bedenlere ruh yüklemektense, kelimelere anlam yüklemek daha iyidir

peynir burası. son bi saattir sürekli içimden tiksingoç diyorum. bıktımartık

terminatörlerin ilk olarak nerde civaya dönüştükleri gibi temel bi bilgiye hakim olmaman beni çok üzdü

az önce romantik bi cümle okumak zorunda kaldım ve maruz kaldığım, büyük bi ciddiyetle söylenmiş bu romantik cümle, bende hafif bi mide bulantısı uyandırsa da hoşuma gitti gibi.

sonra tepkime devam etti: önce kaskası kesildim, o esnada gözlerimin feri gitti ve ardından ortamdaki hava büyük bi helezon oluşturarak dönmeye başladı. ben bi anda soyutlaşıp o helezonun merkezinden diğer tarafa; yani fobiler diyarına geçtim. orda kendimi romantizm fobimin kökenine inerken buldum.

fobiler diyarı burası. bi önceki terminatöre göre bi üst versiyon olan terminatörün civaya dönüşebildiğini öğreneceğimiz hastane koridorundayım ve romantik cümleyi kuran kişinin bende, sanki birazdan aşkından ölücekmiş ya da eriycekmiş ve terminatör civası gibi -ama onun şeffaf versiyonu olarak- yere yabışıcakmış, sonra da yerde sıvı halde hareket etmeye çalışıp, yaşamını böyle korkunç bi şekilde sürdürecekmiş gibi...

ay dalmışım pardon

git ve onlara felsefe mezunlarının ne kadar para isteyebilceklerini göster /önder

begüm:

naptın görüşmüyeli

phoebe:

naaptım 3 saat eğitim vardı konferans salonunda yangınla ilgili

karbon monoksit zehirlenmesinde

zehirlendiğini çakıosun ama felç olduğun için ortamdan kaçamayıp

öylece ölüosun

begüm:

üüüüü

phoebe:

çok boktan di mi

begüm:

ebet ya

niye sinirimi bozdun şindi

phoebe:

ahahah

böyle tuhaf bilgiler hep aklımda kalıyor

begüm:

auıaehjaeuh

demek ki yangında yerde yatan insanı ölü sanmamalıyız

onu taşımalıyız

sora düzeliyo muymuş acaba felci

phoebe:

hayır asıl korkunç olan

zehirlenmişse

begüm:

düzelmiyosa kalsın orda

ühühühü

phoebe:

pek kurtarılamaması

hahahha

sorma ya

fucking shit

begüm:

ne biçin

phoebe:

karbonmonoksitten uzak dur

begüm:

tavav

kesin ölücez

ne acayip di mi

phoebe:

evet de ölcez ama

ölmek var ölmek var

begüm:

ya çok kötü ölüceksek

phoebe:

sallanan sandalyede uykuda ölmek lazım

begüm:

amilyat da iyi

masada kalsam keşke

phoebe:

cesetimiz de komşuları raatsız etcek kadar çürümesin

hı o da güzelmiş

morg da yakın

hiç kokmazsın

begüm:

hıhı

ölüm konusunda

amilyatta ölcem düşüncesi

benim akıl sağlığımı koruyo

dokdor dicek ki hayır çok riskli

yapmıyalım bu amilyatı

ben nolur lütfen nolur lütfen dicem

ahuehu

phoebe:

auheuhuahe

ama bi de

epikür mü diyordu

ben varken ölüm yok ölüm varken ben yoğum

begüm:

huhum

phoebe:

yani çok da korkmaya gerek yok aslında

3. derece yanıktan sağ çıkmak

daha fena

begüm:

ya zaten ben ölüm kavramından korkmuyorum

canım acicak diye korkuyorum

uçurumdan düştüğünü düşünsene

o 30 saniyeyi yaşicağma

hiç doğmamış olsaydım daha iyidi

phoebe:

ahahahahaha

olamaaaz diye böle

umutsuzluk kötü ya

begüm:

üühühü

her şeyin bittiği ve geri dönüşü olmadığı bilincini saniye saniye yaşıyosun

düştüysen bidmiştir

phoebe:

şey çok komik

hayııııır diye ölmek, filmleri çeviriolar ya öyle

nooo diye ölürsün de hayıııır ne

begüm:

hefaworgjt

hayır çok uzun

phoebe:

ahahaha

haaayıı! pat!

hatta haay! pat!

begüm:

gjnsıeo

evet kısa bi mesafeden düşüyosan no daha iyi

hayır uçurumdan falan düşüyosan olabilir

ilahi komedya

bi haftadır evden çıkmayıp ders çalışmaya çalıştığımdan ötürü cemre ve taşkından beni gezdirmelerini rica ettim. dünyanın en iyi insanları oldukları için hemen kabul ettiler ama dış dünyanın tehlikelerle dolu olduğunu unutmuşum. dışarı çıkmamla birlikte bindiğim minibüsün freni patladı ve duvara çarparak durduk. sonra güç bela cemre'lere vardığımda cemre ve taşkın'ın kapının önüne taşımaya çalıştığı yatak bazası tarafından saldırıya uğrayıp yine ölümün eşiğinden döndüm. gerçekten de bazanın içindeki yaylı bölüm tam ben yanındayken kendisini ileri fırlatmaya karar vermişti. sonra cemre ve taşkın beni içindeki yaylı kısım fırlamasın diye başka bi bazaya dayayıp sonra orda unutup içeri gittiklerinde, açlık ve susuzluktan ölme tehlikesi geçirdim. hiçbi yere kıpırdayamıyordum çünkü kıpırdarsam yaylı kısım ileri fırlayabilirdi; bu da dünyanın sonu demekti. neyse ki bi süre sonra cemre tarafından cesurca kurtarıldım.

buna benzer bi kaç hayati tehlike daha atlattıktan sonra benim bugün öleceğimden emin olup acaba nasıl öleceğimi merak etmeye başladık. bi süre hamurlarla oynayıp nöronlar arasındaki ilişkilerden bahsettikten sonra taşkın, istanbul'da son gecesi olan bi arkadaşını uğurlama toplaşmasına gideceğini söyledi. cemre'yle ben, bu hiç tanımadığımız sözkonusu kızın son gecesinde bizi yanında görmekten çok mutlu olacağını varsayarak taşkın'la birlikte toplaşmaya katıldık. inanılmaz derecede eğlenmemizin ardından gerçekten de damla iyi ki geldiğimizi ifade etti.

gece daha önce bulunmadığım ama ilk belirlemelere göre dünyanın en dağınık odası olan bi odada yatarken, odanın huylarını çok iyi bilmediğimden elim, açık olarak aşşağıya sarkmış olan prize deydi ve elektrik çarpıldım. ama nedense yine ölmedim.

sabah uyandığımda sonsuz su içmek istiyordum ve taşkın bana sonsuz suyun ilk bardağını uzattı. birinci suyu içip arkamı döndüğümde taşkın evi temizlemek için yemek masasına çıkmıştı ve pencereler masaya öyle çok yakındı ki az kalsın sıfırıncı kattan düşerek ölen ilk insan olabilirdi. herkes sıfırıncı katın yükseklik belirten bir konumda olmadığını bildiği için, gerçekten de aynı hizadaki bi yere düşmeyi nasıl başardığına şaşırırken, onun aslında masadan düştüğünü tek bilen kişi ben olacaktım ve bu, bi anlığına bana kendimi özel hissettirdi. sonra evdeki (bi gece önce tanıştığım) damla ve semihi öyle çok sevmiştim ki sabah onları odalarına dalıp üstlerine çıkıp öperek uyandırdığımı itiraf etmeliyim. bu uyandırımdan sonra dünyanın en dağınık odasının yatağını alman idealizmiyle yoğurarak o kadar muntazam topladım ki, yatak adeta o odaya ait değil bir hale geldi ve herkes ikidebir içeri gidip yatağı izlemekten kendini alamadı.

hep birlikte sahile kahvaltı etmeye giderken ben haydarpaşa'nın, özünde bir yer ismi olarak doğmadığını, onun aslında haydar isimli bir insana işaret ettiğini -üsküdar'daki haydarpaşa numune hastanesi'nin varlığı aracılığıyla- farkederek aydınlandım. kahvaltı etmek üzere oturduğumuz yerde aşırı bi güneş vardı ve ben defalarca çok kalın bi bulutun güneşin önüne geldiğini hayal ettim. fakat hayalim gerçekleşmedi. hayalim gerçekleşmediği gibi taşkın bankamatik kartımın limitinin bittiğini iddia ederek beni durup dururken kalın bi kaygı bulutuna soktu. zaten taşkın, iki gündür iddia ettiği şeyler konusunda o kadar emindi ki, eminlikten bi yerine bişey olucak diye çok korkuyordum.

kahvaltıdan sonra sahilde yürürken cemre "bisikletle eve gidip binmek istiyorum" dediğinde, benim kafamda cemre'nin bisikleti iterek eve götürdüğü ve evin içinde binmeye çalıştığı imgesi canlanınca sinirim bozuldu ve bunun duyduğum en kötü plan olduğunu söyleyerek kendi kendime güldüm. düşünsenize, nereden baksan 15 derece olan bu mis gibi güneşli havada, bomboş sahil şeridinden bisiklete binerek eve gitmek varken, bisikleti eve götürüp evin içinde binmek falan.?

sahil gezintimiz devam ederken lacivert bi mantonun mor olduğu iddiasını duyduğum andan itibaren bende kısa devre gibi bişey oldu. manto apaçık bi şekilde lacivert değil mi? diye, takılmış plak ya da daha teknolojik olmak gerekirse repeat'e alınmış track gibi tekrar ederken ben, nedense herkes sanki böyle birşey sorulmuyormuş gibi davranıyordu. o esnada damla cemre'yle benim yanıma gelip bize bişey söyleyeceğini söylerken aniden kedilere çok şaşırma sesi duydum ve sonraki 10 dakikadadan hiçbişey anlamadım. o esrarengiz 10 dakika esnasında hatırladığım tek şey bi ara taşkınla aynanda, saniyelik olarak "sanki bi kişi eksikmiş gibi" hissettiğimizdi.

cemre'yle taşkın işine gücüne gittikten sonra geri kalanlarımız yolculuğa devam edip ilçe merkezine ulaştı ve ilçe merkezinde araba miktarı oldukça fazlaydı. bi ara bana nerdeyse araba çarpacakken son anda durdum. sonra eğer araba bana çarpmış ve ölmüş olsaydım acaba son sözüm ne olmuştu diye sorup, demin konuştuklarımıza doğru geri gittiğimizde son sözümün "hep sağa ve aşağı gitmeliyiz" olduğunu tesbit ettik. fena değildi, sanırım bu cümleyi önceleyen soru "rıhtıma nasıl ulaşacağız" gibi bir şeydi ve ben belki sürekli aforizmik şeyler söylersem son sözümün güzel birşey olma ihtimalini arttırırım diye düşündüm.

sonra su almaya karar verdik ve migrosa girmemiz teklif edildi. ben neden her birine ortalama 10m uzaklıkta olduğumuz milyonlarca bakkaldan ya da büfeden suları almadığımızı merak edince, migrosta daha çok çeşit olduğu argümanıyla geri püskürtüldüm. migrosun içinde insanların birbirine söylediği herşeyi nedense ben bana söyleniyormuş gibi hissetme problemi yaşadım. bi ara kasiyer kız ihsanı çağırdığında cevap vermek için hepimizin kendimizi zor tuttuğumuzu öğrendiğimde bu problemi bi tek benim yaşamıyor olduğum ortaya çıktı.

rıhtıma gittiğimiz yolun sonlarına doğru semih, aslında çalmadığı halde her telefonu çalıyormuş zannettiğinde zil sesi tonunu değiştirdiğini açıkladı ve dünyadaki herkesin böyle yaptığından nedense emindi. onu üzmemek için biz de böyle yaptığımızı hemen onayladık ve yolun sonuna geldiğimizde en az önümüzdeki 1 sene boyunca belki de bi daha hiç görmeyeceğim bu tek gecelik arkadaşlarla vedalaşıp eve dönmeye başladım.

trene yürürken kafam gerçekten çok karışıktı ama içim bir hoştu. evet bütün içsel netliğimle söylemeliyim ki, benim varolmakla ilgili bir fikrim var, varolmak benim hoşuma gidiyor!

yeterli fiyat verilmediği için şefkatimi piyasadan çekiyorum

begüm:
ben citten mügeyi çok seviyorum ya
siz dalga geçip duruyosunuz
bakın o yardımcı oluyo
önder de iyi gerçi
çok iyi bi baba olucak bence önder

melis:
bi ben mi kötüyüm lan

begüm:
milis kötü

müge:
melis en iyi bi insan

melis:
benim en iyi olduğumu düşünen 2 kişiye karşı bir kişi olarak
demokratik bi yenilgi yaşıyorsun begüm
biliosun ki demokratik bi topluluğuz bundan böyle

begüm:
bence mügeyle önder iyi
herkes en iyiyi seçsin
bakalım oy çokluğu sende mi olucak

melis:
seçsinler

begüm:
sen kimi seçiyosun peki milis

melis:
ben karar veremiyorum önder mi daha iyi müge mi
ikisi de birer melek

müge:
bence kapalı bi oylama sistemi yapalım
herkes bi kağıda yazıp atsın
sora açarız her kağıdı

begüm:
beni seçen olucak mı acaba hiç
pwıeunfozwmğg

önder:
baksana kapalı oylama diyo ya asjlkajlrjskjdaklsjd
hepimiz onu seçelim şu an

begüm:
düşünsenize
ben kazanıyomuşum

önder:
aşslfjkaoırjlksdj

begüm:
en iyi olanı oylamaya sunan biri iyi olabilir mi
iyiliği bile yarışa dönüştürdüm
hiç şansım yok

melis:
seni seçen olursa onu 20 sene senle arkadaş olmaya davet ederim

müge:
eheuhe

begüm:
ben mügeyi seçiyorum

melis:
bence 20 sene begümle arkadaş kalabildiğim için en iyi ben seçilmeliyim
ehuahuea

önder:
ben de melisle müge arasında karar veremedim
mügeyi hiç tanımıyorum ki

müge:
ben melisi seçmek durumundayım.

begüm:
ya müge dün gece
şarkıyı açmaya üşeniyorum dedim hemen link verdi
bu hangi nota acaba diye düşündüm
makul bi saat olsa bakardım dedi ya

melis:
tanımadığın birinin begümden iyi olduğuna eminsin ama yani

önder:
ondan eminim

melis:
ehuahuıea

begüm:
önderin şevkati ve mügenin iyilikseverliği arasında kalıyorum gerçi
önder bana kapı tutmayı çok güzel öğretmişti
melis baarıp duruyo hep

melis:
müge de şevkatli ya
delirttin lan beni
ehaıuheua

begüm:
loıynetıosezmyp
bakın yine baarıcak

müge:
eheuheu

melis:
bugünlere nası geldim ben

önder:
eıjhrıehaşlkjkd

begüm:
onu seçmeyin

önder:
ben şu anki performansıyla melisi seçtim

melis:
begümü seçmeyin de hayatının amacı en iyi olmak olsun

begüm:
sadece morali iyiyken iyi biri o, sinirliyken hepimizi öldürmek istiyo

önder:
melis 2 oyla başkan oldu

melis:
yihuu

begüm:
2 oyla başkan olmak neymiş ya

müge:
melis gurubun en iyisi olmak nası bi his

begüm:
melis seçimini yaptı mı

melis:
çok gururluyum

begüm:
müge yaptı mı

müge:
melis sen de kendine oy ver

begüm:
hayır demokratik diil
itiraz ediyorum

önder:
müge melis dedi ben de dedim

begüm:
kendimize vermek yasak

önder:
melis kime veriyo
?

müge:
o zaman da melis oluyo

melis:
ya bizim orda böyle oynuyoduk gibi bi demokrasi biçimi mi var

begüm:
kendisine oy veren iyi mi olur ya
çelişik

melis:
yasaklar filan çıkıyo

önder:
kendine veremezsin melis

melis:
kendime vermedim ki zaten

begüm:
iyi biinsansa arkadaşına vermeli bana gıcıklık olsun diye kendini 1. yapana iyi mi dicez

melis:
müge dedim sanırım

begüm:
ben de müge dedim

önder:
begüme verirsen birinciligin garanti olur

müge:
kendine vermesine engel olan ne ki. gerçekten kendisinin en iyi olduğunu düşünebilir

begüm:
bak bak ne kadar iyi bu kız ya
lhwentwoş

melis:
müge yine iyi yine iyi
ehuahuıe

müge:
eheu ya melis öyle hesaplar yapamıyo
5 10 tane kurabiye istiyo
7 tane bekliyo

önder:
benim oyum mügeye gitti
kendim de yataga gitti

begüm:
müge kazandı

önder:
gönül rahatlıgıyla uyuyabilirim
en iyi insanı seçtik
oh

begüm:
ahuheuauhe

müge:
ben bu sorumluluğu kaldıramıycam arkadaşlar. en iyi olamam ben
ehehueh

begüm:
canım ya
muçk

önder:
iyi ki ben seçilmedim uykum kaçardı

begüm:
istersen bana devredebilirsin

müge:
en iyi olmanın ödülü var mı
yoksa iyi olmanın kendisi mi ödül oluyo

begüm:
ödül dedi biraz şüfeye düştüm şu anda
önderi mi seçseydik acaba

müge:
yok ona göre sana devredicem
ödül peşinde diyilim
eğer çoksel bi ödülse veriyim sana eheuhe
sırf iyiliğimden soruyorum yağni

begüm:
hihihihi
evet ama eğer ödül iyi olmanın kendisiyse biraz sıkılabilirim
lskjmfwzeşrmy

melis:
müge de iyice havaya girdi he
oscar mı dağıtıyoruz
kendimize gelelim lütfen

müge:
ama yani en iyiyi seçmenin bi amacı olmalı
ya da amaçsızca hergün birini seçebiliriz

begüm:
hergün kaybetmeye dayanamam

hala bizimle sadece bloglarına baslik bulabilmek icin arkadaslık ettiğinden şüpheleniyoruz /eray

kendimi köyden gelmiş gelin gibi hissetmeye başladığımdan beri hayatımdaki bi takım enteresanlıklar gözüme çarpmaya başladı. mesela günümün önemli bi kısmı evi toparlamakla, çamaşır bulaşık yıkamakla, yemek yapmakla geçiyordu ve bilgisayara format atmaya bile girişemeyecek kadar teknolojiye ilgisizdim. dağ keçilerinin sindirim sistemi bile medeni insanların ilgilendiği gündem maddelerine oranla daha çok ilgimi çekiyordu ve canımın istemediği konulara kafamı çalıştırmayı reddediyordum.

geçen gün kendimi çamaşır suyunda beklemiş "patik" durularken yakalayınca küçük bi gülme krizine girdim. o esnada üstümde sadece don olduğu için, bi süre sonra üşüyüp aceleyle eşofman altımı -arkası öne gelecek biçimde- ters giyince üstümde şalvar varmış görüntüsü oluştu. bunun üzerine hergün yeni bi hobi mottosuyla hayatını idame ettiren melise yağlı boya fırçalarımı vermeyi teklif ettim çünkü artık benim onlara ihtiyacım yoktu. zaten sıklıkla medeniyetin bu gereksiz ilerleyişini sorgulayıp duruyorken belki de daha ilkel bi hayatı tercih etmem iyiydi.

daha sonra mutfağa zeytinyağlı kereviz yapmak için gittiğimde dolapta asla kimsenin yemeyeceği portakalları gördüm. çünkü abim zaten meyve yemiyordu ve ben de c vitamini gerektiğinde görece pratik soyumlu mandalinayı tercih ediyordum. bu evde portakal satın alma potansiyeli taşıyan tek bi kişi yaşamadığından, heralde bunları bize biri getirmişti ve portakalları biraz inceleyince bunu satın alan kişinin portakalların güzelliğine dayanamadığı için satın aldığına karar verdim. çünkü adeta platonun idealar aleminden dünyamıza düşmüşçesine yusyuvarlak tupturuncu ve püppürüssüzdüler.

portakal sıkacağımızı annem taşınırken götürdüğü için bunları limon sıkacağında sıkarak kerevizimi portakallı kereviz haline getirmeye karar verdim. kerevizin portakallı kereviz haline gelmesi için sadece 1-2 portakal sıkmak yeterli olacakken ben limon sıkacağında portakal sıkma işini çok eğlenceli bulup hepsini sıkmaya, sıkarken bi yandan da içmeye başladım. yaklaşık iki saat sonra bütün portakalların suyunu içmiştim ki; sanki sabah uyanıp durup dururken "bugün neden iki kilo portakal yemiyorum ki" diye düşünüp bütün bunları yapmışım gibi geldi.

bütün gün portakal suyu içtiğim için yapılacak diğer şeyler birikmişti. halihazırda ders çalışmam, çarşafları değiştirmem, kaşlarımı almam ve duş yapmam gerekiyordu ama ben hangisinden başlayacağımı bilemiyordum. dolayısıyla ben de bu işleri alfabetik sırayla yapmaya karar verdim. yani: çarşaf, ders, duş, kaş şeklinde ilerlemek bana zaman kazandırabilirdi.

bugün tek bir şeyi bile umursamadım. /efe

saat 2'ye kadar yataktan çıkamayan begüm, saat 2'de rmx'in telefonuyla güne başladı. bütün şehrin elektriği kesikti ve deli gibi kar yağıyordu. rmx geldiğinde elektrik kesintisinden ötürü kapının otomatiği çalışmadığından begüm, balkondan anahtarı attı fakat anahtar yere değil bahçeye düştü. rmx çamurlarda sürüklenip anahtarı ararken, bu kasvetli cumartesi öğleni begüm'ün yaptığı ikince şey bi uzaylının çamurda anahtar aramasını izlerken kardanbegüm'e dönüşmek oldu.

rmx gezegeninden gelirken begüm'e tonlarca çikolata almıştı. begüm bi yandan çukulataları yerken bi yandan odanın penceresi kapsamında gözüken kasvetli gökyüzü ve karlı fon arasındaki karşı binayı göstererek rmx'e: "sence şu bina ne renk? " diye sordu. rmx, "kiremit rengi olan mı?" diye cevapladı.

begüm: kiremit rengi mi? yavruağzı diil mi sence o?

rmx: yavruağzı pembe diil miydi?

begüm: bu bina pembe diil mi?

rmx: bence bu bina kahverengi.

begüm: peki bu bina sence daha çok turuncu mu yoksa pembe mi?

rmx: pembe olucak kadar kırmızı diil

begüm: ama kahverengi olucak kadar koyu da diil.

rmx: çünkü bu bina açık kahverengi

sonra begüm rmx'e, "açık kahverengi zaten turuncu değil mi" diye bağırdı ve rmx ağlamaya başladı. bunun üzerine rmx'in moralini düzeltmek için begüm ona, geçmişte onunla yaptıkları tatlı bi geziyi hatırlattı. o gün de gökyüzü tıpkı bugünkü gibi gündüz olmasına rağmen kapkaranlıktı ve dalgalar sanki özgür iradeleri varmış gibi hareket ediyordu. fakat begüm bunu tarif ederken bi gariplik hissetti. acaba o gün hava gerçekten öyle miydi; yoksa bunu şu anda mı uyduruyordu? sonra rmx'e o gün ona dinlettiği şarkıyı açtı. ama acaba o gün ona gerçekten bu şarkıyı mı dinletmişti; yoksa o gün ona bu şarkıyı dinlettiğini şu anda mı uyduruyordu? rmx sevinip o günkü şarkının bu şarkı olduğunu onayladı. ama sonra şüpheye düşüp, "acaba gerçekten o şarkının bu şarkı olduğunu hatırladım mı yoksa uyduruyor muyum" diye düşündü. içsel netlikleri tamamen kaybolmuştu.

elektrikler gelince rmx begüm'e kendi gezegeninde dinlediği "hey mambo, mambo italiano" şeklindeki eski missbon reklamı şarkısını açtı. müziğin öyle bi enerisi vardı ki begüm az önce top yaptığı çukulata ambalajını rmx'e atsa, rmx onu kesin havada yakalardı. kısa bi süre sonra begüm topu rmx'e attığında rmx gerçekten de havada yakaladı. istatistiksel olarak ona atılan bi şeyi havada yakalama olasılığı mutlak sıfır olan begüm de rmx'in ona attığı topu defalarca havada yakalayınca, şarkının gerçekten de büyülü olduğuna ikna olup sevindiler. sonra top atmak ve yakalayabilmek zaten 12 aylık bi bebeğin bile yapabileceği hareketler olduğu için bu kadar seviniyor oluşlarına bi çeki düzen verdiler.

begüm mambo'nun ne demek olduğunu çok merak edince mambonun en iyi ihtimalle ağaç, bitki ya da arkadaş demek olduğunu düşünüp "hey mambo" diye mırıldanıp durdu, begüm için mambo en kötü ihtimalle milli eğitim bakanı demekti. rmx vikipedia'dan mambonun anlamına baktı ve onun bi dans türü ve müzik grubu olduğunu öğrendi. begüm mambonun milli eğitim bakanı olmamasına çok sevindi.

begüm ve rmx bi süre bilincin yerini düşündü. begüm'ün bilinci beyninin içindeyken rmx'in bilincinin yeri sırtıydı. sonra begüm'ün bilinci kitap okuma ışığının ampulüne girdi ve rmx'in bilinci rmx'in içinde gezinirken bi yerde sıkışıp kayboldu. bu esnada cern'de kuantum karar vericisini arıyorlardı.

rmx uzay gemisine binip gezegenine dönmeye hazırlanırken, kendi gezegenindeki yollarda u dönüşü yapılabilecek pek çok fırsat olduğunu ama begümlerin gezegeninde çok nadir u dönüşü yapılabildiğini söyledi. begüm de u dönüşünün kolay kolay yapılamamasının iyi birşey olduğunu, çünkü istenildiği an u dönüşü yapma seçeneğine sahip olunursa gidilinen yere varma konusundaki kararlılığın etkileneceğini söyledi. rmx küçük bi aydınlanma yaşadı çünkü kendi gezegenindeki uzaylıların sık sık karar değiştirdiklerini farketti.

rmx uzay gemisine doğru yürürken begüm balkona çıkıp kardanbegüm olarak rmx'e el salladı, rmx gemisine binip ufukta kayboldu.