örümceğin ağ yapma fikrini enteresan buluyorum

begüm:
napion

Mantis:
yeni girdim eve
boşu boşuna bi sürü yol gittim geri döndüm
acaip sinirlendim
başım da ağrıyo
ölsem keşke

begüm:
zkjgheılzrytol4ynuzpşynuz

begüm:
bana da bi depresyon çöktü

Mantis:
aaaaaa
bu anı kutlamalıyız
begüm mutlu değil
hayrola noldu

begüm:
abim benim patates kızartmalarımı yediinden beri mutsuz hissediyorum kendimi

Mantis:
lsadkldsakdsaşlksdaşl

begüm:
ne gülüyosunbe ühühüh
hadi oynoynuyalım

Mantis:
hadi

begüm:
mayın tarlası bayrakları şuanda kullanılamıyormuş
ölsemkeşke
..........

begüm:
çok acaip 2 şey öğrendim
1: bu saatleri ileri geri alma mevzusunu 130 ülke falan aynanda yapıomuşuz
2: hala buzul çağındaymışız

Mantis:
aa nası buzul çağındayız

begüm:
ne acaip di mi
aslında bunu sana yazın sölesem daha etkili olurdu

Mantis:
ahahauhauh ters tepki verebilirdim
50 derece izmir sıcağında
..........

begüm:
buzul çağında diilmişiz holosendeymişiz
iki buzul çağı arasında ılık bi dönem oluyomuş oymuş bu
sora yine buzul çağı gelcek
acaba insan evrimleşicek mi yoksa soyu mu tükenicek

Mantis:
soyu tükensin nolur

..........

Mantis:
hawkingin açıklamasını okudun mu

begüm:
uzaylılarla arkadaş olmayını mı
aehıuhuı

Mantis:
auhuahauh evet

begüm:
doru sölüyo bence
hırlısı var hırsızı var

Mantis:
ya öle dememiş zaten bizim medya saptırmış yine de
uzaylılar halimizi görürse iyi davranmayabilirler mealinde konuşmuş

begüm:
hangi halimizi
ne varmış halimizde

Mantis:
yani saldırsalar bi bok yapamıcaz
keşke gelse uzaylılar ya

begüm:
keşke
we miss them i dinliyelim

Mantis:
we miss them dinleyip gökyüzüne doğru el sallayalım
görürler belki
beni kaçırsalar keşke ya

begüm:
belki bütün dünya aynanda dinlerse gelirler
elele tutuşup dönerek şarkı söylicem nerdeyse
dönersen hiç şansın yok
bunu konuşmuştuk biliyosun

Mantis:
sadkljdkjlasdjklsajklsadsakjdasjkdaslkjldasjkdlasi

begüm:
keşke beni de kaçırsalar
hani böyle filmlerde uzaylılar insanları kaçırıp deney yapıyolar ya
iç organlarını falan çıkartıp
ama beni kaçıranlar iyi uzaylılarmış meğersem
uzayda rahat rahat nefes aliym diye bana fanus yapıp getirmişler
sora beni gezdiriyolar süper hızlı uzay gemileriyle
bak burası jüpiter burası plüton burası başka galaksi diye anlatıyolar
sora geri getirip bırakıyolar
kendi gezegenlerinde sıkılmışlar biraz beni gezdirmek için gelmişler
her sene düzenliyolarmış bu etkinliği
seni de yazdırdım seneye seni alablirler

Mantis:
kjladskjladsjdsadsadsajkljkdsladskajlkjslda
attaya götürsünler bizi
..........

begüm:
bi evrenin içinde yaşarken günlük hayatımıza nası devam edebiliyoruz inanamıyorum

Mantis:
ne tuhaf dimi
belki şu an 5 milyar ışık yılı uzakta
iki galaksi çarpışıyo birbiriyle

begüm:
hıhım
ayrıca yani
elektronlar bile kararsız
ama ben çok kararlıyım dişimi fırçalamak konusunda

hayatım, ciddiye alınmaması gereken bi oyun bahçesiydi

geçen haftalardan birinde vapurda giderken sevgi ve nefret arasındaki ilişkiyi düşünüyordum. düşünmem bittikten sonra kafamda bi grafik oluştu ama eve gittiğimde bi takım sebeplerden ötürü bu grafiği çizememiştim. işte az önce eski dostum paint vasıtasıyla çizdim kendisini.

aşağıda gördüğünüz kırmızılar sevgiyi; maviler nefreti temsil ediyor. renk açıldıkça sevginin ve nefretin şiddeti azalıyor. yani 3 şiddetinde bi sevgi çok büyük bi sevgiyi işaret ederken, 1 şiddetindeki nefret belli belirsiz bi nefreti temsil ediyor. 0 noktası ise nötr; yani hiçbirşey hissetmeme hali.


şimdi benim kendi deneyimlerimden çıkardığıma göre: mesela birini 1 şiddetinde seviyorsak, bizi kızdıracak bişey yaptığında ondan 1 şiddetinde nefret ediyoruz. yani seviyodum, beni kızdırdı, artık hiçbişey hissetmiyorum diye bişey yok; hislerimiz nötre değil, çizelgenin nötr çizgisine göre simetriğine geçiyor. sonra o kişi yine kendini sevdirecek bişey yaptığında tekrar eski yerimize dönüyoruz.

ama şöyle de olabilir ki benim için bunun daha geçerli olduğunu söyleyebilirim: mesela birini 3 şiddetinde seviyoruz ama bizi kızdırdı. kızınca 3 şiddetindeki nefrete geçiyoruz. sonra yine kendini sevdirecek bişey yaptı diyelim; ama kısa bi süre önce 3 şiddetinde nefret etmiş olduğumuzdan ve 3 şiddetinde nefret etmek hiç hoşumuza gitmediğinden temkinli yaklaşıp bu sefer 2 şiddetinde sevmeye başlıyoruz. sonra tekrar bizi kızdırırsa 2 şiddetinde sevdiğimiz için, 2 şiddetinde nefret ediyoruz. sonra yine sevesimiz gelirse yine temkinli davranıp bu sefer 1 şiddetinde seviyoruz, gıcık olursak 1 şiddetinde gıcık oluyoruz. dolayısıyla bu insana hislerimiz bize her yamuk yaptığında 0'a yakınsamaya başlıyor. artık sonunda ondan hiç nefret edemeyecek kadar önemsememeye başlıyoruz ve kendimizi nötrde buluyoruz. işte o zaman herşey bitmiş oluyor. bu anlattığım şeyi aşağıdaki grafikte, 3 numaralı kırmızının üstündeki mor nokta başlangıç olmak üzere, takip edebilirsiniz:

sen vahşi hayvanlar gibi yaşamak için değil bilginin ve erdemin izinden gitmek için yaratıldın./dante

Son günlerde tezime odaklandığımdan dolayı blog yazmaya pek fırsat bulamıyorum. ama özledim de.. o yüzden burası da tezimle paralel gidebilir diye düşündüm.

Tez konum varoluşçuluk ve yabancılaşma, bu sebepten bol bol varoluşçu filozof okuyorum. felsefe akımlarından kendimi en çok varoluşçuluğa yakın hissettiğim için ve sık sık yabancılaştığım için seçtim bu konuyu. çok da iyi yaptım, herkes tez yazarken isyan edip çektiği işkencelerden bahsederken; ben (şimdiye dek) gayet sevdim bu işi. sanırım önemli olan insanın ilgilendiği alanda okumasıymış, dolayısıyla zamanında felsefe bölümünü kazanmış olmanın başıma gelen en iyi şey olduğunu bile söyleyebilirim.

Aşşağıdaki alıntı Albert Camus'nun "Sisifos Söyleni" kitabının girişi:

"Gerçekten önemli tek bir felsefe sorunu vardır: intihar. Yaşamın yaşanmaya değip değmediği konusunda bir yargıya varmak, felsefenin temel sorusunu yanıtlamaktır. Dünyanın üç boyutlu olması, zihnin dokuz ya da on iki kategorisi olması gibi sorunlar sonra gelir. Oyundur bunlar; önce yanıt vermek gerekir. Nietzsche'nin de söylediği gibi, bir filozof saygıdeğer olabilmek için özüyle sözü bir olmak zorundaysa, bu durumda yanıtın önemi ortaya çıkar, çünkü yanıt davranışı önceler. Bunlar yürekte kendini gösteren apaçıklıklardır, ama onları zihinde de aydınlık kılabilmek için derinleştirmek gerekir.

Bu sorunun öbüründen daha öncelikli oluşunun neye bağlı olduğunu kendi kendime sorduğumda, yol açtığı eylemlere göre diye yanıt verebilirim. Hiç kimsenin varlıkbilimsel bir kanıt uğruna öldüğünü görmedim. Önemli bir bilimsel gerçeği bulan Galilei, yaşamını tehlikeye soktuğu anda bulgusunu kolaylıkla yalanlamıştır. Bir anlamda iyi de yaptı. Bu gerçek diri diri yakılmaya değmezdi.

Dünya mı güneşin çevresinde döner yoksa güneş mi dünyanın çevresinde, hiç mi hiç önemi yoktur bunun. Kısacası değersiz bir sorundur bu. Buna karşılık yaşamın yaşanmaya değmediği düşüncesine vararak ölen birçok insan gördüm. Kendilerine yaşama nedeni sağlayan fikirler ve yanılgılar için çelişkili bir tutumla ölen insanlar da gördüm. (Bu yaşama nedeni denen şey aynı zamanda eşsiz bir ölme nedenidir de). Bu durumda yaşamın anlamı, sorunların en önceliklisidir diyorum."

kitabın devamında Camus dünyanın absürdlüğüne rağmen intiharı değil yaşamayı seçiyor. seçimini, kendini "tanrı" sal bir varlığın/düşüncenin egemenliğine bırakmaksızın temellendiriyor, bu temellendirme mücadelesini aklı yettiğince, sonuna dek sürdürmeye çalışıyor.

sanırım az önce camus'nun o mücadeleyi bırakmayan ruhuna aşık oldum. davranışlarını gelip geçici ilkel duygularına göre değil; temellendirdiği düşüncelerine göre yön veren insnaları hep daha değerli bulmuşumdur zaten. zor ve sağlam olan, irade isteyen budur.

zararın neresinden dönülse hakkaten de kardır.

yazılarından hep kin besleyen, nefret dolu, şanssız bi kişilik olduğunu düşündüğüm nietzsche'nin geçenlerde ecce homo(kişi nasıl kendisi olur) kitabını okurken, sandığımın aksine çok mutlu biinsan olduğunu farkettim. insanlara olan nefretinin altında hiçbir kötü niyet olmadığını söylemiş. onun sorunu sadece kurumlarla, hristiyanlık ve benzeri hayatı yadsıyan toplumsal sistemlerle.

son yazdığı kitaplardan biri olan ecce homo, herhalde nietzsche'nin ilk okunması gereken kitabıymış ama benim asıl söylemek istediğim bu adamın cidden mutlu olduğu. çok fazla ortak nokta bulduğumdan ve söylediklerinin bende bi karşılığı olmasından o coşkuyu anlayabildiğimi düşünüyorum. hatta bi yerde "schopenhauer her konuda olduğu gibi bu konuda da yanılmıştı" dediğinde, baya eğlendim. çünkü schopenhauer'in "hayatın anlamı" kitabını okurken ben de bu cümleyi nerden baksan 20-25 kere kurmuştum.

sonra mutlu insanların (bildiğim tek mutlu insanlar ben ve nietzsche şuanda) benzer özellikler taşıdığını düşündüm. çünkü şöyle: nietzsche diyor ki "çok kötü bi hastalık geçirdim, migren ağrılarım, kansızlığım ve kas erimem vardı. bunları yaşarken hayata evet dedim." şimdi düşününce ben de geçirdiğim ameliyatlardan ve haftalar süren kusma süreçlerimden sonra hayatın sağlıklıyken gayet güzel biyer olabileceğine karar vermiştim.

sonra bedensel esenliğe herşeyden önce dikkat etmeye başlıyor insan tabi. ben mide asidi demeye başlıyorum. kerevizler, pırasalar; sağlıklı besinler hayvada uçuşuyor, vakitlice yatıp vakitlice kalkıyorum, 25 yaşımda emekli gibi yaşamaya başlıyorum. nietzsche'nin bu konudaki düşünceleri de benimkine benziyor. diyor ki "öncelikle beslenme sorunu", "bi bardak içki beni canımdan bezdirir" diyor. (kesin mide asidi demek istiyor) ayrıca iklimin metabolizma üzerindeki etkilerinden bahsedip kuru bi havası olan yerlerde felsefenin oluşmasını hiç de tesadüfi bulmuyor. "kas çalışmadan açık havada yeşermeyen hiçbi düşünce sağlıklı olamaz diyor". benim evde masa başında yazmak yerine bisikletle sahile gidip yazmam ya da en kötü ihtimalle balkonda yazmayı tercih etmem de aynı sebepten.

sonra mutlu insanda (yani nietzsche ve kendimde) gördüğüm bir başka şey benim "keyif" olarak adandırdığım unsur. beethoven için kurduğum cümlelerin aynısını o da klasik müzik için kurmuş. müzikten çok keyif alıyor.

bunun yanında yalnızken kendini iyi hissetme konusu var. ne zaman insanların arasına karışsam onların sağlıksız bakış açılarıyla empati yapmak durumunda kaldığım için pisleniyorum. kendi bakış açım bazen onların güçlü umutsuzlukları arasında törpülenmeye başlıyor. kendimle senkronizasyonu tekrar yakalayabilmek için inzivaya çekilip, tekrar kendimi anlamam gerekiyor. nietzsche'ninse zaten yalnızlığı pek çok yerde yerilir (halbuki adam mutlu ellemesenize) buna benzer bi sürü şey daha çıkarılabilir ama ilk bakışta gözüme çarpan temel noktalar bunlar.

ve son olarak, arasının bozulduğu arkadaşı wagner ile ilk başlarda övüp sonradan hemfikir olmadığını anladığı schopenhauer için yazdığı şu satırlar var:

"Wagner müziğini ruh coşkusunun gücü olarak yorumladım. Yanlış yorumladığım görünüyor. Görünen bir başka şey ise, Wagner ve Schopenhauer'i ne ile bu kadar renklendirdiğimdir. Onları renklendiren bendim. Ben, onları kendim yücelttim... Her ikisi de yaşamı yadsır ve suçlar. Bu yüzden onlar, benim çok uzağımdadır."

You float there, somewhere between pleasure and fear*

"bu andan diğer ana geçerken bazen çok zorlanıyorum doktor bey" diyerek hasta yatağına uzandım. doktor da bana "çok muhafazakarsınız. hep bi önceki anda kalmak, o anı muhafaza etmek istiyorsunuz" dedi. halbuki ben aslında zaman diye birşeyin olmadığından bahsetmesini tercih ederdim. isterdim ki "lütfen havanın kararmasını kişisel alıp zaman kavramı içinde değerlendirmeyin. o sadece bi canlılık belirtisi, yaşadığınızı hissetmeniz için öyle yapıyor." desin.


*ulver - nowhere/catastrophe

nefret başarıya ulaşmamış sevgidir./kierkegaard

dün bisiklete binerken çok minik bi sinek gözüme kaçtı. aslında o bişey yapmadı, hareket eden benim. o muhtemelen kendi halinde uçuyodu orda, ben bisikletimle ve dolayısıyla gözümle hızla onun uçtuğu yerden geçince gözümün içinde buldu kendisini.

sineğin gözümün içinde hareket edişini hissedebiliyordum. kısa bi süre önce bisikletin frenini tamir etmeye çalıştığımdan ellerim pislenmişti. o yünden elimi gözüme sokup onu çıkarmayı denemedim. istemeden gözümü kırpıştırıp duruyordum ve ben gözümü kırpıştırdıkça sanırım yaralanıp can çekişmeye başladı.

uçmaya çalışıyodu, kanatlarını görebiliyordum. ama heralde bacağı gözümün üstündeki nemli tabakaya falan yapıştığından uçup gidemiyordu bi türlü. durup çantamdan ayna çıkardım. (tabi ki her daim yanımda ayna ve ingiliz anahtarı taşıyorum, bi de dal var ama onu sonra anlatıcam) neyse, aynayla baktığımda sineğin, gözümün içinde olmadığını gördüm (orda olsaydı ellerim pis olmasına rağmen onu çıkaracaktım çünkü gözümde can çekişen bi sinekle daha fazla yolculuk edemezdim) neyse işte biraz daha bakınca gördüm ki kirpiğime tutunmuş oralarda kıpırdanıyo. ben de şöyle alttan bi vurdum kirpiğe, sinek yanağıma gitti. sonra da uçarak uzaklaştı.

sinek gibi ufak boyutlı bişey için kirpik çok sağlam bi kurtarıcı olsa gerek. asla o sinek boyutunda olup kirpiğimi yakından göremicem. mesela saç boru şeklinde, içi boş bi yapı aslında; heralde kirpik de öyledir. ve belki o sinek bunu görmüştür. (gözleri varsa tabi)

hmm merak ettim şimdi bak. sineğin gözü var mı acaba? mecburen google da "sineğin gözü" diye aratıcam. sonra bi blog adresine girersem, blogun sahibi counter'dan keyword aramalarına baktığında "sineğin gözü"nü görücek ve "sineğin gözünü napıcakmışlar, ne acaip insnalar var ya" dicek. halbuki çok mantıklı bi sebebim vardı, sineğin kirpiğimi yakından görüp görmediğini anlayacaktım.