sanki Değişik böceklere, dağlara, kumlara bakmayı seviyorum. Demek ki ben doğa gözlemcisiyim. Hatta şimdi düşündüm de, şehre gittiğimde etraftaki insanları, ilginç tabelaları ve çöp kutularını da gözlemlerim, bu yönümde belki bana dünya gözlemcisi denebilir. Bütün bunlara ek olarak yıldızlara bakmayı da sevdiğim düşünülürse, belki de evren gözlemcisiyimdir ben. O zaman kendimi en gelen kavramla ele alıp varlık gözlemcisi demem yerinde olur.
Şimdi düşündüm de hiçlik de ilgimi çekiyor. Sadece orada olanları değil, o sırada orada olmayanları da sık sık düşünürüm. Gözlemciliğimin sınırsızlığı, gözlemci yönüme isim bulmayı zorlaştırıyor.
Her neyse, ben bütün bunları düşünürken gölden bir flamingo geçti.
