ş'yi görmek gerekir

yıllarca türkçe konuşup yüklemi sonda cümleler kurmaya alıştıktan sonra; dünyanın en iyi ingilizcesine bile sahip olsam özneden sonra hemen yüklemi getirmek benim için zor bişiy çünkü yüklemin ne olacağına o kadar çabuk karar vermeye hazır diilim, kafam öyle çalışmıyor.

neden se kozmik sağa çekiyo

aklıma süper bifikir geldi. 4 tane çocuk doğurucam ve hepsine hayatın anlamını farklı benimseticem. birini mesela bilime çok yönlendiricem ve bilimin açıklayamadığı şeylerle uğraşmamasını sağlicam. o çocuk agnostik olucak, bakalım nasıl yaşıyo.

bir diğerini ateist yapıcam, hayatın anlamının fiziksel hazlar olduğunu söylicem, sex drugs and rock n roll şeklinde yaşicak o.

öbürünü panteist yapıcam, evrensel enerjilerden falan bahsedicem, meditasyon ve reikiyle uğraşmaya başlicak, hayatın anlamını ruhunu arındırmakta bulacak.

sonuncusunu ise tek tanrılı din mensubu yapıcam, hayatın amacının erdemli yaşamak olduğunu söyliycem, iyilik yapmaya çalışıcak hep.

bu çocukları zaman zaman yurt dışına yollicam, bakalım farklı kültürlere nasıl tepki veriyorlar; ayrıca hepsini aynı kişiden doğurucam ki genetik etmenler mutluluk seviyelerini fazla etkilemesin, hammaddeleri aynı olsun.

6 ayda bir hepsini ayrı ayrı terapiye alıcam; saplantılarını, mutluluklarını, olaylarla başetme tarzlarını falan inceleyerek bir çizelge hazırlicam. mesela mutsuzsa, "bu mutsuzluğunun şiddetine 10 üstünden not ver" dicem; yani benim mutluluk kriterlerime göre diil, onların kendi mutluluk kriterlerine göre hesap yapıcam, sonuca göre hangisinin en mutlu olduğuna karar vericem. hem subjektif hem de nesnel bi deney olmuş olucak böylece.

çocukları 30 sene falan bu şekilde gözlemledikten sora bi kitap yazıcam. 4 çocuk üzerinde yaptığım deneyler sonucu en mutlu olan çocuk x(artık hangisi çıkarsa) tarzda bi hayat yaşayan çocuk oldu dicem. 6 ayda bir yaptığım terapileri, gözlemlerimi falan ayrıntılı bi şekilde bu kitapta toplicam. insanlık çok önemli dersler çıkarıcak bu kitaptan.

kendimi taşınabilir kütür varlıkları gibi hissettiğim nadir anlardan biriydi

her şarkının bi rengi olduğuna karar verdim. bilmiyorum, belki de her grubun bi rengi vardır. mesela dolorian kesinlikle açık maviyle gri karışımı bir renk. sağ üstte fotoğrafım var ya onun tonunda.

mesela bergraven kahverengi gibi ama bergraven'ın kahverengi olmasında eski myspace sayfalarının etkisi büyük.

shining: siyah
anekdoten: turuncu
the code: metalik gri
arcturus: kırmızı
novembers doom: koyu gri
ved buens ende: sarı
mogwai: açık gri
black heart procession: orta mavi
tiamat: lacivert

ben maviyi diğer renklerden daha az sevdiğimi düşünürdüm ama baya grup mavi tonlarında çıktı. o diil de anladığım kadarıyla benim öyle yakından tanıdığım, samimi olduğum bi yeşil grup yok. aslında mor grup da yok ama ben nedense yeşil grubun olmamasına daha çok şaşırdım. mor sanki zaten olamaz. mor ve ötesi bile mavi çünkü bence.

oysa daha dün ölmek üzere olan bi sivrisineği elime aldım, biraz ısırıp canlansın diye

mp3 playerımın kulaklıklarından birinin süngeri kaybolmuştu. tatil dönüşü arabada 4 saat müzik dinledikten sonra farkettim ki, sol kulağımın çeşitli yerleri acıyor. bu sol kulak süngeri olmayan kulaklığı taktığım kulak. sağda ise hiçbir problem yok, bi 6 saat daha müzik dinlemeye hazır. bu bana eskiden yumurtanın bir yarısını ipanayla, diğer yarısını başka dişmacunuyla fırçaladıkları reklamı hatırlattı. süngerli kulaklıklı kulak ilk günkü kadar sağlıklıyken diğer kulakta hasarlarvar. en sonunda ben de çözümü sağdakinin süngerini soldakine takıp dinlemekte buldum. bi kaç saat böyle yolculuk ettikten sonra iki kulaktaki acı eşitlendi. kulaklar arasındaki adaleti sağladığım için kendimle gurur duydum.

geçen sabah neyseki markete giderken çantamın içinde kayıp süngeri buldum, artık kulaklar sünger değişimi yapmadan bolluk içinde yaşıyorlar.

otobüsün camından binaları izlerken birden inekle gözgöze geldim

keşke istediğimiz zaman hayatımızdan bazı kesitleri tekrar yaşayabilsek.

neden insan yaşadıklarını tüm gerçekliğiyle sonradan seyredemiyor ki? neden onları çarpık hayal gücümüzün tasavvur yetisine ya da hafızalarımızın güvenilir olmayan hatırlama edimine bırakmak zorundayız. geriye sadece soluk görüntüler kaldığını görmek için mi?

kozmiğe tecavüz, kanırtma ve suni ekşınlar kitabı

dün kagiye gittik. ben herzamanki gibi makarna yedim, çiçekse hamburger söyledi. ben makarnamı afiyetle yerken çiçeğin hamburgeri geldi. hamburgerin içinde hamburger köftesi dışında (burası önemli) minik Bİ MARUL, kurumuş Bİ DOMATES ve küçük Bİ TURŞU vardı. bu 3 şey üst üste büyükten küçüğe doğru dizilmişti.

çiçek 5 buçuk milyon verdiği hamburgerin bu kadar tırt olmasına sinirlenip hamburgeri garsona geri götürdü, içine taze domatesler ve bi kaç turşu eklenmesini talep etti. bir süre sonra çiçeğin hamburgeri geri geldi. domates sayısı 3'e, turşu sayısı 2'ye çıkmıştı ama MARULU GERİ ALMIŞLAR.

kirlileri bile makinaya atmak gelmiyo içimden

bugünkü haber türk gazetesinin 20. sayfasının sol alt köşesinde, http://livingmaze.blogspot.com/2009/07/kozmige-tecavuz-etmek.html şu yazım yayınlanmış. bi sürü eğlenceli yazım dururken bu regl psikolojisiyle yazılmış, melankolik gibi görünen (ama aslında öyle olmayan) yazıyı seçmelerine şaşırdım desem yalan olur, hiç şaşırmadım.

tabi gazetede yazım çıkınca annem de okudu. okuduktan sonra "tek dostum yalnıızlığım diyosun yani" dedi, utandım. muhtemelen annemin kafasında çok yalnızmışım gibi bir imaj oluştu; halbuki bi sürü yakın arkadaşım var ve "dünyadaki en mutlu insanlar" listesi yapılsa herhalde ilk 10'a falan girerim. ama anneme bunları anlatmakla uğraşamadım. yarınki haber türk'te de bu yazı yayınlansın bari, üzülmesin kadıncağız.