bütün bilgi birikimin kakanın içinde /önder

sağımda güneş bütün pembeliğiyle batıyor, solumda dolunay var, çimenler, ağaçlar, deniz ve şehrin ışıkları loşluk içinde ahenkle varoluşuyor, kulağımda det andra liket çalıyor; kısacası herşey görevini çok iyi yapıyor. işte o esnada ben düşünüyorum: "sahi nası susturmuştum yıllar önce şu herşeyi bozan sesi?" hemen ardından sıkıntılı, derin bi nefes vererek denize bakıp rahatlamak için kafamı defterden kaldırıyorum, tanımadığım birinin bana nişan aldığı fotoğraf makinesiyle göz göze geliyorum. rahatlayamıyorum. bu benim başıma bi kaç kere daha gelmişti.

ilk olarak tanımadığım birinin fotoğrafımı çekmesi bundan yaklaşık 6-7 yıl öncesine rastlar. taksimde galatasaray lisesi'nin önünde, geç kalmış o zamanki erkek arkadaşımı bekliyordum. hava çok soğuktu ve üstümde hiç sevmediğim lanetli kalın mont vardı. beklemekten yorularak okulun merdivenlerine oturup "amma da geç kaldı ya, terk mi etsem acaba" diye kara kara düşünürken bi flaş patladı ve ışığın geldiği tarafa baktığımda beni hedef almış bir manuel makineyle karşılaştım. daha sonra fotoğrafçı çocuk, makinenin arkasından kafasını çıkartıp sevimli bi şekilde gülümseyerek ortadan kayboldu.

bir başka hikayede hava 9438759347 dereceydi. okuldan henüz çıkmış, tramvay durağında tramvay bekliyordum. bir süre sonra gelmeyen tramvaydan sıkılıp durağın kenarındaki demirlere yaslanarak trafikte sıkışmış otobüsleri izlemeye başladım. birdeniçgüdüsel olarak diğer tarafa dönünce yine beni hedef almış bi fotoğraf makinesiyle karşılaşıp irkildim. fotoğrafçı kişi bu sefer sinsi sinsi sırıtıp uzaklaştı.

bir başka fotoğraf hikayesi geçenlerde unirock'a giderken başıma geldi. vapurun cam kenarında oturmuş dışarıyı izliyor gibi yapıp aslında karşı koltukta benimle aynı yaşta gibi olan ama parmağını emen sorunlu kızı, onu rahatsız etmeden izlemeye çalışıyordum. ben denize bakar gibi kendimi kamufle edip kızı incelerken başka birileri de beni inceliyormuş demek ki. birden bi flaş patladı ve ben bi refleksle o yöne bakınca bana dönmüş bi fotoğraf makinesiyle birbirine pis pis sırıtan 3 genç gördüm. bunlara biraz gıcık oldum açıkçası ama yine de tepki vermedim.

bir başka hikayeye de şu yazının son paragrafında değinmiştim: http://livingmaze.blogspot.com/2009/11/zamannda-fransaya-kapitulasyonlar-verip.html

sonuç olarak bu olayların bi kısmı (birincisi) hoşuma gitmişti ama insana bi görüntüsü olduğununun hatırlatılması bakımından düşününce (bazen bunu hatırlamaya hazır olmuyorum) ve yapan kişilerin niyeti de göz önüne alınırsa zaman zaman rahatsız edici bir durum oluyor.

ne kadar boşluk o kadar madde, ne kadar ekmek o kadar köfte

sanırım peynirin nasıl yapıldığını buldum. önce anne 1 hafta ananede kalmak için evi terkeder. sonra abi ertesi gün yemek yerken bi tabağa yoğurt koyup yanında onu da yemeye karar verir; fakat yoğurdun tamamını bitiremeyip mutfakta öylece bırakır. o akşam mutfağı toplamaya gelen kızkardeş yoğurdun olduğu tabağı lavaboda çalkalayıp bulaşık makinesine koyar. fakat yoğurt biraz kalıplaştığı için lönk diye lavaboya düşer ve suyu açınca gitmez. kız kardeş zamanla musluk açıldıkça lavabodaki yoğurdun eriyip gideceğinden emin olduğu için başka bir girişimde bulunmaz bu konuyla ilgili. ertesi gün lavabodan bi sürü su geçer; hatta arada kaynar sular falan dökülür ama yoğurt hala ordadır. ve nihayet 3. gün artık lavabodaki yoğurt iyice sertleşip peynire dönüşmüştür.

sorun bende değil sende

*sahil burası. muhtemelen buraya gelmek iyi bi fikir değildi. can atmıyordum yani. zaten adımımı atar atmaz çişimin gelmesi de hoş olmadı hiç.

*sanki buraya dudak yemeye gelmişim gibi, tek kişilik bir ağaç gölgesinin altına oturmuş büyük bir ciddiyetle dudak yiyorum.

*yıldız seviyorum heralde

*bazen söylediğim şeyin kendisi doğru oluyor ama bunu söylüyor olmam yalnış oluyor. işte bu gerçeği sanırım en son ben farkettim.

*kimse kendi olmasaydı bu dünyada aslında çok az insan olurdu.

*bir süreliğine dünyanın en rasyonel insanı olsam ve hiç tümdengelmesem ölür müyüm acaba?

*zaten cevabı olan bişeyi merak etmek çok saçma geldi bana şuan. yani tanrı var mı yok mu desen bunun cevabı algıladığımız dünyada olmadığı için merak etmek mantıklı. ama şu ağacın arkasındaki kedi mi yoksa köpek mi diye merak etmek saçma işte. ya kedi ya köpek sonuçta ne farkeder ki, olmuş artık.

*hani ateşin üstündeki duman tabakasının ardındaki kısım bulanık ve titrek görünür ya, işte ben onu ilk ilkokuldayken deneyimlemiştim. çok iyi hatırlıyorum: dersteydik (heralde hayat bilgisi falandır), ben camdan bakıyordum karşı binada yangın çıkmıştı çünkü, herkes dersle ilgilendiği için kimse farkında değildi bunun. ben de söylemedim kimseye, sırf kendim izledim. işte ateşin ardında kalan kısım bulanık olunca gözüm bozuldu sanıp baya kırpıştırdım gözümü. geçmeyince bi süre de ovuşturdum. ama mesela başka yere bakınca herşey net; bitek o alana bakınca bulanıklık var. bikaç dakka sonra durumun ateşle bağlantılı olduğunu çözdüm. tam ben gözüm bozuk değil diye sevinirken sınıftakiler yangını farkedip üzüldü. senkronizasyonumuz çok kötüydü. sonra onlar bi süre itfaiyeye haber mi versek gibisinden bir yangın heyecanı yaşarlarken, ben çoktandır yangının farkında oldup bi şey yapmamak gerektiğine karar verdiğim için çok sakindim. yangınla yaşamayı öğrenmiştim (3-5 dakkadır). sonra onlar derse devam ettiler, ben de dinliyim dedim biraz ama sıkıcı bişeye benziyodu. kediler üzüle bilir mi diye düşünmeye başladım.



*

milyonlarca insan çok yanlış bir hayat yaşıyor

tümevaralım varalım varalımvaralım hıh, şimdi yavaş yavaş tümdengelelim. hihihi komik bişisin begüm.

ne bunalımı arkadaş eşşek kadar evrende

başlangıçta kimsenin ilgisini çekmeyecek ama okudukça sapıklığın sınırları hakkında fikir verebilecek bi hikaye anlatıcam şimdi:

bundan 2-3 yıl önce bi gece myspace'te gezinirken bergraven adında isveçli bi metal grubu buldum. profillerinde 2 tane çok güzel şarkı yüklüydü, bi tanesi tatlı melodisi olan deneysel bi şarkı; diğeri inişli çıkışlı, fısıltılı karanlık bi şarkıydı. hemen gruba arkadaşlık talebi yolladım ve bir de gaza gelip, grubu tesadüfen bulup çok beğendiğimi ifade eden bi mesaj attım (sarhoştum).

mesajıma cevap gelmedi; hatta mesajıma cevap gelmediği gibi arkadaşlık isteğim de reddedildi. herhalde türk olduğum için böyler yaptılar diye düşünüp, çok gıcık oldum. ama şarkıları acaip güzel; tam istediğim gibi, dinlemesem olmuyo yani. bu durum bana şu olayı hatırlattı: http://livingmaze.blogspot.com/2008/04/svlar-birbirine-kartnda-sorun-kmamas.html. ben sevdiğim grupları, şarkıları falan çok fazla seviyorum; o yüzden üzülüyorum böyle şeyler olunca. şu rüyayı gören biinsanım ne de olsa: http://livingmaze.blogspot.com/2008/10/benim-blogumu-niye-kapatyosunuz-ulan.html ayrıca o tatlı melodili kısa şarkı bi kaç gün sonra profilden kaldırıldı, ona da çok üzüldüm.


bergraven'la işim bitmemişti. belli bi zaman aşımından sonra tekrar arkadaşlık talebi yolladım, bu sefer kabul edildi talebim. sonra grup yeni bi albüm çıkardı. arkadaş olduğumuz için, egom rahatsız olmadan doya doya sevdim, dinledim bu albümü. önder'e yolladım, o da çok beğendi ve sürekli dinlemeye başladı.

daha sonra önder myspace'ten bergraven'la arkadaş olmaya karar verdi ama ben ilk arkadaşlık talebi yolladığımda kabul etmediklerini söylediğim için, önder işi garantiye alarak myspace avatarına grubun son albümünün kapağını koydu. bu davranışıyla önder'in ne kadar sümsük bi insan olduğunu görebiliyoruz.

neyse, geçen gün yolda giderken bergraven'ı ilk keşfettiğimde profilinde yüklü olan o tatlı melodili kısa şarkıyı hatırladım. birden bire dünyadaki en güzel şarkının o olduğuna karar verdim ve tekrar dinlemek istedim. ama şarkı profilden kaldırıldığı için dinleyemezdim artık. bu yüzden bergraven'a konuyla ilgili bi mesaj atmaya karar verdim. dedim ki "bundan 2 yıl önce myspace'te isimsiz kısa bi şarkınız vardı, işallah onu sıradaki albüme koyarsınız, çok güzeldi çünkü" dedim. tam bi ruh hastası hareketi. 2 kere arkadaşlık talebi yollamış, 2 sene önce bi anlığına profilde yüklü lan şarkıyı hala hatırlıyo ve sürekli mesaj atıyo. önder de benimle dalga geçti zaten, "kimse bergraven'a myspace'ten mesaj atmıyodur; senin 2 yıl önce attğın mesaj, mesaj kutusunda kesin en üstte duruyodur ve şu anda onların gözünde cevap alamadığı halde sürekli mesaj atan bi sapıksın sen" dedi. ne biçim arkadaşbu.

yazdığım bu mesaja da cevap gelmedi. ama ben "zaten soru sormamıştım ki" diye avuttum kendimi. bi kaç gün sonra önder, araştırıp grubun beyni olan par gustafsson'ın blogunu buldu. bir çeşit müzik blogu bu. par beğendiği grupları, albümleri falan tanıtmış orda. hemen follower'ı oldum sayfanın. benden sonra önder de follower oldu ve şimdiye kadar yaptıklarımız yetmezmiş gibi; bi de blogdan mesaj attı par'a. resmen 2 tane sapık türk var, sürekli arkadaşlık talebi yolluyolar, mesaj atıyolar, takip ediyolar gibi bi durum oluştu. önder'le, par'ın kesin bizden nefret ettiğine; hatta ilk fırsatta türkiye'ye gelip bilgisayarımzıdaki bergraven mp3'lerini silmeyi düşündüğüne dair kabuslar görmeye başladık. bu arada tabi ki par, önder'in de blogdan attığı, şarkıların isveççeden ingilizceye tercümelerini yayınlaması ricasını içeren mesajına cevap yazmadı ve biz bi kez daha sapıklığımızla kalmış olduk.

son olarak dün unirocktaydık. önder par'a, blogdan sorduğu soruya cevap vermediği için çok sinirliydi. "sanki" dedi "binlerce mesaj geliyo da, artistlik yapıyo cevap vermiyerek." sora ben de "zaten bana da bi teşekkür etmedi, o kadar da övdüm şarkıları.." dedim. "bi thanks yaa.. 6 harf yazıcak alt tarafı, bu kadar mı zor" diye de ekledim. bi süre sonra, bize dönüp bakmayan zengin bi kıza aşık, aynı hatta çalışan minibüs şöförleriymişizcesine dertleşmeye başladık. ben "bi kelime yazıcak ya, bi kelime, insanım ben de yaa.." diyerek yalvarırcasına isyan ediyordum. önderse "onu ne kadar sevdiğimizi anlayamıyor" diyerek ağlamaklı bi şekilde uzaklara bakıyordu. en sonunda tekrar sinirli haline dönüp "ben ne yapacağımı biliyorum, sanki türkiye'de festival düzenleyen bir organizatörmüşüm gibi davranıp ne kadar para istediğini sorucam. artık buna da cevap yazmazsa küfür ederim." dedi.

bi yandan ben de kendi kendime konuşuyordum: "fake hesap açarak kendime isveçli kız süsü verip mesaj atsam" dedim "cevap yazmamasının ırkçılığından kaynaklanıp kaynaklanmadığını anlarım." sonra bi an duraklayıp acaba delirdik mi biz diye düşündüm. insan en sevdiği gruba kendini bu kadar rezil etmez çünkü di mi?

şarkıyı o kadar çok dinledim ki solist artık sıkılarak söylüyormuş gibi geliyor

dünya burası. hayatımın başka birinin rüyası olup olmadığını, neden hiçlik yerine varlığın olduğunu, hatta varlığın bile gerçek anlamda varolup olmadığını bilmiyorum ama birşeyleroluyor işte. neler oluyor? bir şarkı çalıyor mesela; kendi duygu, düşünce ve algılarımdan ibaret hayatımın huzur dolu amaçsız bir anına gidiyorum. görünen o ki kötü bir durumda alternatif bi çıkış noktası olarak görüp, bu şarkının içine kaçmışım. garip bi dedektifimdir. ne zaman dedektifimdir desem bi gece önce gördüğüm rüyayı hatırlamamın bilimsel bi açıklaması olabilir mi peki?

eğer hiçbir şey değişmiyorsa yeterince iyi kaybedemiyorsun demektir. o halde herşey değiştiğine göre belki ben iyi kaybetmişimdir. ilginç olan şeyse bütün bu değişimlerin beni tam da başladığım noktaya getirmiş olması. aslında bu da ilginç değil; çünkü biliyorum ki hatalar hep en başta yapılıyor, gerisi determinizm.

netice itibariyle dünya burası. bölüm sonu canavarını yendik ama prenses bu şatoda da değil. işte harikalar civarında olmak tam böyle birşey. prenses "harika" olanı temsil ediyor ve sen hep etrafındasın. hiç yakalıyamıyosun çünkü prenses gerçek değil;
bu dünyadan olmayan bi mucize o. ama gerçek olup olmaması önemli değil zaten çünkü prensese yaklaşmanın insanın üstünde bıraktığı his gayet gerçek; üstümüzdeki algılar ve hisler dışında neyin varlığından emin olabiliriz ki? yani bu noktada bilmeyenlerle birlikte emin olmayanlar da yanıyor.

bu arada "prenses" metaforuyla "insan" kastetmiyorum, ben harikalar civarında olurken, hayatın anlamı gibi bi his var onu yakalamaya çalışıyorum.

daha önce hiçbi telefon benimle dalga geçmemişti

benim bibuçuk yaşında bi kardeşim var, çok tatlı bişi. yoldan geçen her 3 kişiden 2'si sevmek için duruyo mutlaka. neyse geçen gün babalar gününde onunla apartmanın önünde babamları bekliyoduk, 2 tane teyze yine "aa ne tatlı şey bu" diyerek durdu. sonra bana bakıp "ANNESİ de güzelmiş zaten" dediler. işte ben o an ANNESİ değil de ablası olduğumu çaktırmadım ama feci bozuldum. çocuk doğurmuş gibi bi halim mi var benim yaa. resmen topluma göre çocuklu bi kadın konumundayım, kendimi hiç bu kadar yaşlı hissetmemiştim.