Thursday, April 15, 2010

zararın neresinden dönülse hakkaten de kardır.

yazılarından hep kin besleyen, nefret dolu, şanssız bi kişilik olduğunu düşündüğüm nietzsche'nin geçenlerde ecce homo(kişi nasıl kendisi olur) kitabını okurken, sandığımın aksine çok mutlu biinsan olduğunu farkettim. insanlara olan nefretinin altında hiçbir kötü niyet olmadığını söylemiş. onun sorunu sadece kurumlarla, hristiyanlık ve benzeri hayatı yadsıyan toplumsal sistemlerle.

son yazdığı kitaplardan biri olan ecce homo, herhalde nietzsche'nin ilk okunması gereken kitabıymış ama benim asıl söylemek istediğim bu adamın cidden mutlu olduğu. çok fazla ortak nokta bulduğumdan ve söylediklerinin bende bi karşılığı olmasından o coşkuyu anlayabildiğimi düşünüyorum. hatta bi yerde "schopenhauer her konuda olduğu gibi bu konuda da yanılmıştı" dediğinde, baya eğlendim. çünkü schopenhauer'in "hayatın anlamı" kitabını okurken ben de bu cümleyi nerden baksan 20-25 kere kurmuştum.

sonra mutlu insanların (bildiğim tek mutlu insanlar ben ve nietzsche şuanda) benzer özellikler taşıdığını düşündüm. çünkü şöyle: nietzsche diyor ki "çok kötü bi hastalık geçirdim, migren ağrılarım, kansızlığım ve kas erimem vardı. bunları yaşarken hayata evet dedim." şimdi düşününce ben de geçirdiğim ameliyatlardan ve haftalar süren kusma süreçlerimden sonra hayatın sağlıklıyken gayet güzel biyer olabileceğine karar vermiştim.

sonra bedensel esenliğe herşeyden önce dikkat etmeye başlıyor insan tabi. ben mide asidi demeye başlıyorum. kerevizler, pırasalar; sağlıklı besinler hayvada uçuşuyor, vakitlice yatıp vakitlice kalkıyorum, 25 yaşımda emekli gibi yaşamaya başlıyorum. nietzsche'nin bu konudaki düşünceleri de benimkine benziyor. diyor ki "öncelikle beslenme sorunu", "bi bardak içki beni canımdan bezdirir" diyor. (kesin mide asidi demek istiyor) ayrıca iklimin metabolizma üzerindeki etkilerinden bahsedip kuru bi havası olan yerlerde felsefenin oluşmasını hiç de tesadüfi bulmuyor. "kas çalışmadan açık havada yeşermeyen hiçbi düşünce sağlıklı olamaz diyor". benim evde masa başında yazmak yerine bisikletle sahile gidip yazmam ya da en kötü ihtimalle balkonda yazmayı tercih etmem de aynı sebepten.

sonra mutlu insanda (yani nietzsche ve kendimde) gördüğüm bir başka şey benim "keyif" olarak adandırdığım unsur. beethoven için kurduğum cümlelerin aynısını o da klasik müzik için kurmuş. müzikten çok keyif alıyor.

bunun yanında yalnızken kendini iyi hissetme konusu var. ne zaman insanların arasına karışsam onların sağlıksız bakış açılarıyla empati yapmak durumunda kaldığım için pisleniyorum. kendi bakış açım bazen onların güçlü umutsuzlukları arasında törpülenmeye başlıyor. kendimle senkronizasyonu tekrar yakalayabilmek için inzivaya çekilip, tekrar kendimi anlamam gerekiyor. nietzsche'ninse zaten yalnızlığı pek çok yerde yerilir (halbuki adam mutlu ellemesenize) buna benzer bi sürü şey daha çıkarılabilir ama ilk bakışta gözüme çarpan temel noktalar bunlar.

ve son olarak, arasının bozulduğu arkadaşı wagner ile ilk başlarda övüp sonradan hemfikir olmadığını anladığı schopenhauer için yazdığı şu satırlar var:

"Wagner müziğini ruh coşkusunun gücü olarak yorumladım. Yanlış yorumladığım görünüyor. Görünen bir başka şey ise, Wagner ve Schopenhauer'i ne ile bu kadar renklendirdiğimdir. Onları renklendiren bendim. Ben, onları kendim yücelttim... Her ikisi de yaşamı yadsır ve suçlar. Bu yüzden onlar, benim çok uzağımdadır."

Tuesday, April 13, 2010

You float there, somewhere between pleasure and fear*

"bu andan diğer ana geçerken bazen çok zorlanıyorum doktor bey" diyerek hasta yatağına uzandım. doktor da bana "çok muhafazakarsınız. hep bi önceki anda kalmak, o anı muhafaza etmek istiyorsunuz" dedi. halbuki ben aslında zaman diye birşeyin olmadığından bahsetmesini tercih ederdim. isterdim ki "lütfen havanın kararmasını kişisel alıp zaman kavramı içinde değerlendirmeyin. o sadece bi canlılık belirtisi, yaşadığınızı hissetmeniz için öyle yapıyor." desin.


*ulver - nowhere/catastrophe

Tuesday, April 6, 2010

nefret başarıya ulaşmamış sevgidir./kierkegaard

dün bisiklete binerken çok minik bi sinek gözüme kaçtı. aslında o bişey yapmadı, hareket eden benim. o muhtemelen kendi halinde uçuyodu orda, ben bisikletimle ve dolayısıyla gözümle hızla onun uçtuğu yerden geçince gözümün içinde buldu kendisini.

sineğin gözümün içinde hareket edişini hissedebiliyordum. kısa bi süre önce bisikletin frenini tamir etmeye çalıştığımdan ellerim pislenmişti. o yünden elimi gözüme sokup onu çıkarmayı denemedim. istemeden gözümü kırpıştırıp duruyordum ve ben gözümü kırpıştırdıkça sanırım yaralanıp can çekişmeye başladı.

uçmaya çalışıyodu, kanatlarını görebiliyordum. ama heralde bacağı gözümün üstündeki nemli tabakaya falan yapıştığından uçup gidemiyordu bi türlü. durup çantamdan ayna çıkardım. (tabi ki her daim yanımda ayna ve ingiliz anahtarı taşıyorum, bi de dal var ama onu sonra anlatıcam) neyse, aynayla baktığımda sineğin, gözümün içinde olmadığını gördüm (orda olsaydı ellerim pis olmasına rağmen onu çıkaracaktım çünkü gözümde can çekişen bi sinekle daha fazla yolculuk edemezdim) neyse işte biraz daha bakınca gördüm ki kirpiğime tutunmuş oralarda kıpırdanıyo. ben de şöyle alttan bi vurdum kirpiğe, sinek yanağıma gitti. sonra da uçarak uzaklaştı.

sinek gibi ufak boyutlı bişey için kirpik çok sağlam bi kurtarıcı olsa gerek. asla o sinek boyutunda olup kirpiğimi yakından göremicem. mesela saç boru şeklinde, içi boş bi yapı aslında; heralde kirpik de öyledir. ve belki o sinek bunu görmüştür. (gözleri varsa tabi)

hmm merak ettim şimdi bak. sineğin gözü var mı acaba? mecburen google da "sineğin gözü" diye aratıcam. sonra bi blog adresine girersem, blogun sahibi counter'dan keyword aramalarına baktığında "sineğin gözü"nü görücek ve "sineğin gözünü napıcakmışlar, ne acaip insnalar var ya" dicek. halbuki çok mantıklı bi sebebim vardı, sineğin kirpiğimi yakından görüp görmediğini anlayacaktım.

Tuesday, March 30, 2010

katmerli faktitif

burası istanbul üniversitesi nin mavi stüdyo amfisinin bulunduğu bina. okulumuz ilk bakışta garip bi çekiciliği olan kasvetli ve tarihsel bi yapı gibi görünse de bodrum katları işte böyle. amfiye ulaşmak için böyle kırık dökük, pis, rutubetli yerlerden geçiyoruz biz. bu fotoğrafı buraya ibret olarak koyuyorum ki gençler biraz daha çalışıp daha güzel okullara girsin. tabi silent hill atmosferinde okumanın tadı da başka ama negerekvardimi?


ayrıca hatırlatma olarak: http://livingmaze.blogspot.com/2007/12/kampste-yaam-nasl-srdrlr.html

Friday, March 26, 2010

tanrı sıkıntıdan patladı ve buna big bang dendi. /hakan günday

bir süre önce kendime sormuştum: güzelin zıttı çirkin, sevginin zıttı nefret, peki ya korkunun zıttı ne? şimdi bulduğum cevabı, korkunun zıttı güven.

Thursday, March 18, 2010

insanın kendiyle olan savaşında karşı tarafı tutması gibi bişey

six feet under'ın bi bölümünde nathaniel demişti ki, x kitabın (adını unuttum şimdi) ilk cümlesi şöyle der: kimse bana acının korkuya benzediğini söylememişti. şimdi ben bunu 3. elden anlatıyorum: bi kitap var, o kitaptan bahseden dizi var, kitaptan bahseden diziden bahseden ben varım; o yüzden birazkarışık oldu. ama zaten burda esas nokta "kimse bana acının korkuya benzediğini söylememişti." cümlesi. ben bu cümleyi duyunca nörotransmitterlerimde bi kıpırdanma oldu. ne güzel ifade etmiş resmen dedim. yani acının korkuya benzemesi tespiti zaten süper; bi de kimse bana söylememişti demesi de süper. o kadar acı dediniz bi kere korku demediniz çünkü. ama kimbilir, belki de acının korkuya benzemesi herkes için geçerli değildir.

Wednesday, March 3, 2010

varlık vardır, yokluk yoktur. /parmenides

bak aklıma ne geldi: benim üniversite 1. sınıftayken tamer diye bi arkadaşım vardı. kadıköy'de otruyodu o da, eve birlikte dönüyoduk. ama benim sınıftan arkadaşlarım var mesela, onun hiç yok. bitek benle anlaşabiliyo ve bitek benle konuşuyo.

neyse gel zaman git zaman, ben hayatımın en paranoyak dönemindeyim, panik ataklardan panik atak beğeniyorum ve delirmeye çok yakınım, bana dedi ki "begüm, ben aslında yokum". "düşünsene" dedi, "okulda kimseyi benimle konuşurken gördün mü?" hakkaten de düşününce biri geliyo mesela, naber begüm diyo ama tamer'e bakmıyolar bile; ya da ben tamer'den bahsedince acıbirgülümseme yapıyolar.

ve sonunda hiç unutmam bigün, vapurda yan yana oturuoruz, bi adam gelip tamer'i göstererek oturabilir miyim dedi, ben de hayır dedim tabiy ki. ama çok korktum, gerçekten de tamer yokmuş lan. sora tamer de zaten "bak gördün mü, yokum işte" dedi; mecburen inandım o gün olmadığına. sonra zaten tamer boğaziçi üniverstesi'nin felsefe bölümüne yatay geçiş yaptı, (ya da ben öyle hayal ettim) ve o gün bu gündür hayatımda yok. bazen kadıköy sokaklarında görüyorum hayaletini ve yanımda her kim varsa "siz de gördünüz mü diyorum", tatmin edici bi yanıt alamıyorum.