Sunday, July 21, 2024
Günlük rutinimin verimsizlik seviyesinden memnunum
Herkese benden birer sincap
Orman burası. Sıcak hava nedeniyle, bacak bacak üstüne attığımda birbirine temas eden yerlerden terler damlıyor. Yaz mevsimi üzerimden buldozer gibi geçiyor. Ama sıcağı bahane edip kendimi eve kapatmaya hiç niyetim yok. Akşamüstü olup işlerden sıkıldığım anda bisiklete atlayıp dışarı çıkıyorum. Bu artık övündüğüm bir özelliğim olmaya başladı.
İstanbulluların sıcaktan şikayet etmesi komiğime gidiyor bu aralar. Üç beş gün hava sıcak oldu diye ortalığı ayağa kaldırıyorlar hemen. Halbuki onların şikayet ettiği havanın daha kötüsü burada üç ay sürüyor. Hatta hava 35 derece olduğunda "Bugün hava iyi," diye düşünüyorum ben, 39-40 değil sonuçta.
Şu sıralar kendimi her zamankinden daha çok iletişime açık, yapıcı ve sağlıklı hissediyorum. Geçen gün aniden "kararında bir narsizm" benliğime yüklendi ve bütün olumsuzluklar teflon tavadan kayar gibi üstümden kaymaya başladı nedense. Adeta 25 yaşımdaki gibi umursamazım ama aynı zamanda üzüntülerimle temastayım ve uzun uzun laf anlatmaya üşenmiyorum. Çok ilginç bir olay. Madem laf anlatmaya üşenmiyorum blog yazayım bari, dedim ben de. Gerçi blog okuyan kaldı mı, onu bilmem.
Saturday, July 15, 2023
APOKALİPS gibi hava
Günlerdir Wimbledon kadınlar final maçını bekliyordum.
Bugün tam maç başlayacağı esnada evde elektrikler gitti.
Elektrik kesintisi için hiç uygun bir zaman değildi.
Hava 43 dereceydi ve klima durur durmaz ev aşırı sıcak oldu.
Ayrıca elektrik kesintisine laptopumun ve telefonumun şarjı az yakalandım.
Yine de maçı kaçıramazdım, %30 şarjlı telefonumla TRT Spor'u açtım.
İnternet çok yavaş olduğu için maç takılıp durdu hep.
Yasemin’e mesaj atıp kafede elektrik olup olmadığını sordum.
Kafede elektrik olduğu öğrenince arabaya atlayıp uçarak kafeye gittim.
Neyse ki maçın 2. setine yetiştim, Wimbledon finalini güzelce izledim.
Telefonumu ve laptopumu şarja takma fırsatı da buldum.
İkisinin
şarjı da yüzde 75’lere gelince maç bitti, kafe kapandı, eve döndüm.
Eve geldiğimde beni acı bir gerçek bekliyordu.
4’te giden elektrik saat 6 olmasına rağmen hala gelmemişti.
Aydem’e arıza kaydı bırakıp durumdan haberdar ettim.
Ardından karidesli makarna yapıp kendimi sevindirdim.
Biraz keyfim yerine gelir gibi oldu makarnayı yiyince.
Fakat ev hala aşırı sıcaktı.
Mecburen bi limonlu cin hazırlayıp blog yazdım.
Şimdi ne yapıcam belli diil.
Sunday, February 26, 2023
Hayatımızın başrolü ne ara ülke oldu?
Depremle birlikte gördüm ki gerçekten şansa yaşıyoruz. Yani
dünyada yaşayan bir insan olmak zaten şansa yaşamayı gerektiriyordu ama
Türkiye’de yaşamak şansa yaşadığımız gerçeğini daha da gerçek kılıyor. Ülkedeki
her şeyin içi o kadar boşalmış, hükümet o kadar çökmüş ki önümüzde kabak gibi
duran İstanbul depremi için bile hiçbir şey yapamıyoruz. Kendi
adıma sadece bu depreme İstanbul’dayken yakalanmamayı dileyebiliyorum.
Sonuçta İstanbul’a illa ki gideceğim. Benim için güzel ve önemli bir yer orası.
Eski romanlarda, filozoflar arasında acı çeken boşu boşuna
erken yaşta ölen insanlar görürdüm. Artık öyle değil, diye düşünürdüm hep;
ama aslında her insanın hikayesi hala buna benziyor. Hala önlenebilir
hastalıklardan ölünebiliyor, hala büyük adaletsizlikler söz konusu, hala her yanımız
yaşanmamış hayatlarla dolu. Elektrik bulunmuş ve tıbbi açıdan bir çok gelişme yaşanmış
olsa da örgütlü kötülükten, bilimsizlikten ve adaletsizlikten 21.
yy'da bile kendi payımızı alabiliriz.
Düşünebilen ve eli kalem tutan bir insan olarak ülkedeki son
gelişmeler bir yol ayrımına getirdi beni. Bu noktadan sonra "risk
budur" deyip bildiğim normal hayata devam mı edeceğim (Peki bu onurlu bir
hayat mı?). Daha survivor bir moda geçip doğaya daha çok dönüp önlemleri mi
arttıracağım? (Yaşamayı bu kadar seviyor muyum?). Yoksa her şeyi para ile
mi çözeceğim, depreme en dayanıklı binalar, arazide tek katlı bir çiftlik evi
ve her şeyin en kalitesini kullanmak vb. (Bu kadar züppe
miyim?). Bunların hiçbiri bana uymuyor.
Hepimiz ailemizin küçükken bize kurduğu dünya tasarımının sakinleriyiz. Ben kendi adıma varoluşsal ölçekte insan olmanın zorluklarından ve genel olarak ölüm riskinden şikayet ettiğim siyaset dışı acılarla dolu bir hayat geçirmeye razı olmuştum. Dünyada her şeyin mükemmel olmasını beklemiyordum; dolayısıyla insan olarak elimizden geleni yapmamızdan ama bunun yetmemesinden bol bol veryansın etmeye hazırdım. Olan biteni insan olmanın iniş çıkışları, dünyanın türbülansı olarak düşünecektim. Ülkenin yok olması, ihmalden ve göz göre göre gelen afetler yüzünden ölmek ise planlarım arasında hiç yoktu. Bu kadar yozlaşmış ve bilimsiz bir yönetimin bizi beklenenden çok daha geriye atmasını beklemiyordum.
Durduk yere diktatör rejimiyle uğraşmaya başladık. Gezi'den sonraki 10 yıl "Artık bu kadar da olmaz." dedirtecek düzeyde berbat geçti. Tıpkı geçmişteki o insanlar gibi, bizim hayatımızı da hükümetlerin ve siyasetçilerin dandikliği belirlemeye başladı.
Umarım artık dibe vurmuşuzdur. Çünkü kötülükle kendi başıma uğraşacak yerim kalmadı. Eğer bu siyasi eziyet bitmemekte kararlıysa örgütlü kötülüğün karşısına örgütlü bir iyilik koymamız şart.
Tuesday, April 26, 2022
Daha fazla flamingo görmeyi hak ediyoruz.
Annemin
doğum gününü kutlamak için Bodrum'a gittik geçen hafta. Şu sıralar kozmik hatlar tıkalı olmasına rağmen Bodrum tatilimiz gayet güzel geçti. Dönüşte Milas'taki
arkadaşlarımız Hale ve Selçuğa da uğradık.
Selçuk
ve Hale’yle korona yüzünden midir nedir, 2 buçuk senedir görüşmemiştik. Buluştuğumuzda
fark ettik ki, geçen 2 buçuk yılda baya önemli değişiklikler yaşanmış.
Ben yazar olmuşum, Barış programcı olmuş, onlar anne baba olmuşlar. 8 aylık
çok tatlı bir kızları var. İsmi Peri.
Peri’yle tanıştığımızda bebek arabasında oturuyordu, beni görünce kocaman bir gülücük attı. Bu davranışıyla ilişkimizi o başlattı diyebilirim. Sevdim bu kızı. Selçuk da Hale de çocuğun üstüne çok düşen tipler değiller. Olması gerektiği kadar ilgileniyorlar. Ben de fırsattan istifade Peri’yi kucağıma aldım. Peri bu duruma itiraz etmeyince kucağımda oturdu bir süre. Çok meraklı birisi, sağı solu kurcalıyor. Güneş gözlüğüyle, masa örtüsüyle ve sokaktan geçen köpeklerle oyalandı. Birlikte yarım saate yakın vakit geçirdik, sanırım arkadaş olduk. Selçuk ve Hale baktılar Peri bende duruyor, ara sıra Peri’yi bana vermeye başladılar. 2 gün boyunca Peri'yle bol bol gülüp eğlendim.
Şimdi Dalyan burası. Tatil sonrası değerlendirmelerimi yaparken fark ettim, bundan sonra Milas’a sadece Hale ve Selçuğu görmeye değil, Peri’yi de görmeye gideceğim. Çünkü artık bebek bi dostum var. Ne komik laf, bebek dostum. Herkesin bi bebek dostu olmalı.
Çocuk sahibi olmamama rağmen kendimi çocuk kavramına kapatmamış olmam hoşuma
gitti. Bebeklerle gülüp eğlenebiliyorum doğallıkla. Sorumlulukların full time değil part time
olması işime geliyor.
Wednesday, January 12, 2022
Yine "iyi ki çocuğum yok" diye düşündüğüm bi gün
Bugün süpermarkette, alışveriş yapmayı kolaylaştıran bir yöntem keşfettim. Daha doğrusu bu yöntemi kasa sırasında önümde duran kadından gördüm. Önümdeki kadın, alışveriş sepetini içindekilerle birlikte olduğu gibi banda, kasiyerin yanına yerleştirdi. kasiyer sepetin içinden ürünleri kendi teker teker çıkarıp okuttu. Yani kadın hiç uğraşmadı ürünleri dizmekle.
Kadından gördüğüm yöntemi sıra bana gelince ben de uyguladım. Kasiyer hiç itiraz etmedi, her şey normalmiş gibi davrandı. Benim sepetimin içindeki ürünleri de okuttu ve ürünler bitince sepetimi kendi koydu bir yerlere.
Alışveriş yaparken üzerimdeki sorumluluk azaldığı için kendimi hafiflemiş hissettim.
görsel: Elena Orlova
Tuesday, January 4, 2022
Öylesine bir yazı
Yılbaşını Nazos'taki bütün insanlara "Ölümden korkar mısın?" sorusunu sorarak geçirdim. Teorime göre insan 7-8-9 yaşlarında ölümlülükle ilk tanıştığında ölüm düşüncesiyle nasıl baş ediyorsa, o düşünce hayatına ve duygu durumuna ciddi bir yön veriyor.
Ben mesela ölecek olduğumuzu bir türlü kabullenemeyip (ama sonsuza kadar yaşamayı da bir o kadar korkutucu bulup) en iyisinin, insanın ölüme odaklanmayıp nasıl yaşadığına odaklanması olduğuna karar vermiştim. Bu da beni hayatımı nasıl dizayn etmek istediğime götürdü. Kendi içsel süreçlerimi proses etmek ve seçimlerimi nasıl yapmak istediğimi tespit etmek için bol bol yazı yazdım. Ama sonra hayatımın dizaynının düşündüğüm kadar da benim elimde olmadığını fark ettim, toplum ve çevre beni bir hayli sürüklüyordu. Toplumu ve genel insanı dandik buldum. Bu dandik düzene dayanabilmek için yazdıklarım kara mizaha kaymaya başladı. O noktadan sonra hayatın hepsinin bu kadar olduğunu kabullenmek yerine yaşamdaki büyüleri aramaya koyuldum.
Doğayı büyülü buldum ilk olarak. Gün batımı, ağaçlar, dalgalar, bulutlar, insan elinin değmediği bu olgular bana mutluluk verdi. İnsanın yaptığı şeyler içinde de şehir ışıklarını beğendim. Doğa ile ışıkların birleşmesi özellikle hoşuma gitti. Kasvetli havada yanan ışıklar ateş böceğini andırıyordu. Bu büyüleri yakalamak ve ifade etmek beni resim ve fotoğraf gibi görsel sanatlarla ilgilenmeye itti.
Yazarak daha fazla açabileceğim içsel bir konum olmadığında, olaylar mizah haline getirilemeyecek kadar tatsızlaştığında, büyüleri yakalayacak coşkum olmadığında piyanonun başına oturup hüzünlü karanlık melodiler çalmaya çalıştım. Notalar duyguda kalmama yardımcı oldu. Şimdi ukulelem de var, duyguda kalmama yardımcı olan bu yeni oyuncağımı da diğer oyuncaklarım kadar seviyorum.
Bütün bu bilgiler ışığında diyebilirim ki sanat resmen terapi benim için.
Görsel: Harald Rudyard



