or2b2

resmen dönem dönem soyut arkadaşlar ediniyorum. dizi karakteri, filozof ya da bilim insanı olabiliyor bunlar. söyledikleri benim hayatımla o kadar paralel gidiyor ki çok kozmik bi senkronizasyon oluşuyor.

mesela gregory house. onun o zekası, alaycılığı, realistliği ve bu realistliğin duyguları görmezden gelmesi kendimi ona oldukça yakın hissettirdi. 8 sezon boyunca sürekli bencil ve duygusuz olduğuna dair iddialara rağmen house'un tüm kendiliğiyle var olmaya devam etmesi benim için bi dışavurum oldu. bişey olursa house'un arkasında ben varım, bu house sahipsiz diil diye düşündüm hep. kendim duygu sömürüsüne, kurban psikolojisine ve fedakarlığa maruz kaldıkça açıp 4 bölüm arka arkaya izleyip kafamın karışıklığından temizleniyordum. house benim sosyal desteğim olmuştu. biriyle kavga etse house la birlikte kavgaya ben de girerdim. sonra 8 sezonun hepsini izleyip bitirince bana bi kasvet çöktü.

1-2 ay hayatıma house'suz devam etme mücadelesi verdikten sonra, kierkegaard'la çok yakın bi arkadaşlığın temelini attık. önce espri anlayışıyla karşıma çıktı, kendi blogumu okuyormuş gibi coşkuya kapılıp bi anda kendimle olan temassızlığımdan kurtulduğumu hissettim. sonra bazı insanların dışarıdan zeki gibi olup ama yaklaşınca aslında konuşan baston gibi ruhsuz olduklarına değindi. gerçekten de felsefi bi coşku taşımayan insanlar böyle bir etki uyandırıyordu. sonra ben tam içedönüklük ve dışadönüklük arasındaki temel farkları düşünürken dedi ki "içedönüklükteki talihsizlik, birey için son derece önemli olan şeyin aslında kimseyi ilgilendirmeyen özel bir saplantı olmasıdır. içedönüklüğün yokluğunda ortaya çıkan delilik türündeki komik unsursa, bireyin bildiği şeyin hakikat olmasına; hatta herkesi ilgilendiren bir hakikat olmasına rağmen, o çok saygı duyulan zırvacıyı hiçbir şekilde ilgilendirmeyişidir."  kierkegaard'ın arkadaşlığı beni house sonrası kendimi içinde bulduğum o ilhamsız sıkıcı uykudan uyandırmıştı. tekrar normale döndüğüme sevinirken kierkegard şöyle dedi "tekrar kendim oldum. kimsenin eğilip yerden almayacağı bu benlik, yine benim oldu." kitabın sonundaki bu kapanışla kierkegaard'ın bana dönemsel eşliğinin bittiğini sanıyordum. elbette ki bundan sonra onun düşünceleri benim beynimin içinde devam edecekti yolculuğa fakat kitap bitmişti işte.

ama dün alkımda kierkegaard'ın hiç görmediğim bi kitabına denk geldim ve kesinlikle bi önceki kadar güzel. daha üçüncü sayfada birini tarif ederken "kendisi, gerçekliğe ait olmamasına rağmen gerçeklikle çok ilgili" diyerek tarif ediyor. sanırım ben de gerçekliğe ait olmadığım halde gerçeklikle çok ilgiliyim. gerçekliğe ait değilim çünkü dışarı çıkıp somut bi şeyler yapmak, dünyevi şeylerden bahsetmek ve fazla yakın olmadığım insanlarla vakit geçirmek yerine her zaman, evde sakince oturup müzik dinleyip kitap okumak, kendi kafamdaki kurgusal dünyada yaşamak ve kafası en az benimki kadar kurgusal çalışan, gerçekliğe ait olmayan diğer insanlarla bunları paylaşmak benim daha çok tercih ettiğim seçenekler oluyor. gerçeklikle çok ilgiliyim çünkü idealleştirdiğim, ilham aldığım ve kendimi büyüsünün içine bıraktığım hiçbir şeyin "gözlerinin camdan, saçının halı saçaklarından yapıldığını, kısacası yapay bi ürün olduğunu keşvetmek*" istemem. (*bu da bi kierkegaard cümlesi) bu korku benim her şeyi düşünüp önce beynimdeki anlam süzgecinden geçirmemin nedenidir.

onun dışında elbette dönem dönem en iyi arkadaşım nietzsche oluyor. insanların dayattığı ahlakçılık, kendilerini iyi ilan etmeleri ama aslında bence bütün bu değerlerin ters yüz olmuş olması açısından nietzsche benim sesim oluyor. ve onun insanlara alaycı sataşmaları "kant üniversiteye yapıştı" demesi, asıl nihilistlerin yapay değerleri tekrar edip duranlar olduğunu, hiçin yüceltilip durulduğunu söylemesiyle benim desteğimi kazanıyor. ayrıyetten güzel bi yazar okurken mutluluktan yeni bi kolu ve bacağı çıktığını söylemesi bile benim bu filozoflarla olan arkadaşlığımın aynısını onun da yaşadığını gösteren, fraktal gibi bi durum.

son olarak nietzsche, kierkegaard ve house dışında bana dönemsel arkadaşlık eden o diğer düşünürlere de yani karen horney, freud, irvin yalom, schopenhauer, jostein gaarder'e ve hatta morticia addams'a burdan tekrar ve tekrar sevgilerimi sunuyorum.

tabi bu soyut arkadaşlara ek olarak gerçek arkadaşlarım olan çiçek, eray ve burak'a da en derin sevgilerimi ve öpücüklerimi yolluyorum.

nefret suçu işlememek için kendimi kalorifere bağladığım sıradan bir öğleden sonrası /melis

"varlığım türk varlığına armağan olsun" ilköğretimdeki öğrencilik hayatım boyunca anlamını düşünmediğim için gayet normal gelen cümleydi. fakat yıllar sonra felsefe bölümü mezunu bir yetişkin olup bi okulun yanından geçerken kulak misafiri olduğumda, algısal seçiciliğim yüzünden "varlık" kelimesinin tekrarı kulağımı yakaladı. tam o esnada etrafı bir sis bulutu kapladı ve beynime şu sorular istila etti:

"varlık gibi her şeyi içine alan kapsamlı bir kavram türk gibi dünyevi bir kavramla nasıl da elini kolunu sallaya sallaya aynı cümlede kullanılıyordu ve bir kişi bile buna itiraz etmiyordu? ek olarak varlığın türklüğe armağan edilmesi daha büyük bir şeyin daha küçük bir şeye indirgenmesi gibi değil miydi; yani sonsuzluğu mandalinaya emanet etmek gibi bir şeye benziyordu bu?

ayrıca "varlığım" derken eğer kişi kendi bedeninden bahsediyorsa beden gibi cisimsel bir varlık nasıl türklük gibi cisimsel olmayan bir varlığa armağan edilebiliyordu? bir varlığı başka bir varlığa "armağan" eden varlıklarüstü bu metafizik bilinç de neyin nesiydi?

eğer "varlığım" derken kişi cisimsel boyutunu değil de kavramsal olarak kendi benlik bilincini kastediyorsa özgür iradesiyle içine dahil olmayı seçmediği, kendini tesadüfen içinde bulduğu bir ırk kategorisinde benliğini eritmek aklına ve mantığına hakaret değil miydi? bu yine sonsuzluğu mandalinaya emanet etmeyi andırıyordu?"

diye düşünürken duraklamıştım ve göz bebeğimin olması gereken yerde spiraller dönüyordu. düşünmem bitince yürümeye devam edip vopura bindim.

Kierkegaard'ın Blogu

kierkegaard'ın "kahkaha benden yana" kitabından bi takım alıntılar:

"tecrübe sahibi insanlar bir ilkeden yola çıkmayı çok akıllıca bulurlar. -bütün insanlar sıkıcıdır- ilkesi. bu konuda bana karşı çıkacak kadar sıkıcı biri yoktur heralde."

"sıkılmak bütün kötülüklerin anasıdır. birisi bi başbakan sıkıcı diye gitmesini istese ya da kral sıkıcı diye tahttan inmesini ya da karısı sıkıcı diye boşanmak istese, bunlar böyle hemen kolay olmayacağından ve bi sebep olarak sayılmadığından dünyadaki sıkıntı artmaktadır ve kötülüklerin artmasına şaşmamak gerekir."

"bütün insanlar sıkıcıdır. sıkmak, kendini ve başkalarını sıkmak diye ikiye ayrılabilir. başkalarını sıkanlar ayaktakımı, yığınlar ve genel olarak büyün insanlık kafilesidir. kendilerini sıkanlar ise seçkinler, aristokratlardır. şu garip bir gerçek ki, kendilerini sıkmayanlar genellikle başkalarını sıkarlar, kendilerini sıkanlar da başkalarını eğlendirirler."

"kendilerini ne kadar derinden sıkarlarsa, başkalarının eğlenmesine o derece güçlü hizmet ederler, hatta sıkılmalarının doruğa ulaştığı zamanlarda ya sıkıntıdan ölürler (pasif yapı) ya da sırf meraktan kendilerini vururlar (aktif yapı) "

"sıkıntı , gerçekliğe sinmiş olan hiçliğe dayanır."

"insan doğduğu yerde sıkılır şehre taşınır, oradan sıkılır avrupa'ya taşınır, avrupa yorgunu olur amerika'ya taşınır ya da porselen tabaktan usanır gümüşte yer, gümüşten sıkılır altına döner. bu yöntem kendini boşa çıkarır, DÜPEDÜZ SONSUZLUKTUR bu.

işte burada devreye hemen -kısıtlama- ilkesi girer, dünyadaki tek kurtarıcı ilke."

"bütün sır keyfilikte yatıyor. insanlar genellikle keyfi olmanın kolay olduğunu sanırlar, fakat keyfilikte başarılı olmak, içinde kaybolmadan ondan tatmin sağlamak çok çalışma gerektirir. hayatın gerçeklerinin böylesi keyfi bir ilgi alanı üzerinde etkisiz hale gelmesine izin vermek son derece yararlıdır."

fırsat buldukça öksürüyorum

cicenk:
milyarlarca işim var yapmıyorum ya
ve akşam evde kalmak istiyorum ama nasıl mümkün olacak acaba
ev arkadaşlarım
bi yere gidecekler beni de sürüklemek isticekler
nasıl kaçsam
üf

ben:

gelemem çokişim var de
ne zamandan beri hayır diyemiyoruz

cicenk: 

dünyevi insanların ısrar etme gücüyle başa çıkamadığımızdan beri

ben: 

waıouytpn7ertny8erne<şp0

cicenk: 

adsuhaudha
yani o ısrara dayanmak gitmekten daha zor
onu anladığım günden beri hayır diyemiyorum

ben: 

4aybtuıwrıktzeıhntuıeotepğitkjapzeşymjt90e5pjty0e5yjtsh9e5
doğru
bana da öyle oluyo
yemek istemediğim halde bi sürü ikramı kabul etmek zorunda kaldım bu hayatta
karamelden nefret etmeme ramen karamelli çukulata yemek zorunda kaldım mesela dün

cicenk: 

önce gelgelgelgelgel kısmı sonra 

hepböyleyapıyosunama kısmı 

sonra hiçberaberbişiyapmıyoz kısmı

sonra geliştenolcaksonrayaparsın kısmı
sonra gelmezsen pişman olursun kısmı

ben: 

ahuhuahueh
of evet

cicenk: 

böyle binlerce aşaması var aslında
asduhajkd

ben: 

git eniysi

cicenk: 

sonra işte suçlama aşaması var

ben: 

lobnrtuaysrtbnzsyıobnyıoaeşza

cicenk: 

milyonlarca aşamayı geçip evde kalsan bile enerjin bitmiş oluyo

ben: 

evet vicdan azabı falan geliyo böyle

cicenk: 

üüf evet ya

ben: 

o kadar çok reddedince birini öldürmüş kadar oluyosun

cicenk: 

keşke beni sallamasalar ve kendileri gitseler
BENİ DIŞLASALAR KEŞKE

nörotransmitter bu, sinir sisteminde durduğu gibi durmuyo /çiçek

Begüm
sonsuz uzunluktaki kitabın
ne zaman bitçek
bayadır sormuyodum
ahueha
Efe
evet merak etmiştik biz de

biter ya
schopenhauer tedavisi kitabı 1 sene önce çıkmış olsaydı
eksik ve daha kötü bi şekilde
şu an senin için bi şey ifade eder miydi
hmm 88 değil de 89 yılında çıkmış demek ki okumamalıyım mı diycektin
Begüm
huıewhsıwlz4rtunoz4
yerim senin açıklamanı
ben de iş yerine yazdığım kitapçığı yetiştiremedim
sorduklarında böyle diycem
ama muhafazakar ya bunlar
şöyle değiştiririm:
kuranı kerim bi sene önce çıksa
eksik ve daha kötü bi şekilde
sizi bu kadar etkiler myidi dicem
aheuhau
Efe
auhaue
neyse ki benim öyle sorumluluğum yok
hatta şu an kitabı silsem de
kimseye hesap vermem yani
Begüm
ya geçen gün toplantıdaydım
herkes dinli böyle
genel müdür dedi ki
seneye 15 tatilde UMREye mi gitsek hep birlikte
kişi başı 700 YURO versek yeter dedi
ay bana bi gülme geldi
umreye gittiğimi düşünsene bi de üstüne 700 yuro veriyorum
ateist olduğumu söylemiyorum diye
inanan durumunda kalıp
mecburen gitsem
ne komik olur
herkes çünkü nerdeyse onayladı
kurucu böyle süpriz yapıp
bu ayki maaşınızı toplu umreye verdim
diyomuş
brzuıwtsıoyethjspşyh
Efe
asşlkdşslakdşlaskdlsşak
hemen yıllık izne ayrılırsın
Begüm
hayır bi de gelmicem diyemedi kimse günah gibi oldu ben istemiyorum demek
Efe
sen bi şey dedin mi
Begüm
yok ben küçük bi gülme krizine girdim sadece
toplantı boyunca süren
ama mesela öyle bişey yapsalar ve bana niye gelmiyosun deseler
ne umresi ya
ben inanmıyorum öyle şeylere
diyemem
Efe
evet atarlar
Begüm
belki atmazlar ama dışlanırım ve ikide bir beni dine döndürmeye çalışırlar
o yüzden
"sonra bi ara giderim ben şimdi para lazım" gibi bişey diycem böyle istemiye istemiye
Efe
auhauh
siz önden gidin ben geliom
Begüm
adam süpriz yapıp sana bedava bilet aldım diyomuş böle
Efe
doğum günü hediyesi
Begüm
çok iyi çalışanlara ikramiye olarak
Efe
bi de böle çok sevinceğini düşünerek senin odana toplanmışlar
Begüm
umre gezisi hediye
Efe
sen işe gelince ışıkları açıyolar
Begüm
hkwbrauıwztnzpıroygmjzaer
Efe
yukarıdan konfetiler düşüyo
Begüm
ahuehuahueahu
ne diycem öyle yaparlarsa
gitmek zorundayım resmen
en iyisi ben gittim daha önce diyim ya
ksdbrzıwerjtsıeo5şumhyd5rumjpıosm5u
Efe
soru sorarlar
öyle yırtamazsın
Begüm
hof ya
napıcam
Efe
uçak korkusu var bende de
şimdiden başla bence eline fırsat geçtiğinde
ben de uçaktan korkarım ya falan de
uçakla ilgili bişey olunca
Begüm
ahuehuahuehuau
tamam
çok iyi bi plan oldu

masal hattından bu günlük bu kadar /çiçek

geçen gün yine evrenin diğer ucundaki okuluma giderken evrenin en kalabalık metrobüsüne binecektim. rakiplerimi egale edip doğal seleksiyonda üstün bi başarıya imza atarak bir kez daha metrobüste oturmayı başardım. sonra adamın biri bi durakta inmeye çalışırken benim bi ayağımın üstünden atladı, fakat ardından öbür ayağıma bastı. muhtemelen benim bi ayağım daha olduğunu düşünemedi. ama bence bi ayağım daha olması gayet tahmin edilebilir bişeydi, yani dünyamızdaki pek çok kişinin 2 tane ayağı vardı ve benim de bir değil bi kaç tane ayağım olması oldukça muhtemeldi. buna karşın sadece tek bi ayağım olma ihtimali de her zaman bir kenarda duruyordu. bu yüzden adamın agnostikliğine anlayış göstermekten başka seçenek göremedim.

akşam domatesi

dün okulumun ilk günüydü. 27 yaşında tekrar öğrenci olmanın heyecanıyla iş çıkışı, dünyanın öbür ucundaki okuluma gitmeye koyuldum. ders istatistikti. sayıların çizelgelerin ve hesapların hastası olarak, istatistiğe doğru gidiyor olmaktan ötürü çok sevinçliydim. hoplaya zıplaya 1 buçuk saatlik yolu bitirip okula vardığımda, dersin iptal olduğunu öğrendim. sonra bu seneki sınıf arkadaşlarımdan 2 kız "kantinde oturmaya gidiyoruz sen de gelsene" dedi. evrendeki en yüzeysel yaklaşımların havada uçuştuğu yaklaşık 15 dakikalık iletişimin ardından yeni sınıf arkadaşlarımdan "bıktım" ve tam o esnada bi tanesinin altın suyuna batırılmış tweety kolyesiyle göz göze geldim. sonra bi insanı altın tweety takmaya iten faktörler nelerdir diye düşünmeye başladım.

1 buçuk saat yolu istatistik için gelip altın tweety'yle karşılaşmak gerçekten büyük hayal kırıklığıydı. arkadaşlarımın farkındalık düzeyi o kadar düşüktü ki, keşke altın tweety yerine orda gerçek bi tweety olsaydı da ben hemen onun yanına oturup hep onla konuşsaydım diye düşündüm. bu şizofren durumu gözümde canlandırınca biraz gülüp rahatladım