It is not eternity It is not hope*

dün akşam rüyamda yatağımın etrafında bi takım ağaçlar ve dalları vardı. ev çok kalabalık ve gürültülü olduğu için uyumaya devam edebilmek adına yattığım yerin hemen yanında hatta altında sonsuz bi boşluk olduğunu düşündüm. normalde bunun korkutucu olması beklenir ama bana acayip huzurlu geldi, bebekler gibi uyudum. ama şimdi ev telefonu çalınca çok korktum; eğer bizim evin telefonu bile çalıyorsa hiç birimiz güvende değiliz demektir.

*21st century devil

tek hayatımı copy paste yaparak geçirdim

begüm:

ya bi tane anket var

dünya nasıl yok olsun istersiniz diye

1 gama ışını patlaması etkisi

2 güneşin dünyayı kavurması/yutması

3 hastalık/virüs salgını

4 kara delik yutması

5 küresel ısınma/doğal felaketler

6 meteor çarpması

7 savaş/nükleer felaket/atom-hidrojen bombaları

8 süper volkan patlaması/patlamaları

9 uzaylıların saldırması

10 yörüngesinden çıkması

hepsi çok güzel karar veremedim

uzaylılar iyi

ama kara delik de güzel

baris:

yorungesinden ciksin

butun yildizlar kaysin bi anda

begüm:

ayrıca yörüngeden çıkması çok asi bişey

baris:

senlikli gebeririz

begüm:

dünyamızla gurur duyarız

baris:

evet kesinlikle

begüm:

düzene boyun eğmedi

baris:

helal olsun valla

keske oyle delikanli dunyamiz olsa

atom bombasina filan prim vermesin

hup diye yutcak bizi

kuresel isinma filan uzun vadeli seyler

en guzeli yorungesinden cikmasi

1 kac saat manzara izleriz

cokmu hizli kayariz acaaba

begüm:

bi ara internette ayla mars aynı büyüklükte olucak diyodu nası sevinmiştim

yalanmış ama

bi de bazen AY BÜYYÜP EŞŞEK KADAR OLUYO YA

baris:

ehehe

evet harika bisiy oluyo o zaman

agzima gircekmis gibi

begüm:

Q456VAGB374SEX86MJC759M

ayın öyle gizli bi amacı olsa hakkaten

baris:

vardir belki

ama 3 milyon yila yaymistir plani biz goremeyiz

begüm:

hıhı ağzına girme planı

o yüzden mesela

her sene 0.0000001mm küçülüyomuş

swev n856ay

baris:

pihahaha

elimizden geleni yaptık; hatta 2 r fazlasını

bugün işten çıkınca finlandiya'dan gelen arkadaşımı görmeye gidicektim, o yüzden acelem vardı ve derhal yemek yemek zorundaydım. trene doğru koşar adımlarla ilerlerken yolumun üstündeki kokoreççiyle şöyle bi diyalog yaşadım:

"Meraba, bi kokoreç alabilir miyim? acı olmasın.

Adam cevap vermeden direkt kokoreci yapmaya başladı. ben çok acelem olduğu için yerimde duramadım, sürekli pozisyon değiştirdim ve ilerigeri yürüdüm. çünkü sanki hareket edince pişme süreci hızlanacak gibi mantıksız bir inanca sahiptim. adamsa benim bu tedirgin enerjimden zerre etkilenmeyerek bütün sakinliğiyle kokoreci yapmaya devam etti. bir süre sonra:

"borcum ne kadar? içerde ödeyeyim." dedim. adam "5 lira" dedi ve içeri girdim. (eminim kokoreççi buna çok sevindi.) ödeme işlemi -abartmıyorum- en fazla 3 saniye sürdü ve bu kadar çabuk bitmiş olmasından ötürü hayalkırıklığına uğradım. şimdi tekrar tedirgin bi şekilde şu lanet olası pişmeyen kokoreçleri beklemek zorundaydım. bekleyişe bir süre daha devam ettikten sonra şöyle bir soru geldi:

"paket mi olsun elde mi?"

bu soru üzerine düşünmeye başladım. 20 metre ötedeki tren istasyonunda yiyeceğim için elde diyebilirdim ama o 20 metreyi elde kokoreçle gitmek zor görünüyordu. hem ben oraya varır varmaz tren gelirse... derken tereddütlü bir şekilde "paket olsun" dedim. adam benim tereddüt ettiğimi farkederek eski cevabı umursamadan yeni bir cevap beklemeye başladı. bunun üzerine ben de düşünmeye devam ettim.

...ya hemen tren gelirse ama neden hemen gelsin ki 15 dakkası var ama acaba ben bunu 15 dakkada yiyebilir miyim? aslında yemek dediğin 5 dakkada bile yenebilir. peki bu adam paket yapmayı mı daha çok seviyor yoksa "elde"yi mi? neden bilmiyorum ama içten içe "elde" yapmak istediğini hissediyorum diye düşünürken ağzımdan şöyle birşey çıktı:

"evet paket olsun ama fazla karmaşık bir paket olmasın, heran açabilirim çünkü.

adam gülümsedi. onun bu içten gülümsemesini görünce heralde bugün kimsenin ondan karmaşık olmayan bi kokoreç istemediğini düşündüm.

karmaşık olmayan pakedimi alıp teşekkür edip yakşamlar diledikten sonra çocuklar gibi şen bi şekilde koşarak istasyona doğru gittim. hatta arkadan şu avatardaki bebiş gibi görünmüş olabilirim. sadece onun biraz daha büyüğü ve siyahı olabilir. hatta fonda angst skvadron - we miss them çalıyordu ve bu herşeyi daha da anlaşılır bir hale getiriyordu.

koşarak tren istasyonuna giderken yolda aklıma danseden zürafa geldi çok güldüm. son ameliyatımı olmadan hemen önce hastane odasında, doktor operasyonun nasıl yapılacağını anlatırken yanlışlıkla düğmesine basmam ve zürafanın iğrenç bi şarkı eşliğinde çılgınca dans etmeye başlaması.. sonra uzun bi süre kapatma düğmesini bulamamamız ve doktorun danseden zürafanın gürültüsü eşliğinde beni nasıl keseceğini anlatması.. benim onu dikkatlice dinliyormuş gibi yapmaya çalışırken durumun absürdlüğüne elimde olmadan ayı gibi sırıtmam. burdan çıkarılabilecek tek bir sonuç var: demek ki bi gün bi zürafa gelip en dramatik anlarınızı bile gölgeleyebilir.

herşey nasıl bu kadar doğru olabiliyor?

biraz önce arsenikli göle şarkı sözü yazdım, bi dahaki izin günümde de bestelemeyi düşünüyorum.

Toxic Lake

In a peaceful quite place

Includes a toxic lake

An arsenical dna

Comes into being

Our familiar universe

Which is expanding

Has a new thrilling meaning

That makes us free

Our familiar earth

Which consist of phosphor and carbon

Has a new philosophical pleasure

That makes us blissful

beste el verirse belki atmosferin bizi kucakladığını ve artık canlılık için suya gerek kalmadığını da eklerim.

acı çeken ve çektiren aynı kişidir. /schopenhauer

07.12.2010

sahil burası. her zaman uyandığım saatten 1 saat erken uyanıp kışın bu son sıcak gününde işe sahilden yürüyerek gitmeye karar verdim. her zaman minibüse bindiğim yerden düz devam edip denize varınca o, "kısır döngüyü kırmak" anını tüm benliğimle hissettim. sonra dünyanın en yavaş adımlarıyla yürümeye başladım. bunlar benim kontrol ettiğim adımlar değildi. begüm kendi gidiyordu ve böyle kendi hızında giden begümü bazen durduramadığım olmuştur. benim söylediklerimi dinlemiyor. ben kim miyim? ben begümün bilinciyim. eskiden kendimi begümün tamamı sanıyordum ta ki 1 hafta önce nietzsche beni uyandırana dek.. şuna benzer bişey demişti: "davranış içsel dinamiklerin bir sonucudur ve onu kontrol etmek mümkün değildir. bizim kontrol dediğimiz şey olsa olsa bilincimizin bazı şeyleri bastırmasıdır."

evet sanırım bilincimin sadece benim bi kısmım olduğunu kabullenmem gereken an bu. şimdi artık bilincinde olmadığım içsel bazı dinamiklerin de begüm olduğunu biliyorum. öncelikle onları tanımakla başlayabilirim:

..........

sahil burası. kendimi bilmek tahminimden daha uzun sürdü. sokrates bunu basit birşey gibi söylüyordu ama daha şimdiden bütün ömrümü aldı bile.

atom kadar gerçek

akşam saat 11'de trajik bir biçimde uyuyakaldığım yatakta, gece 3 buçukta uyanıyorum. bir yandan alkolün getirdiği mide asidi bunalımı; bir yandan sanatla gerçeği hala ayırt edememiş olmanın sıkıntısı var içimde. bütün gece bunu düşünmüş olmama rağmen bırak daha net bir noktaya gelmeyi; her şeyin sonsuza dek birbirine karışık kalacağından emin olarak kapatmıştım konuyu. ilk defa bir şey düşünürken o düşüncenin karmaşıklığıyla beni yeniğini hissedip pes ediyorum. bu durum bütün varoluşumu derinden sarsıyor. ya bir daha hiçbir şeyi anlayamazsam? ya hiçbir şeyden emin olamazsam? ya asla nasıl yaşayacağımı bilemezsem?

öylesine yaşamak istemiyordum. ama felsefenin çok tehlikeli olduğu anlardı bunlar. her ne kadar her şey asla anlayamayacağım kadar karışık gözükse de ve ben ilk belirlemelere göre pes etmiş olsam da bu konuyu tekrar düşünmek üzere mide asitsiz bir ana erteliyorum.

bu düşünceler eşliğinde yataktan kalkıp tuvalete doğru ilerlerken, günlerdir üst üste yığılarak biriken kıyafetler dağıyla göz göze geliyorum. "artık bu dağınıklık kümesine bir isim bulmak gerek" diyorum, "çok büyük çünkü"

tuvalette o kıyafet dağının isminin sebahattin olabileceği geliyor aklıma. sonra odaya geri dönüp üstümü değiştiriyorum ve sonsuz su içiyorum.

sonsuz su içmek canımı sıkıyor. gerçeklikle sanat arasında kaldığım zamanları tekrar hatırlatıyor bana. dünyadaki herkesin uyumaya karar verdiği şu 3 buçukta, benim aniden uyanmış olmam kendimi çok yalnız hissettiriyor.

odanın ortasındaki sandalyede sonsuz su içmiş bir şekilde sebahattin'e bakarak amaçsızca oturuyorum. eğer az önce tuvalette dişimi fırçalamış olmasaydım üst üste 2 mandalina yemek bir çılgınlık yapabilirdim şu an ve kesin hayatıma bi dinamizm getirirdi bu.

tekrar yatağa giriyorum ama uyuyacak bi durum yok ortada, eminim. saatin geç olması tek başına hiçbir eylemin nedeni olamaz; çünkü ışığı icat ettik artık.

hiçbir şey ruhsuz olmuyor.*

ev burası. bütün eylemlerime yarıuyku eşlik ettiği için (ve kahve mideme hiç iyi gelmediği için) 1 saatliğine uyuyayım dedim, artık nasıl uyuduysam uyandığımda dünyadaki yerimi şaşırmıştım.

bir yerdeydim. buraya ev mi deniyordu diye düşündüm, sonra evin daha büyük birşey olduğunu; içinde bulunduğum yere oda dendiğini hatırladım. sonra buranın benim odam olduğu aklıma gelince sevindim gibi oldu çünkü çok fazla bulunduğum bir yer vardı orası da benim odam gibiydi ama aslında değildi (işteki odam). günün 10 saatini başka bi yerde geçirdikten sonra gelip burayı odam olarak benimseyemeyeceğimi bilinçaltım bile kavramıştı. kısa bir süre sonra bilincim tamamen yerine geldi ve standart yaşama haline döndüm.

bu hayatta nerde kalmıştım? en son uyumadan evvel dexter'ın yeni bölümünü izlemeyi planlıyordum, kitap vardı ona da devam edebilirdim, internete girmek diye birşey vardı bir de; ama belki de en iyisi gidip ertesi gün olana dek uyumaktı. çünkü fabrika ayarlarıma dönmüş biçimdeyken yapılabilecek her şeye eşit mesafede hissediyordum kendimi ve dolayısıyla bir şey yapmak konusunda bir karar vermem mümkün gözükmüyordu. sonra birden yazı yazmaya başladım ama şimdi o da bitti.

*replikas - gece kadar rahatsız etmiyor