meteoroloji uzmanı olsam hergün şiir yazarım

gördüğüm en mantıklı bahaneyi sizinle paylaşmak istiyorum:

Amerikalı astronomlar, Dünya’ya ev sahipliği yapan Samanyolu Galaksisi'nin dışardan nasıl göründüğünü bulmaya çalıştıklarını belirterek, Dünya’nın Samanyolu’nun içinde olmasından dolayı bunun zor bir iş olduğunun altını çizdi.

eray bi türlü öğrenemedin, kaç kere seviştiniz sorusunu begüm; ne zaman evleniceksiniz sorusunu ben soruyorum /melis

bardanadam burası. eray votkayı neli içeceğine karar veremediği için sek votka söylemiş, ayfer ısrarla su içiyor ve ben gelip garsona "cin istiyorum sanki ama elmalı olsun" diyince melis 50'lik birasına sarılıp bi ortamdaki en normal kişi oluşuna şaşırıyor. sonra 4 tabak patlamış mısır yiyip aniden spora gidiyorum ve ardından bara dönüp biraz önce sporda çılgınca zıplamış olan ben değilmişim gibi, eray'ı bana 100 milyon borcu olduğuna ikna ediyorum.

hayatımın en mutlu dönemini geçirdiğim için sürekli sevgi patlaması var içimde ve sanırım sevgi -anekdoten'ın ve beyin pröfösörünün dediği gibi- herşeyin anahtarı olabilir. heran elele tutuşup dönerek şarkı söyleme tehlikesi altındayım. biraz önce 2 saatliğine uyukladığım uykumdan "hayat çok güzel" diyerek uyandım. o an hayatın bana görünüşü o kadar nefisti ki, tarnım camus'nun lafını ilk defa farklı bi açıdan görüyorum; yani öncelikle cevaplanması gereken felsefe sorusunun hayatın yaşamaya değip değmediği olmasını.

bu coşku rüyalarıma da yansıyor, geçen gün rüyamda konsere gittim ve hep istediğim şarkılar çaldı. bi hafta sonra hollanda'da göl ve ağaç manzaralı bi ev tuttum, sonra kuzey ışıklarını izledim ve dün akşam da dünyayı kurtardım.

dünyadaki herkesin twitter'ı olduğu için ben de twitter açtım yeniden:

http://twitter.com/#!/livingmaze

ne güzel şeyler konuşuyosunuz, ne dediğinizi dinlemedim ama duyduğum bazı kelimeler hoşuma gitti. /taşkın

kendi halinde zeki bi çocuk olan sina'nın bi sigara problemi vardı. eskiden sadece alkol aldığı zaman ara sıra içtiği sigarayı, bütün gününü okulda geçirmeye başladıktan sonra -etrafındaki herkesin sigara tiryakisi olması sonucu- gittikçe arttırmıştı.

her sigarayı bırakmak isteyen insan gibi sina da öncelikle paket almamayı denedi. ama paket almamak sigara içme oranında bir değişme yaratmayınca, sürekli insanlardan sigara otlanıyor olmaktan rahatsız olup -en azından evde içmemek için- hakan isimli arkadaşına bi paket sigara satın aldı.

sina okuldayken sigarayı sürekli hakan'dan otlandı ve paket kendisinde bulunmadığı için evde içmiyordu. fakat bir süre sonra bu yöntem sina'nın beklentilerini karşılamamaya başladı. çünkü sina, yanında hakan yokken sigarayı yine başkalarından otlanıyordu. bu problemi çözmek için okulda birlikte vakit geçirdiği diğer 4 arkadaşına da birer paket sigara satın aldı. fakat burda dikkat edilmesi gereken bi nokta vardı. her arkadaşından bi paket sigara sayısı olan 20 tane sigara otlandığına emin olunca o arkadaşına yeni bi paket sigara satın alması gerekiyordu. fakat buna yaklaşık olarak karar vermek subjektif algının işin içine girmesi sonucu bazı tartışmalara yol açtı. söz gelimi pınar sina'nın ondan aldığı sigara sayısının 20 olduğunu düşünürken, sina en fazla 10 tane içtiğini iddia ediyordu.

sina bu problemi sürekli, içilen sigaraları sayarak çözmeyi denedi. her gün içtiği sigara sayısını özenle takip ederek o sayıyı ezberlemek suretiyle gerçekleştirdiği "içilen son sigara sayısı güncellemeleri" bir süre sonra onu çok yormaya başladı. beyninden hep şöyle şeyler geçiriyordu: halit 8,esra 4, hakan 12, mustafa 1, pınar 5. halit 11, esra 5, hakan 12, mustafa 1, pınar 9.

sina sigara sayısı hesaplamasına gösterdiği aşırı efora rağmen yine de arkadaşlarıyla "hayır en son 11'di", "hayır sonra bi tane daha içmiştin unuttun mu" tarzı can sıkıcı diyaloglar yaşamaktan kurtulamadı. bunun üzerine son çare olarak yanında bi sigara defteri gezdirmeye karar verdi. bu defter sürekli masada açıktı ve sina, her içtiği sigaradadan sonra, sigara defterinde sigarayı aldığı arkadaşının adının yanına bi tik atma alışkanlığı geliştirdi. fakat bu sefer de bazı sigara parasını sina'dan çıkarmak isteyen sinsi arkadaşları sina'nın sigara defterindeki kendi hanesine, o tuvalete gittiği esnalarda gizlice tik atmaya başladı. sina tik sayılarındaki garipliği farkedince o lanetolası arkadaşlarının hepsine küstü, defteri çöpe attı ve kendisine bi paket sigara aldı.

alternatif son:

sina tik sayılarındaki garipliği farkedince o lanetolası arkadaşlarının hepsine küstü, defteri çöpe attı ve sigarayı bıraktı.

sinyal sesinden sonra mesajınızı bırakınız

biraz önce eve geldiğimde acı bir gerçekle karşılaştım. "telefonumu minibüste düşürmüştüm."

önce buna inanmak istemeyip çanta içi, pantolon ve manto ceplerine yaklaşık 6 kere tekrar tekrar baktım. ama gerçek apaçıktı. arkadaşıma mesaj atmak üzere çantamdan çıkardığım o telefonu asla tekrar çantama koymamıştım ve dolayısıyla ben minibüsten inmek için ayağa kalktığımda muhtemelen kucağımdan yere düştü ve o esnada kulağımda kulaklık olduğu için bu düşme sesini duymayıp minibüsü terk etmiştim.

minibüsçü telefonumun acı feryadını duysun diye yaklaşık 10 kere aradım. sonra aklıma telefonumun sesinin kapalı olduğu geldi ve bu, ancak minibüsçü gece ya da sabah minibüsün içini toplarken koltuğun kenarına düşmüş zavallı telefonumu bulabileceği anlamına geliyordu. (tabi böyle bişey yapıyorsa)

minibüsçünün, telefonumu bulunca mesajlarımı okuma ihtimali biraz sinirimi bozdu. mesajlarda özel hayatıma dair çok fazla bilgi vardı ve minibüsçü onları okurken kesin çok eğlenecekti. kim bilir belki de bi gün önce bindiğim minibüsün şöförüyle ilgili yorumlarımı gördüğünde -eğer adamı tanıyorduysa- telefonumu bana vermekten vazbilegeçebilirdi. çünkü melise, "upper beginner fikirlere sahip geveze bi minübüsçüye denk gelmem hiç hoş olmadı doğrusu" yazıp, sonra da minibüsçüden alıntıladığım "bilim adamını koruyamayan yöneticiler vatan hainidir." tarzı cümleler yollamıştım.

arkadaşlarımın bana attığı ve benim arkadaşlarıma attığım mesajları düşündükçe gülümsemeyle karışık bi sıkıntı yaşıyordum. sanırım minibüsçü telefonumu geri vermeye kalksa bile ben gidip onu almaya utanabilirdim; eğer bi şekilde bana ulaşırsa telefonumu almaya gitmesi için müge'ye teklifte bulundum ama mesajlarımın içeriğinden kısaca bahsedince müge, teklifimi kahkahalar içinde reddetti.

doğrusu minibüsçünün dandik telefonumu çalmaya kalkacağını hiç sanmıyorum çünkü gayet eski ve beş para etmez birşeydi. ama onu çok seviyordum, bana ihtiyacım olan herşeyi veriyordu ve o dandikliğine rağmen internete girebiliyor olmasına her gün yeniden hayran oluyordum. bazen geceleri ona sarılıp uyumamak için kendimi zor tutuyordum. ama belki de bu olay telefonun hayatımdaki yerini sorgulamam için bi fırsat olarak yorumlanabilirdi. bedava sınırsız sms olayına geçtiğimden beri telefonum sayesinde 3 buçuk saniye bile yalnız kalmamıştım. arkadaşlarımla "hastalık derecesinde bağımlı arkadaş grubu" haline gelmiştik ve bi ara duştayken bile melise msj attığımı hatırlıyorum.

ev burası. telefonumsuz kendimi yapayalnız hissediyorum.
uyumaya karar verdim ama telefonum olmadığı için saat kuramayacağımı farkettim.
her an onun eksikliğini daha çok hissediyorum ve hayatımda yarattığı boşluğun gittikçe büyüdüğünü görüyorum.

ikea köftesi sosu tarifi

yemek tarifi içeren bloglar arasında bi süre gezinmem sonucu aldığım ilhamla, bu post'umda size iskandinavyadaki arkadaşımdan elde ettiğim ikea köftesi sosu tarifini vermek istiyorum.

begüm:
çok tehlikeli ve gizli planlar yapıp dedektifvari bi ciddiyetle iz sürerek, ikea köftesi sosu tarifinin sende olduğu bilgisine ulaştım. ya tarifi bana açıkla ya da karını ve çocuklarını unut ahbap.

mert:
aşlskdjşaslkjdş manyak.
şey, önce köfteleri kızarttığın tavanın içinden köftelerin artıklarını topla. O kalan yağa biraz daha tereyağı ekle. yani köfteleri de tereyağında kızart. ondan sonra depending on the amount of sauce you wanna make, tereyağı eriyince iki üç bilemedim 5 yemek kaşığı un atıp kavuruyorsun. Dikkat et, bir ton un atma yağa, yavaş yavaş bolca çevire çevire. Güzel bir kıvam elde edince un ve yağdan, yavaş yavaş süt koymaya başla. Ne kadar olduğunu söyleyemiycem. Kıvam aklındadır, hemen hemen krema kıvamında. Ondan sonra içine yarım paket de krema koy krema demişken. Ondan sonra normalde burda kahverengi çok koyu bir sıvı bişi var. Ondan koyuyoruz kahverengi sos olsun diye. Orda olmayınca rengi tutturamamakla beraber lezzetten ödün vermemek için üj bej damla bilemedin 10 damla soyasoyu koyuyorsun, üzerine bir tatlı kaşığı bilemedin yine iki tatlı kaşığı domates salçası attıktan sonra, karabiber, yetmediyse tuz(soya sosunun tuzlu olduğunu unutmayalım efendim) ekleyip servise hazır hale getiriyoruz.
afiyet olsun efenim.

begüm:
salça mı? umarım beni kandırmıyosundur. sos kırmızı olursa bittin sen olum!

mert:
çok az domates salçası koyuyorsun ki tadı olsun. lezzetli oluo.
zaten kahverengi yapamazsın diyim sana. benimki de olmuyordu. burdan özel başka bir şeye ihtiyacın var, o sosumsu başka bişiy.

begüm:
içinde ne var ki acaba o sosun? salça mı?

mert:
hayır bebeğim hayır. o böyle renklendirici bişi. o olsa da içine azcık domates salçası koyuyoruz. çok az. tat versin diye. yoksa bi boka benzemez sosun tadı.

begüm:
tamam sen kazandın, koyucam lanetolası salçayı. tenk yu muçk



gelecekten gelen not: sakın salça koymayın hiç gerek yok, unu 1 tatlı kaşığı koysanız yeter(daha doğrusu kişi başı bi tatlı kaşığı olarak düşünün)

sanki benim olmadığım bi dünyada yaşanıyor. /melis

ılık bi kış gecesi spora gitmek üzere evden çıkmıştım. sevgili arkadaşlarım spor salonuna gitmeden evvel barlar sokağında bibira içmeye karar verdikleri için öncelikle onların bulunduğu bara doğru yol aldım. oraya vardığımda melis ve müge'nin oturduğu 3 kişilik masanın 3. sandalyesinde tanımadığımız bi adam olduğunu gördüm. adam özü itibariyle diğer masaya aitti ama arkadaşlarımın 3. sandalesinde konuşlanmıştı; yani birazdan benim orda oturmam gereken sandalyede oturuyordu. ama aslında orası aynı zamanda kendi masasının diğer sandalyesi olarak da yorumlanabilirdi. çünkü biraz dar bi yere sahip olunduğu için masalar bitiştirilmişti.

adamın yanına yaklaşıp şöyle dedim "buraya ben oturmak istiyorum." biraz afalladı. o afallarken ben de bu isteğimin -evdeyken rahat bilgisayar koltuğuna oturan kediciği kaldırmaya kıyamayıp bütün günü rahatsız piyano sandalyesi üstünde geçirmiş biri olduğum göz önünde bulundurulursa- çok iddialı bir istek olduğunu düşündüm. adam hafif sinirli bi şekilde kendi masasının diğer sandalyesine geçip kendi sandalyesini büyük bir olgunlukla bana bıraktı. sonradan öğrendiğime göre adam zaten başından beri oraya oturuyormuş ve aslında sonradan gelip onun dibine oturan benim kendi arkadaşlarımmış. onların adamı rahatsız ettiği yetmezmiş gibi ben de gelip kaba bi şekilde onu yerinden etmiştim. sosyalleşilecek gün vardı sosyalleşilmeyecek gün vardı.

adamın beni öldürmemiş olduğuna sevinirken aklıma bulaşıkları dolaba yerleştirirken düşündüğüm bi espiri geldi. hani türk filmlerinde adam "birini seviyorum" der ve sonra arkadaşı "kim o şanslı kız" diye sorar ya, ben de mesela çok depresyonda olup sürekli ölsemkeşke diye düşündüğüm bi günde "öldürmek istediğim biri var" diyen biriyle karşılaşırsam "kim o şanslı kız/erkek" desem komik olur diye düşünmüştüm. ama bu espiriyi bi katille karşılaşana dek yapamayacağımı anlayınca çoküzüldüm. halbuki aslında komik bile değildi, o kadar üzülmeye gerek yoktu.

yan masadaki bana kızgın adamın yanına bi süre sonra arkadaşı geldi. amerikan üssüyle yaptıkları anlaşmadan bahsetmeye başladılar. sanırım yanlış kişiyi kızdırmıştım. sosyalleşilecek gün vardı sosyalleşilmeyecek gün vardı. ya beni öldürürse düşüncesi bütün beynimi kapladı. ama ben problem çözmek için yaratılmıştım, annemin karnındayken boynuma dolanmış kordonu tam doktor beni sezaryenle almaya karar verecekken kendi kendime çözmüş olmam bunun kanıtı sayılabilirdi.

bi süre sonra yan masaya tekrar kulak misafiri olduğumda bu sefer yapacakları bi "radyasyon denemesi"nden bahsettiklerine tanık oldum. "acaba bu radyasyon denemesinin deneği ben mi olacağım" sorusu bütün beynimi kapladı. hemen biramı bitirip koşarak kaçtım. sosyalleşilecek gün vardı sosyalleşilmeyecek gün vardı.