hayatım, ciddiye alınmaması gereken bi oyun bahçesiydi

geçen haftalardan birinde vapurda giderken sevgi ve nefret arasındaki ilişkiyi düşünüyordum. düşünmem bittikten sonra kafamda bi grafik oluştu ama eve gittiğimde bi takım sebeplerden ötürü bu grafiği çizememiştim. işte az önce eski dostum paint vasıtasıyla çizdim kendisini.

aşağıda gördüğünüz kırmızılar sevgiyi; maviler nefreti temsil ediyor. renk açıldıkça sevginin ve nefretin şiddeti azalıyor. yani 3 şiddetinde bi sevgi çok büyük bi sevgiyi işaret ederken, 1 şiddetindeki nefret belli belirsiz bi nefreti temsil ediyor. 0 noktası ise nötr; yani hiçbirşey hissetmeme hali.


şimdi benim kendi deneyimlerimden çıkardığıma göre: mesela birini 1 şiddetinde seviyorsak, bizi kızdıracak bişey yaptığında ondan 1 şiddetinde nefret ediyoruz. yani seviyodum, beni kızdırdı, artık hiçbişey hissetmiyorum diye bişey yok; hislerimiz nötre değil, çizelgenin nötr çizgisine göre simetriğine geçiyor. sonra o kişi yine kendini sevdirecek bişey yaptığında tekrar eski yerimize dönüyoruz.

ama şöyle de olabilir ki benim için bunun daha geçerli olduğunu söyleyebilirim: mesela birini 3 şiddetinde seviyoruz ama bizi kızdırdı. kızınca 3 şiddetindeki nefrete geçiyoruz. sonra yine kendini sevdirecek bişey yaptı diyelim; ama kısa bi süre önce 3 şiddetinde nefret etmiş olduğumuzdan ve 3 şiddetinde nefret etmek hiç hoşumuza gitmediğinden temkinli yaklaşıp bu sefer 2 şiddetinde sevmeye başlıyoruz. sonra tekrar bizi kızdırırsa 2 şiddetinde sevdiğimiz için, 2 şiddetinde nefret ediyoruz. sonra yine sevesimiz gelirse yine temkinli davranıp bu sefer 1 şiddetinde seviyoruz, gıcık olursak 1 şiddetinde gıcık oluyoruz. dolayısıyla bu insana hislerimiz bize her yamuk yaptığında 0'a yakınsamaya başlıyor. artık sonunda ondan hiç nefret edemeyecek kadar önemsememeye başlıyoruz ve kendimizi nötrde buluyoruz. işte o zaman herşey bitmiş oluyor. bu anlattığım şeyi aşağıdaki grafikte, 3 numaralı kırmızının üstündeki mor nokta başlangıç olmak üzere, takip edebilirsiniz: