Sanatla yaşamak bana çok uydu. Hep kendini aramak, dışarıdan ilham almak; estetik zevkleri, duyguları ve zekayı koordine ederek bunları bir ürüne dönüştürmek harika bir hayat tarzı. Zaten kendiliğinden, dürüst ilişkileri ve deneyimleri gerektiriyor. Böylelikle doğru bir dışsallığa götürmüş oluyor beni. Sadece fazla içip dağıtma riski var ama onu da hassas sağlığım sayesinde aşıyorum.
Monday, October 25, 2021
Sunday, October 3, 2021
Kuşların göbekli olması çok komik
Dün
göle karşı oturup goril siluetli dağlara bakarken fark ettim, kuş gözlemcisi
olmak benim için fazla sınırlayıcı olurdu. Mesela kuş gözlemcisi biri o esnada oradan geçen
çok ilginç bir böcek görse onu gözlemlemeyecek mi? Ya da goril siluetine
benzeyen bir dağ görse ona hayranlıkla bakmayacak mı?
Kuşlar benim de ilgimi çekiyor ama doğanın geri kalanıyla da eşit derecede ilgileniyorum sanki Değişik böceklere, dağlara, kumlara bakmayı seviyorum. Demek ki ben doğa gözlemcisiyim. Hatta şimdi düşündüm de, şehre gittiğimde etraftaki insanları, ilginç tabelaları ve çöp kutularını da gözlemlerim, bu yönümde belki bana dünya gözlemcisi denebilir. Bütün bunlara ek olarak yıldızlara bakmayı da sevdiğim düşünülürse, belki de evren gözlemcisiyimdir ben. O zaman kendimi en gelen kavramla ele alıp varlık gözlemcisi demem yerinde olur.
Şimdi düşündüm de hiçlik de ilgimi çekiyor. Sadece orada olanları değil, o sırada orada olmayanları da sık sık düşünürüm. Gözlemciliğimin sınırsızlığı, gözlemci yönüme isim bulmayı zorlaştırıyor.
Her neyse, ben bütün bunları düşünürken gölden bir flamingo geçti.
Saturday, September 25, 2021
Eski dertlerim eskimiş görünüyor
23.07.2021
Bugün Barış'ın arkadaşı Özgehan, onun eşi Sarah ve 2 küçük kızları bizim eve misafir oldu. Kızların biri 3 biri 5 yaşında. Çok akıllı ve esprili kızlar. Üstelik tek bir piyano sandalyesine birlikte sığabiliyorlar. Anneleri Kanadalı olduğundan mıdır nedir, aşırı düzgün geldiler bana. Dalyan'da yaşasalar arkadaş olabilirdim onlarla. İnsanın 3 ve 5 yaşında arkadaşları olması ilginç olurdu doğrusu.
Geldikleri
gün minik arkadaşlarımla önce biraz piyano çaldık. Piyanonun en kalın notasını
“kapıyı çalan dinozor” olduğunu söylediler. En ince notasının ise kuş sesi olarak
yorumladılar. Piyano çaldıktan sonra biraz koltukta oturup kaka üzerine kısa bir sohbet ettik. Sonra arkadaşlarım çok coşup çığlık atmaya
başladığı için annesi onları başka yere götürdü.
Ertesi
gün minik arkadaşlarımla tekrar buluştuk. Birbirimizin ismini değiş tokuş
ettiğimiz komik bir oyun oynadık. Ben Sibel oldum, Sibel Emel oldu, Emel ise Begüm
oldu. Çok güldük. Sonra giyinip denize gitmek için yola çıktık. Yolda minik arkadaşlarım
babaannelerinden öğrendikleri göz devirme hareketini gösterdiler bana. Gözlerinin
içindeki yuvarlağı o kadar güzel döndürüyorlardı ki onları büyülenmiş gibi
izledim. Göz devirmeyi birkaç kere ben de denedim ama onlar kadar güzel
yapamadım.
Görsel: Henri La Sidaner
Friday, September 24, 2021
Hayatın hepsi bu kadar mı?
Yaşam boşluğumu nasıl dolduracağımı bulamıyorum sanki bu aralar. Hayatta neler var şöyle genel bir bakalım. Bir öz bakım rutini var insanın, yemek yapıp yemek, duş almak, spor yapmak, evi temizlemek vb. Sonra ilgi alanları var, kitap okumak, film izlemek, müzik aleti çalmak vb. Sonra iş işleri var, artık ne iş yapıyorsa o. Bir de hayatın sosyal yönü var, zaman ayırıp arkadaşlarla görüşmek, onlarla içip eğlenmek falan. Bunlara ek olarak bir de yeni yerler görmek gibi farklı deneyimler var. Yeni deneyimlere sinemaya, tiyatroya, konsere, stand upa, sergiye gitmek de eklenebilir. Bunun dışında bir şey yok sanırım hayatta, hepsi bu kadar.
Şu an kendimi boşlukta hissettiğime göre bende bunlardan biri azalmış olmalı; ama hangisi bilmiyorum. Kendime fiziksel olarak iyi bakıyorum onda sorun yok. İlgi alanı bakımından da yeterince zaman ayırıyorum onda da sorun yok. İş olarak yazı yazıp, resim yapıp bunları tanıtıyorum yeterince, onda da sorun yok. Arkadaşlarımla görüşme de tamam, o da sorun olamaz. Sanırım yeni deneyim eksildi bende bu ara. Bayadır yapmıyorum böyle bir şey. Çok uzaklara gitmekle uğraşasım yok ama bir etkinliğe ya da yandaki şehirlerden birine birkaç günlüğüne gidip fotoğraf çekmek ve yorgunluktan kendimi unutuncaya dek yürümek bana iyi gelebilir. Evet, aradığım şey bu hakikaten.
Sunday, September 12, 2021
Sonbaharın gelişini black metalle karşıladım
İnsanlar bir süredir
sonbaharın geldiğini söylüyordu ama bizim eve henüz gelmemişti sonbahar. Ben
hala vantilatör hatta öğle saatlerinde biraz klima açıyor, şort ve tişörtle
geziyordum. Ama dün gece her zamankinden daha kalın şeyler giyip yattıktan
sonra gece hiç terlemeyince fark ettim, sonbahar bizim eve de gelmiş artık. Her
gün sıcaktan patladığım çalışma odamda şu an uzun kollu ve uzun bacaklı pijamayla
oturuyorum. Kahvemi yaz mevsiminden kurtuluşumuza içiyorum.
Bu aralar keyfim yerinde. Books & Cookies'de sergi açtım. 2 resmim satıldı. Sonra bir kral mezarları resmi yaptım, daha yapım aşamasındayken o da satıldı. Bugüne dek satılan resim sayım 7 oldu böylelikle. İnsanlar beni yeteneksiz hissettirmiyor sağolsunlar. Ayrıca Books & Cookies'de joker eleman olarak çalışmaya başladım. Kendime bir sorumluluk yaratıp konfor alanımdan çıkmaya çalışıyorum.
Şu sıralar çok şişmanladım. Şişman olmayı sevmedim, insanların çılgınca kilo vermeye çalışması normalmiş. Özellikle göbek çok can sıkıcı bir şey. Ondan kurtulmak için hemen hemen her gün yoga yapmaya başladım. Tatlı yemeyi baya azalttım. Kilomda ve göbeğimde henüz bir azalma yok çünkü hamur işi şeyler yemeye devam ediyorum. Balon göbeğimden kurtulmak için hamursalları da biraz azaltmam gerek.
Yaz bittiğinden midir nedir, Dalyan'ı bir başka sevmeye başladım. Aşı Koyu çok güzel bir yer. Günlüklü de süper bir yer. Yalıçapkını ve Melek
Anne de nefis. Books & Cookies zaten harika. Havuz çok tatlı. Sevgi yolu ve
Kefal'i de seviyorum. Küresel ısınma Dalyan'ı yeryüzünden silene dek burada
yaşayacağım sanırım.
Görsel: Akihiko Makiya
Sunday, July 25, 2021
Duş alırken bile terliyorum. /Liva
Bu aralar çok mutluyum. Çünkü KİTABIM ÇIKTI. Evet yanlış duymadınız, kitabım çıktı! 2 gündür kitabımla yatıp kitabımla kalkıyorum. Bence çok güzel olmuş kitabım. Onu görünce içimi bir mutluluk kaplıyor. Mesela yarın falan ölsem fazla üzülmenize gerek yok "Zaten kitabı çıkmıştı." dersiniz.
Bu arada bana kitabevi kitap yollamadı henüz. Yasemin sipariş etmiş Shopier'den, ona geldi kitap, ben de onun kitabını aldım o daha okumadan. Çünkü bana kitap gelmesini bekleyecek sabrım kalmadı. Kendi kitabıma para vermek de saçma olurdu. Kitabımın ön satışa çıkmasıyla, tanıdığım birkaç kişi alıp yavaş yavaş okumaya da başladı kitabı. Dolayısıyla ilk geribildirimler gelmeye başladı. Abimin arkadaşı Sinan, kitabımın olaylara uzaktan bakmayı, gözlemciliği ve genel olarak yabancılaşmayı çok iyi verdiğini söyledi. Kitabı okuduktan sonra ona da kendi hayatı üzerine yazma isteği gelmiş ve geçen gün Büyükada'da tabağına konan bir arı köftesini yediğinde aklına benim kitabım gelmiş hemen, Begüm olsa "Siz hiç köfte yiyen arı gördünüz mü?" diye başlık yapardı bu durumu diye düşünmüş. Yani benim okuyucumda yaratmak istediğim bütün etkileri kendi ağzıyla yazdı Sinan bana. Demek ki kitabımı doğru anlamış. Bu beni mutlu etti.
Sinan kitapta en çok 2013 ve sonrasını beğenmiş. Herkesin
kitabın farklı yerlerini beğenmesini ilginç buluyorum. Ecem başlarını, Pınar sonlarını, ben ortalarını beğeniyorum. Bahar 2011'i beğenmişti. Barış kitabımı "genel olarak komik bir kitap" olarak okumluyor. Daha fazla okuyucu ve
daha fazla geribildirim için sabırsızlanıyorum.
Eğer siz de kitabımı okumak isterseniz, ön satış linki olan şu linkten https://www.shopier.com/ShowProductNew/products.php?id=8198531&sid=UDIxb1hhRWQ0UHlUOVRSNTFfNV8gXyA= satın alabilirsiniz. Yakında raflarda da olacak ama o kadar beklemenize gerek yok, hemen alın bence. Kitabı okuduktan sonra bana kitabın nerelerini beğendiğinizi, nerelerini beğenmediğinizi yazarsanız çok mutlu olurum. Bu geribildirimler beni heyecanlandırıyor ve geliştiriyor.
Bu arada ikinci kitabımı düzenlemeye başladım bile.
Yeni kitaplarda yeniden buluşmak dileğiyle.
Wednesday, June 23, 2021
Terliklerim benle birlikte niye buraya gelmemiş. /Barış
İstanbul burası. Teyzemin resim atölyesi olarak kullandığı evdeyim. Yıllık
İstanbul ziyaretimi gerçekleştirmek üzere buraya geldim. 1 ay kalacağım. Evin etrafı
yeşilliklerle dolu. Pencereyi açtığımda martı sesleri içeri doluyor ve kafamı
balkondan çıkardığımda güzel bir mimarisi olan eski bir köşk görüyorum. Evde
küçük bir balkon ve küçük bir bahçe var. Her odada teyzemin yaptığı resimler
asılı. Resimleri gördükçe benim de resim yapasım geliyor.
İstanbul’a geldiğimde artık kendimi köylü gibi hissetmeye başladım. Bizim
Dalyan’daki yaşantımız İstanbul’daki yaşantıdan çok farklı. Dalyan’da sürekli
eşofman giyiyorum ya da şortla geziyorum. Dağda, taşta, ormanda, kumda gezdiğim
için ayakkabılarımın hepsinin tipi kaymış oluyor. Ama Dalyan’da herkes genel
olarak rahat ve serseri bir görünüme sahip olduğundan rengi kaçmış tişörtlerle
gezmek ya da tozlanmış ayakkabılarla gezmek bana hiç garip
gelmiyor. İstanbul’da ise insanlar şıkır şıkır giyiniyor, ayakkabıları
tertemiz, herkesin kıyafeti sanki yeni alınmış gibi, hiç eskimemiş. Onların
yanında kendimi sokak çocuğu gibi hissediyorum. Ayrıca 4 yıldır İstanbul’da
yaşamadığım için buradaki ulaşım ağlarını da iyice unutmuşum. Hayatım toplu
taşıma araçlarında geçmiş olmasına rağmen nereye nasıl gidilir, bütün bilgiler
kafamdan silinmiş.
Bugün işlerin benim için yolunda gitmediği bir gündü. Sabah bazı işleri
halletmek için metroya binip alışveriş merkezine gitmeye karar verdim ama
Üsküdar metrosunu bir türlü bulamadım. Metro sağ taraftaymış, ben önce sağa,
sonra vazgeçip sola, sonra tekrar sağa gittim. Ne yöne gitsem “sanki ters yöne
gidiyorum” hissi vardı içimde, bu nedenle sürekli yön değiştirip durdum.
Sonunda metro istasyonunu bulup turnikeden geçtim ama geçtiğim turnike
Marmaray’a ait değilmiş, Üsküdar–Çekmeköy metrosuna aitmiş (böyle bir metro
olduğunu bilmiyordum). Sonra görevli beni doğru metroya yönlendirdi fakat
boşuna akbil basmış oldum. Ayrıca Marmaray metrosunun turnikelerinden geçemedim
çünkü bir kere akbil bastıysan tekrar basabilmek için YARIM SAAT beklemen
gerekiyormuş. Görevliye, bir şeyler yapamaz mısınız, kaçak gireyim mesela,
zaten demin akbil bastım, dedim. HES kodu olayı olduğu için bir şey yapamam,
dedi. Ama tuvalete gidip orada akbil basarsam yarım saat bekleme
sürem iptal olurmuş. Ben de tuvalete gittim mecburen. Tuvalete 1 liralık akbil
bastım. Sonra geri gelip Marmaray’a bindim, 6 lira da oraya akbil gitti. Güne
Üsküdar metrosundaki bütün turnikelere akbil basarak başlamış oldum. Sonra 1
durak yol gidip Nautilus’a geldim.
AVM girişinde HES kodu soruyorlar, hep unutuyorum. Şehirli insanlar
ellerindeki telefonlarda HES kodları sayfası açık bir şekilde giriyor AVM’ye.
Ama ben köylü olduğum için bunu yapmak aklıma hiç gelmiyor. Karşıdan karşıya da
zaten bir tedirgin geçiyorum, “karşıdan karşıya böyle mi geçiyorduk?” diye
düşünüyorum içimden hep karşıdan karşıya geçerken. Kalabalıklar dikkatimi
dağıtıyor.
Nautilus’a varınca, geçen gün aldığım şortu değiştirmek için Migros’a
gittim öncelikle. Artık şişko birisi olduğumu kabullendiğimden şortu M beden
almıştım ama o kadar şişko değişmişim herhalde ki M beden bayağı büyük geldi,
S’si ile değiştirdim. Migros’taki işimin çok kolay hallolmasına biraz şaşırdım;
çünkü bence bugün işlerin hiç yolunda gitmeyeceği bir gündü. Böyle günleri
nerede görsem tanırdım. Ardından Barış’a bel çantası ve ip almak için
Decathlon’a gittim. Bel çantası ve ipi aldım. Fakat ipi yanlışlıkla kırmızı
yerine yeşil renk almışım, tam ödemeyi yapmak için şifremin son hanesini
tuşlarken Barış’ın yeşil değil kırmızı ip istediği aklıma geldi. Kasadaki kız
şifreyi yanlış girin bari, işlemi iptal edeyim, dedi. Ödeme işlemimi iptal
ettikten sonra yeşil ipi kırmızı iple değiştirip tekrar ödeme yaptım.
Decathlon’dan çıkınca birkaç ayakkabıcıya gidip ayakkabı denedim ama
hiçbirini beğenmedim. Ayrıca her mağazaya girdiğimde nedense alarmları
öttürdüm. Güvenliklere, neden bugün hep ötüyorum diye sordum. Kredi kartlarım
nedeniyle olabilirmiş. Bu tedavisi imkansız bir hastalıkmış. Her neyse, canım
sarı bir ayakkabı almak istiyordu. Bu sefer beyaz almayacaktım, beyaz
ayakkabılarımı hemen pisletiyordum.
Beyaz ayakkabı almak çok kolay oluyor, her yerde satılıyor, ayrıca kendimi
Wimbledon tenisçisi gibi hissettiğim için de hoşuma gidiyor ama son 6 ayakkabım
beyazdı, ömürleri çok kısa oldu. O yüzden başka bir renge geçme zamanı geldi.
Bir sürü mağazaya bakmama rağmen ve hepsinin girişinde ve çıkışında ötmeme
rağmen Nautilus’ta kafama göre ayakkabı bir türlü bulamadım. En son Greyder'in
mağazasına girdim, orada güzel bir ayakkabı buldum ama o da 449 liraydı.
Satıcı, isterseniz Optimum AVM’de outlet mağazamız var, orada yeni sezon
olmayan normal fiyatlı ürünlerimize bakabilirsiniz, dedi. Ben de çılgın bir
kararla Optimum’a doğru yol aldım. Biraz da Optimum'un mağazalarında ötecektim.
Optimum AVM’ye gitmek için metro istasyonuna doğru yola koyuldum. Yıllar
sonra metroya binmek zevkli oldu. Bir otobüs, bir metrobüs gibi kötü değil
metro. Uzun yollar tepiliyor, yürüyen merdivenler çıkılıyor iniliyor, adeta bir
mühendislik harikası. Metro’dan inip AVM’ye giden yolu yürürken sağanak yağmura
yakalandım. Bir sokak çiçekçisinin tentesine sığındım. Baktım yağmur durmuyor,
mecburen en yakındaki pastaneye oturdum. Yağmurdan kaçmaya çalışan insanlara ve
boy boy dikilmiş ıslak binalara bakıp çayımı içtim. Pastaneci çok iyi bir
insandı, bana bir tane tulumba tatlısı ikram etti. Pastanede yeterince vakit
geçirdikten sonra yağmur durdu. AVM’ye gitmeye devam ettim.
AVM’de ayakkabıcılara girdim hemen, yine mağazalara her girişimde ve her
çıkışımda öttüm. Kinetix’in mor bir spor ayakkabısı vardı onu aldım. Bir de
converse tarzı sarı bir bez ayakkabı gördüm, onu da beğendim ama onun 37’si
yoktu. Mecburen lacivertini aldım. Ayakkabı işleri bitince AVM’den çıktım. Deli
gibi yağmur yağıyordu, kafamı dışarı çıkarmam bile imkansızdı. Mecburen tekrar
AVM’ye girdim. Yemek yiyerek oyalandım. Yemek bitince yağmur da bitmişti.
Taksiye atlayıp eve doğru yol aldım. Yolda, evin adresini bilmediğim aklıma
geldi.
Evin adresini sormak için Barış’ı aradım. Neyse ki hemen konum attı,evi
bulabildim. Şimdi evdeyim. Demin Migros'tan aldığım şortu denerken fark ettim,
şortun içindeki alarmı çıkarmayı unutmuşlar, o yüzden sürekli ötüyormuşum.
Görsel: Juneleeloo






