Friday, February 1, 2008

piksel

yağmur yağıyordu, feci halde yorgundum, oturmam lazımdı ama yağmur nedeniyle hiçbir banka oturamıyodum ben de gittim çimenlere oturdum. oturduktan sonra farkettim ki çimler de ıslak. doğru ya, yağmur yağıyor; ama artık ıslandım zaten, rahat rahat oturabilirim bi süre. üşümeye başlayınca ayağa kalktım. artık sıcak soğuk ıslak kuru hepsi birbirine karışmıştı zaten bi sürüklenişin içinde buldum kendimi. arkadaşım bi yerden bi yere gidip birilerine bişey verip ordan da bıdıbıdı.. yapmamız gerekiyo dedi. o benden daha normal gözüküyodu. insanların arasına girince bi süre normal taklidi yaptım. ehi ehi die güldüm herkesin güldüğü yerde, onların ciddi oldukları yerde ben de ciddi oldum ama gözüm ara sıra dünyanın garipliklerine ya da herşeyin nasıl olup da bu kadar hafif olduğuna takılıyordu. insnaların birbiriyle konuşması ne acayipti. bu insanlar kimdi ki? istesem ben de konuşabilirdim her an, her an bişey söyleyebilirdim ve bi cümle attım ortaya, biri cevap verdi falan iletişim kurduk. sonra van gogh müzesine doğru yola koyulduk ama müzeye gidene kadar zaten müzede görebileceklerimden çok daha ilginç binlerce ayrıntıyla karşılaştım. evler küçük oyuncaklar gibiydi. biri gidip neden bazı şeyleri maviye boyamıştı? banklar, çiçeklerin bazıları plastik gibi bunların gerçek olduğuna, canlı olduklarına bazı şeylerin? canlı şeylerle canlı olmayan şeyler arasındaki çizginin bu kadar ince olduğuna ikinci ya da üçüncü kez bu kadar net şahit oluyordum. çok garip ama herkesin bacakları vardı ve iki taneydi. bıdır bıdır, küçük karıncalar gibi yürüyoduk dünyanın üzerinde. biri oraya biri burada. herkes aynı yere gitmiyordu bu da dünyaya dengeli bi biçimde dağılmamızı sağlıyordu. van gogh müzesine girdiğimizde artık kendimi iyice anormal hissetmeye başladım. aslında normalin ne olduğunu unuttum desek daha yerinde olur. acaba dışardan garipliğim anlaşılıyo muydu diye düşünürken kahverengi bi tablonun önünde durdum. sanki kenardaki güvenlikler bana bakıyo gibi geliyodu belki de herkese bakıyordı. kahverengi tablodaki kahverengi çoban güzelmiş peki o yanındaki koyun mu? acaba kaç kere baktıklarını yakaladıktan sonra gerçekten sürekli bana baktıklarına karar vermeliydim? kahverengi tablodaki kahverengi çoban güzelmiş peki o yanındaki koyun mu? bi insanın bişeylerden şüphelenmesi için ne gibi ölçütler gerekiyordu? kahverengi tablodaki kahverengi çoban güzelmiş peki o yanındaki koyun mu? güvenlikler niye benden kıllansınlar ki ben deherkes gibi müzeye gelip resimlere bakan biinsanım. kahverengi tablodaki kahverengi çoban güzelmiş peki o yanındaki koyun mu? sanırım bu o tipik paranoyak safha. kahverengi tablodaki kahverengi çoban güzelmiş peki o yanındaki koyun mu? bu sırada insanlara dikat edince sırayla her tabloya baktıklarını farkettim. doğru ya böyle yapılması gerekiyodu, sırayla, hepsine. üstelik bizim baktığımız kahverengiyle pek kimse ilgilenmiyodu. sanırım müzedeki en önemsiz resmin önünde yaklaşık 1 saattir duruyoduk ve resme her baktığımda onu ilk defa görüyomuş gibi olmam çok komik bir hal almaya başlamıştı. her bakışımda o kırmızı bereye şaşırıp, kahverengi çobanın yanındakinin koyun olduğunu yeniden farkediyordum. sıradaki resime geçtim. çok acayipti , bunların bir boya yığınıyla oluştuğuna kim inanabilirdi? peki ya renkler? renkler başlı başına garip şeyler değil miydi? herşey bu kadar ilginçken insanların bi resme nasıl olup da sadece 3 saniye ayırabildiklerini bi kez daha anlıyamadım. üstelik ilginç olan sadece resimler de değil, herşeydi. birden uğultular arttı. sesler daha bi yankılanmaya başladı. bazı sesler diğerlerinden daha yavaş gibiydi. bütün sesleri ayrı ayrı seçebilirdim ama bi yandan da onlar sadece uğultu şeklinde tek bi sestiler. alt kata inmek için yola koyulduk. arkadaşım önümden şaşkın bakışlarla koşturuyor, herkes tablolarla ilgilenirken o, yürüyen merdiven basamaklarıyla ya da binanın kolonlarıyla ilgileniyordu; bembeyaz pencerelere dokunuyordu. benimse yanımdan geçen insanlar gittikçe daha da hızlanmaya başladılar. sonunda o kadar hızlandılar ki arkadalarında yeşil bir ışık kalıyordu...


dün gece herkesin bi yatağı olduğunu ve uyuyacakları zaman onun üstüne yattıklarını düşünüp uzun süre güldüm. ya bazı şeyler bünyeden hiç atılmıyor ya da insanlar ve yataklar cidden komik?

Friday, January 25, 2008

Şarjı bitmiş telefonun, şarja takıldığında mutlu olduğuna inanan bi insanım

ben ilkokuldayken ormanla ilgili 10 kıtalık bi şiir yazmıştım o geldi aklıma şimdi, kızarmış hellim peyniri ve narlı votkamlayken. o yaşta ormanla ilgili o kadar hissi nasıl edinmişsem.. ayrıca cumhuriyetle ilgili de 10 kıtalık bi şiirim vardı. ne yazmıştım acaba, keşke okuma fırsatım olsa şuan. hatta o cumhuriyetli olan, güzel şiirler arasına girip okul panosunda sergilenmişti ama en unutulmazı heralde çalıntı şiirle birinci olmamdı. açıklamaya çalıştım, ben yazmadım bu şiiri dedim ama okul gazetesine seçilip altına da benim ismim konulmuştu ısrarla. kimse bana inanmadı. şimdi düşnüyorum da şiir o kadar dandik o kadar dandikti ki heralde o yüzden benim yazmadığıma kimse inanmadı. şöyle bişiydi çünkü:

sigara içki kumar
bunlar sağlığa zarar
kendini keseni düşün
insan iki kez mi doğar

eroin kokain esrar (oha)
gençliğini tümü yakar
kendini aileni düşün
insan canına mı kıyar

şimdi bu şiiri yazınca buraya aslında benim yazmadığım çok belli bence. 2 kıtalık şiire şiir demiyodum çünkü ben o aralar. 10 kıtadan aşşağısı kurtarmıyodu. hatta o cumhuriyetle ilgili şiirimin 12. kıtasını bile yazmıştım da sora düz 10 olsun demiş fazlalıkları silmiştim. yani sınırım 10 kıta diildi, bi 10 kıta daha yazabilirdim adeta, daha yeni ısınmıştım.

Thursday, January 10, 2008

12. katta olduğumu unutmuşçasına bir uyku çektim

Faber-Castell Grip 1347... Yeşildi. Tanıdığım insanların %83.7'si bu kalemden kullanıyordu ama herkes kendisininkini tanıyabilecek kadar uzman olmuştu. Kimininkinin silgisi bitmiş, kimininkinin yazısı silinmişti. Benimki ise kusursuzdu. İlk aldığım günkü gibi pırıl pırıl parlıyordu. Daha önce aynı kalemin siyahını ve bordosunu kullanmıştım. Özellikle siyahıyla uzun seneler geçirmiştim. Onu kaybettikten hemen sonra gidip aynı renginden almayı kaybolan kalemime bir hakaret olarak algıladığımdan gidip bordosunu almıştım ve tabi ki 0.7'ydi.

Neyse... Bu kaybettiğim yeşili son görüşüm yine böyle kasvetli bir gece, saat 3 civarlarıydı. Yatağımda uzanmış müzik defterime bütün notaların majör gamlarını yazıyordum, sonra uyudum ve onu bir daha göremedim. Günlerce yatağın altından, kenarından, kalemlikten çıkıp gelmesini bekledim. Bir şeyin kaybolduğunu kabullenmek ne kadar da zor. Bence bir eşyanın değeri onu ararken aynı yere kaç defa baktığımızla ölçülebilir.

Anladım ki o sadece bir kalem değildi benim için; kendimi güvende hissetmemi sağlayan temel unsurlardan biriydi. Aramızdaki bu gizli bağı ancak farkedebildim. Onun olmadığı süreçte her gece kabuslar içinde uyanıyordum. Sonunda böyle yaşayamayacağımı anladım ve gözümü karartıp Mephisto'ya gittim.

Mephisto yolumuzun üstü değildi, bu yüzden arkadaşlarım neden kalem almak konusunda bu kadar ısrarlı olduğumu anlayamadılar. Mephistoda saatlerce oyalanıp yıllarımı birlikte geçirmeyi umduğum kalemimi aradım. Sonunda siyahını aldım. Bu yazıyı onunla yazıyorum. Tıpkı eski günlerdeki gibi. Sanki o ilk siyahı hiç kaybetmemişim gibi.

Wednesday, October 31, 2007

nebeklersinkiler

bugün bi felsefe öğrencisi sorumluluğuyla saint antuan kilisesinden tevrat ve incil aldım. bunu yaparken kiliseyi bi milyon iki yüz elli bin kadar dolandırdım çünkü başka bozuğum yoktu. sonra çantası kutsal kitaplarla dolu biinsan olarak mecburen din adamı gibi davranmaya başladım. yanımda ise az önce yanfülüt ve nota sehpası aldığı için elinde iki adet siyah çantaylala, suikastçi gibi dolaşmak zorunda kalan bi melis vardı.

din adına bi kaç adam öldürdük. ben melisin öldürdüğü insanların başında incilden ve tevrattan bikaç bölüm okudum. sora biriki mucize yaptım. yaya ışığını 95 ten 26 ya düşüdüm.

taksimdeki bu kutsal görevi tamamladıktan sora otobüse bindim. önümde benim yaşlarımda bi erkek oturuyordu fekat ben hayatımda bu kadar dedikoducu bi insan görmedim. yol boyunca birilerine telefon edip başka birilerini çekiştirdi. yok sezgin böyle yok özgün şöyle. adama parasını biz veririz dedik gitmiş dokuz yüz yuroluk uçak bileti almış, zaten yahudi bu adam nebeklersinkiler falan... tevratla vursaydım kafasına yeriydi.

Wednesday, October 24, 2007

çılgın battaniye

"Hoparlör"ün fişini leftafıma takarken kafamı bardağa soktum. bardağın yanındaki "sürahi"nin boş olduğunu farkedince "damacana"dan su doldurmak üzere mutfağa gittim. mutfaktaki "kalorifer"in üstünde bi takım kıyafetler tespit ettim. şüphesiz ki çamaşır yıkanmış bu gece. sanırım dedektifliğim üzerinde diye düşünürken bi yandan da hoparlör, sürahi, damacana, kalorifer kelimeleri çok acaipmiş. bunları cümle içinde kullanırken nedense çocuklara yeni kelimeler öğretmeye çalışan bi ilkokul öğretmeni gibi
hissettim kendimi.

Wednesday, July 4, 2007

balıklar ve eşekler



battı ballık yan gider cümlesini ilk kuran kişiyle tanışmak istiyorum. son zamanlarda batmış balık gibi davranmaya başladım. aslında buna hayatının iplerini bırakmış balık desek daha doğru olur. felsefi kavramlarla söylersek kendi diyalektiğini kendi oluşturmayan balık ya da piskolojik terimlerle "dış kontrol odaklı" balık da diyebiliriz.

okyanusun dibi çok enteresan biyer diye düşünmüştüm bi ara. hala öyle düşünüyorum da, bi ara bunu çok sık düşünmüştüm. böyle güzel güzel renkleri olan transparan balıklar var ve bi balıkla göz göze gelince onun gerçekten seni hiç umursamadığını anlarsın, bu sana garip bi huzur verir... peki sen hiç bi martıyla göz göze geldin mi sevgili blog okuru? ben gelmiştim vapurda, sonra da gülme krizine girmiştim çok komik bakıyolar gerçekten ama kargalar çok pis bakar.
okyanusun dibindeki rengarenk balıklardan biri de balon balığıdır. zaten komik bi görüntüye sahip olan bu balık düşmanını görünce adeta bir balon gibi şişer (daha komik olur şişince). şu an hala askerlik işkencesine maruz kalan çok sevgili abicimle izlemiştik bu belgeseli sanırım aah ah hatta ben o balığın resmini de yapmıştım abimin bilgisayarında duruyo ama abimin bilgisayarını bozduğum için kendisine ulaşamam şu anda. neyse yine aynı belgeselde bi de kaya taklidi yapan balık vardı o da baya ilginçti. kaya kaya duruyo bildiğin sora kendisinden küçük bi balık gelince birden ağzını açıp yutuyo çok şerefsiz bi balık aslında. yıllarca odanda duran dolabın bi gün ağzını açıp seni yemesi gibi bişey. 

Tuesday, June 12, 2007

Salatalık

canım salatalık istemişti dün, evde yoktu. bugün okuldan dönüşte tam saraçhaneye indim, otobüsüm geldi. normalde ordan bindiğimde en az 15 dakka bekliyodum. sonra yapmaya yeltendiğim şeyler aklıma geldi, şöyle bi düşündüm: demekki yolda pil almaya kalksaymışım kaçırcakmışım, kapıdaki görevliye "artık burdan geçiş var mı edebiyata" die sorsaymışım kaçırcakmışım, sınavda yanımda oturan arakadaş sınav sonrası lafı biraz daha uzatsa kaçırcakmışım, merdivenleri yavaş insem kaçırcakmışım. ben karışıya geçerken hep yeşil değil de ara sıra kırmızı da yansaymış kaçırcakmışım...
neyse asıl başka bişey anlatmak istiyorum ben canım salatalık istemişti dün. otobüsü güzel yakaladım da sonra gittim salak gibi en öne oturdum, güneş tam bana geldi, piştim yol boyunca. zaten önce orta kısımlarda bi yerde oturmuştum. genelde nedense en önün tehlikeli olduğunu düşündüğümden oraya hiç oturmam. bi kaza durumunda en fazla hasarı onların alıcağına dair bi inancım var. hatta hafif bi kazada otobüste kimseye bişey olmaz onlara olur kafayı cama gömerler diye düşünüyodum. bugün orta kısma oturduktan sonra lan hadi bugün de ben öne oturiym dedim. iki katlı otobüsün en önü güzel oluyo çünkü önünde cam var sırf dışarıyı görebiliyosun istediğin kadar ama meğersem tüm zamanların en güneşli saatini seçmişim bunu yapmak için. sonra hesapladım otobüsteki açısal olarak en fazla güneş alan koltuk benimkiydi. şıpır şıpır terledim sonra koltuğa yapıştım. otobüsten indikten sonra da götümde bi ıslaklık vardı. önce orta kısımda bi yere oturup sonra anibihareketle öne geçtiğim için terlememe rağmen sonra tekrar başka bi yere oturamadım. otobüsteki bütün koltuklara teker teker oturmaya çalışan delirmiş biinsan imajı çizicek cesaretim yoktu. ayrıca sıcaktan çok mayıştığım için de üşenmiştim. yoksa teker teker hepsine oturucak cesaretim de olur uygun sıcaklıklarda.

neyse canım salatalık istemişti dün. onu anlatıcam kaç saattir. otobüsten indim uyum markete gittim. salatalık havuç ve bir bağlam roka aldım. eve gittim onları bi güzel yıkadım doğradım domates falan derken salata haline getirdim. havucun etrafındaki acı tabakayı bıçakla kazırken hep havuçlar yüzüme sıçradı sonra baktım aynaya nedense turuncu olmamışım halbuki bana çok sıçradı gibi gelmişti. sonra ilk defa yemek görmüş insan ilkelliğiyle yedim onları, çok haz aldım bu sebzeli saatlerden. katırkutur sesler çıktı böle yer yerimden havuçlu sular falan aktı. mausun üstüne domates düştü klavye zeytinyağı oldu. bütün bunlar olurken yaklaşık 5 kişiye hello bıgı bigi dütdüt falan yazdım kimse cevap yazmadı.

şimdi blog yazıyorum hepsinden cevap gelio teker teker ama artık çok geç, ben ders çalışmaya gitçem.