Sunday, November 21, 2021

Belki dünyada tanıdığım sevdiğim insanların sayısı azaldıkça ben de siliniyorumdur biraz.

 


Bütün gün Kadıköy'ü bir aşağı bir yukarı arşınladıktan sonra, en sonunda kendimi sıcak eve atabildim. Şarap içip kırmızı marul yatağında peynir ve somon füme yiyorum şimdi. Yazı yazmak için harika bir zaman.

İki gündür İstanbul sokaklarında kulaklıkla müzik dinleyip fotoğraf çekerek sergi geziyorum. Sanat olmasaydı ne yapardım hiç bilmiyorum. Bütün gün yazı yazıp, fotoğraf çekip, resim yaptığım yetmezmiş gibi kendim bunları yapmadığım esnada da bunları yapan diğer kişilerin yaptıklarına bakıyorum. Sanırım dünyamızda sanat diye bi şey olmasaydı yetkili mercilere ulaşıp “beni buraya neden yolladınız?” diyerek hesap sorardım.

Dün Taksim’de gezdiğim sergiler arasında en çok Meşher’i beğendim. “Kadın sanatçıların yüzyılı” başlığında toplamış eserleri bayağı samimi buldum, kadın sanatçılar yaptığı resimler aracılığıyla benimle dertleşiyormuş gibi geldi. Özellikle portrelerdeki ilginç yüz ifadeleri ve huzuru çağrıştıran ev içi ve oda içi çizimler ilgimi çekti.

Bugünse Kadıköy’de fotoğraf çekerek ara sokaklarda gezinirken tesadüfen Nelumbo isimli bir galerinin önünde buldum kendimi. Hemen içeri girdim. Benim yaşlarımda bir kadının “mutsuzluk” teması üzerine sıradan kağıtlara ayakkabı boyası sürerek yaptığı resimlere baktım. Çeşit çeşit duygular, hayal kırıklıkları ve yaşamdan kesitler gözümün önünden film şeridi gibi geçti sergiyi gezerken. O esnada, resimleri yapan sanatçı mekanda olduğu için kendisiyle tanışma fırsatı da buldum. Çok tatlı birisiydi. Resimleriyle ilgili duygu ve düşüncelerimi ilettim ona hemen.

Eve gelip Instagram’ı açtığımda Dalyanlı orta yaşlı bir kadının kitabımı övdüğünü gördüm. Çok mutlu oldum. Geri bildirim almak ve yaptıklarının bir yerlere ulaştığını görmek çok güzel bir his. Bunu kendi hayatımda öğrendiğimden beri beğendiğim her sanatçıya olumlu geribildirim vermeye çalışıyorum. Hayat böyle daha doyurucu oluyor benim için.


Görsel: Filiz Çağın

Friday, November 5, 2021

Karanlık dehlizlerimizle temasta kalalım.

 


Bugün havadan pek memnun değilim. Biraz daha kapalı olabilirdi bence hava. Ama sonuçta kasım ayındayız. Bir yaz gününde olmadığımıza şükredelim.

Bundan 9 ay önce yoğun alkol kullanımı, kötü beslenme, ekran bağımlılığı, Türkiye'de yaşama ve mizantropiden kaynaklanan bir depresyona girmiştim. Depresyona sık sık girip çıkan bir insan olarak, sümük gibi gezindiğim bunalımlı süreci fazla uzatmamak adına hemen sadık antidepresanım cipralexe başladım. Fakat cipralex bana her zamankinden daha fazla yan etki yaptı. Sürekli uykulu uykulu gezdim. Yaklaşık 6 ay uykulu bir şekilde gezip kendime sürekli "Acaba şu an 10 üstünden kaç uykum var?" sorusunu sorduktan sonra, sürekli bu soruyla yaşamak saçma geldi. Cipraleximi yarıma indirdim. Şimdi 3 aydır yarım cipralexle hayata devam ediyorum. Dozum çok iyi. Tıpkı insanın 50 cc bira eksik doğmuş olması gibi, yarım cipralex de eksik doğmuş olabileceğini düşünüyorum. Yarım doz sayesinde insan, hem karanlık taraflarıyla temasta kalıyor hem de çok kötü hissetmiyor kendini. Harika bir kıvam bu. Keşke sonsuza dek yarım cipralex içebilsem. Ama herhalde 1 sene sonra bırakırım. Yarım lustral nasıldır onu da merak ediyorum aslında. Belki bir sonraki depresyon dönemimde de onu denerim.

Bir süredir hayatımda önemli bir gelişme olmuyor. Kitabım, benim vapur satıcılığım haricinde fazla satmadı. Ne kariyerimde ilerleyebildim ne de para kazanabildim. Alkol, sigara, tatlı ve ekran bağımlılığı çevresinde mücadele verip duruyorum. Komşularımdan nefret ediyorum. Topluma olan nefretimin simgesi gibi oldu komşular. Bugün yine hayatıma bakıp "iyi ki çocuk yapmamışım" diyorum. Agucuklu, bugucuklu mizantropi çok fazla içsel çelişkiye yol açardı. En iyisi hayata şu basit ilkelerle devam etmek:

İçmeyebiliyorsan içme,

Abur cubur yemeyebiliyorsan yeme,

Sosyalleşebiliyorsan sosyalleş,

Spor yapabiliyorsan yap.


Görsel: Christophe Jacrot

Monday, October 25, 2021

Atmosferde parçalanan meteor tozuna alerjim olsa çok saçma olurdu.


Sanatla yaşamak bana çok uydu. Hep kendini aramak, dışarıdan ilham almak; estetik zevkleri, duyguları ve zekayı koordine ederek bunları bir ürüne dönüştürmek harika bir hayat tarzı. Zaten kendiliğinden, dürüst ilişkileri ve deneyimleri gerektiriyor. Böylelikle doğru bir dışsallığa götürmüş oluyor beni. Sadece fazla içip dağıtma riski var ama onu da hassas sağlığım sayesinde aşıyorum. 

Sunday, October 3, 2021

Kuşların göbekli olması çok komik

 


Dün göle karşı oturup goril siluetli dağlara bakarken fark ettim, kuş gözlemcisi olmak benim için fazla sınırlayıcı olurdu. Mesela kuş gözlemcisi biri o esnada oradan geçen çok ilginç bir böcek görse onu gözlemlemeyecek mi? Ya da goril siluetine benzeyen bir dağ görse ona hayranlıkla bakmayacak mı?

Kuşlar benim de ilgimi çekiyor ama doğanın geri kalanıyla da eşit derecede ilgileniyorum sanki Değişik böceklere, dağlara, kumlara bakmayı seviyorum. Demek ki ben doğa gözlemcisiyim. Hatta şimdi düşündüm de, şehre gittiğimde etraftaki insanları, ilginç tabelaları ve çöp kutularını da gözlemlerim, bu yönümde belki bana dünya gözlemcisi denebilir. Bütün bunlara ek olarak yıldızlara bakmayı da sevdiğim düşünülürse, belki de evren gözlemcisiyimdir ben. O zaman kendimi en gelen kavramla ele alıp varlık gözlemcisi demem yerinde olur. 

Şimdi düşündüm de hiçlik de ilgimi çekiyor. Sadece orada olanları değil, o sırada orada olmayanları da sık sık düşünürüm. Gözlemciliğimin sınırsızlığı, gözlemci yönüme isim bulmayı zorlaştırıyor. 

Her neyse, ben bütün bunları düşünürken gölden bir flamingo geçti.

Saturday, September 25, 2021

Eski dertlerim eskimiş görünüyor




 23.07.2021

Bugün Barış'ın arkadaşı Özgehan, onun eşi Sarah ve 2 küçük kızları bizim eve misafir oldu. Kızların biri 3 biri 5 yaşında. Çok akıllı ve esprili kızlar. Üstelik tek bir piyano sandalyesine birlikte sığabiliyorlar. Anneleri Kanadalı olduğundan mıdır nedir, aşırı düzgün geldiler bana. Dalyan'da yaşasalar arkadaş olabilirdim onlarla. İnsanın 3 ve 5 yaşında arkadaşları olması ilginç olurdu doğrusu.

Geldikleri gün minik arkadaşlarımla önce biraz piyano çaldık. Piyanonun en kalın notasını “kapıyı çalan dinozor” olduğunu söylediler. En ince notasının ise kuş sesi olarak yorumladılar. Piyano çaldıktan sonra biraz koltukta oturup kaka üzerine kısa bir sohbet ettik. Sonra arkadaşlarım çok coşup çığlık atmaya başladığı için annesi onları başka yere götürdü.

Ertesi gün minik arkadaşlarımla tekrar buluştuk. Birbirimizin ismini değiş tokuş ettiğimiz komik bir oyun oynadık. Ben Sibel oldum, Sibel Emel oldu, Emel ise Begüm oldu. Çok güldük. Sonra giyinip denize gitmek için yola çıktık. Yolda minik arkadaşlarım babaannelerinden öğrendikleri göz devirme hareketini gösterdiler bana. Gözlerinin içindeki yuvarlağı o kadar güzel döndürüyorlardı ki onları büyülenmiş gibi izledim. Göz devirmeyi birkaç kere ben de denedim ama onlar kadar güzel yapamadım.


Görsel: Henri La Sidaner

Friday, September 24, 2021

Hayatın hepsi bu kadar mı?



Yaşam boşluğumu nasıl dolduracağımı bulamıyorum sanki bu aralar. Hayatta neler var şöyle genel bir bakalım. Bir öz bakım rutini var insanın, yemek yapıp yemek, duş almak, spor yapmak, evi temizlemek vb. Sonra ilgi alanları var, kitap okumak, film izlemek, müzik aleti çalmak vb. Sonra iş işleri var, artık ne iş yapıyorsa o. Bir de hayatın sosyal yönü var, zaman ayırıp arkadaşlarla görüşmek, onlarla içip eğlenmek falan. Bunlara ek olarak bir de yeni yerler görmek gibi farklı deneyimler var. Yeni deneyimlere sinemaya, tiyatroya, konsere, stand upa, sergiye gitmek de eklenebilir. Bunun dışında bir şey yok sanırım hayatta, hepsi bu kadar.

Şu an kendimi boşlukta hissettiğime göre bende bunlardan biri azalmış olmalı; ama hangisi bilmiyorum. Kendime fiziksel olarak iyi bakıyorum onda sorun yok. İlgi alanı bakımından da yeterince zaman ayırıyorum onda da sorun yok. İş olarak yazı yazıp, resim yapıp bunları tanıtıyorum yeterince, onda da sorun yok. Arkadaşlarımla görüşme de tamam, o da sorun olamaz. Sanırım yeni deneyim eksildi bende bu ara. Bayadır yapmıyorum böyle bir şey. Çok uzaklara gitmekle uğraşasım yok ama bir etkinliğe ya da yandaki şehirlerden birine birkaç günlüğüne gidip fotoğraf çekmek ve yorgunluktan kendimi unutuncaya dek yürümek bana iyi gelebilir. Evet, aradığım şey bu hakikaten.

Sunday, September 12, 2021

Sonbaharın gelişini black metalle karşıladım

 


İnsanlar bir süredir sonbaharın geldiğini söylüyordu ama bizim eve henüz gelmemişti sonbahar. Ben hala vantilatör hatta öğle saatlerinde biraz klima açıyor, şort ve tişörtle geziyordum. Ama dün gece her zamankinden daha kalın şeyler giyip yattıktan sonra gece hiç terlemeyince fark ettim, sonbahar bizim eve de gelmiş artık. Her gün sıcaktan patladığım çalışma odamda şu an uzun kollu ve uzun bacaklı pijamayla oturuyorum. Kahvemi yaz mevsiminden kurtuluşumuza içiyorum.

Bu aralar keyfim yerinde. Books & Cookies'de sergi açtım. 2 resmim satıldı. Sonra bir kral mezarları resmi yaptım, daha yapım aşamasındayken o da satıldı. Bugüne dek satılan resim sayım 7 oldu böylelikle. İnsanlar beni yeteneksiz hissettirmiyor sağolsunlar. Ayrıca Books & Cookies'de joker eleman olarak çalışmaya başladım. Kendime bir sorumluluk yaratıp konfor alanımdan çıkmaya çalışıyorum.

Şu sıralar çok şişmanladım. Şişman olmayı sevmedim, insanların çılgınca kilo vermeye çalışması normalmiş. Özellikle göbek çok can sıkıcı bir şey. Ondan kurtulmak için hemen hemen her gün yoga yapmaya başladım. Tatlı yemeyi baya azalttım. Kilomda ve göbeğimde henüz bir azalma yok çünkü hamur işi şeyler yemeye devam ediyorum. Balon göbeğimden kurtulmak için hamursalları da biraz azaltmam gerek.

Yaz bittiğinden midir nedir, Dalyan'ı bir başka sevmeye başladım. Aşı Koyu çok güzel bir yer. Günlüklü de süper bir yer. Yalıçapkını ve Melek Anne de nefis. Books & Cookies zaten harika. Havuz çok tatlı. Sevgi yolu ve Kefal'i de seviyorum. Küresel ısınma Dalyan'ı yeryüzünden silene dek burada yaşayacağım sanırım.

Görsel: Akihiko Makiya