katmerli faktitif

burası istanbul üniversitesi nin mavi stüdyo amfisinin bulunduğu bina. okulumuz ilk bakışta garip bi çekiciliği olan kasvetli ve tarihsel bi yapı gibi görünse de bodrum katları işte böyle. amfiye ulaşmak için böyle kırık dökük, pis, rutubetli yerlerden geçiyoruz biz. bu fotoğrafı buraya ibret olarak koyuyorum ki gençler biraz daha çalışıp daha güzel okullara girsin. tabi silent hill atmosferinde okumanın tadı da başka ama negerekvardimi?


ayrıca hatırlatma olarak: http://livingmaze.blogspot.com/2007/12/kampste-yaam-nasl-srdrlr.html

tanrı sıkıntıdan patladı ve buna big bang dendi. /hakan günday

bir süre önce kendime sormuştum: güzelin zıttı çirkin, sevginin zıttı nefret, peki ya korkunun zıttı ne? şimdi bulduğum cevabı, korkunun zıttı güven.

insanın kendiyle olan savaşında karşı tarafı tutması gibi bişey

six feet under'ın bi bölümünde nathaniel demişti ki, x kitabın (adını unuttum şimdi) ilk cümlesi şöyle der: kimse bana acının korkuya benzediğini söylememişti. şimdi ben bunu 3. elden anlatıyorum: bi kitap var, o kitaptan bahseden dizi var, kitaptan bahseden diziden bahseden ben varım; o yüzden birazkarışık oldu. ama zaten burda esas nokta "kimse bana acının korkuya benzediğini söylememişti." cümlesi. ben bu cümleyi duyunca nörotransmitterlerimde bi kıpırdanma oldu. ne güzel ifade etmiş resmen dedim. yani acının korkuya benzemesi tespiti zaten süper; bi de kimse bana söylememişti demesi de süper. o kadar acı dediniz bi kere korku demediniz çünkü. ama kimbilir, belki de acının korkuya benzemesi herkes için geçerli değildir.

varlık vardır, yokluk yoktur. /parmenides

bak aklıma ne geldi: benim üniversite 1. sınıftayken tamer diye bi arkadaşım vardı. kadıköy'de otruyodu o da, eve birlikte dönüyoduk. ama benim sınıftan arkadaşlarım var mesela, onun hiç yok. bitek benle anlaşabiliyo ve bitek benle konuşuyo.

neyse gel zaman git zaman, ben hayatımın en paranoyak dönemindeyim, panik ataklardan panik atak beğeniyorum ve delirmeye çok yakınım, bana dedi ki "begüm, ben aslında yokum". "düşünsene" dedi, "okulda kimseyi benimle konuşurken gördün mü?" hakkaten de düşününce biri geliyo mesela, naber begüm diyo ama tamer'e bakmıyolar bile; ya da ben tamer'den bahsedince acıbirgülümseme yapıyolar.

ve sonunda hiç unutmam bigün, vapurda yan yana oturuoruz, bi adam gelip tamer'i göstererek oturabilir miyim dedi, ben de hayır dedim tabiy ki. ama çok korktum, gerçekten de tamer yokmuş lan. sora tamer de zaten "bak gördün mü, yokum işte" dedi; mecburen inandım o gün olmadığına. sonra zaten tamer boğaziçi üniverstesi'nin felsefe bölümüne yatay geçiş yaptı, (ya da ben öyle hayal ettim) ve o gün bu gündür hayatımda yok. bazen kadıköy sokaklarında görüyorum hayaletini ve yanımda her kim varsa "siz de gördünüz mü diyorum", tatmin edici bi yanıt alamıyorum.

bırakınız

marmaris burası, dün uçakta korkmamak için havaalanında bira içtim ama 1 birayla ne kadar rahatlanabilirdi ki..

uçaktan korkuyorum ama acaip zevk de alıyorum aynı zamanda; hatta iniş için alçalırken sanırım orgazm oldum. bi ara pilotumuz konuşup "şu an 9820 metre yükseklikteyiz, bulunduğumuz yerde hava sıcaklığı -55 derece ama uçağın içi siz kendinizi evinizde hissedesiniz diye sıcacık" dedi. bense "kımon düüyd 9820 metre yüksekte ve hava -55 dereceyken sırf uçağın içi sıcak diye kendimizi evimizde hissedicek diilim" diyip, uçağın kanadı kopsa noolur acaba diye düşünmeye devam ettim.

neredeyse 1 metre alçalsak farkedip bi sürü his hissedecek kıvamdayıdm ve uçağa binmeden önce içtiğim bira yüzünden acaip çişim vardı. halbuki çok sistemli davranıp 2 kere işemiştim ama neyse ki çişimin yine gelmesine gıcık olmak yerine, ilk defa gideceğim uçak tuvaletine doğru kozmik bir yolculuğa çıktım.

tuvalette şunu farketim: insan işerken 9820 metre yüksekte olması hiç umrunda olmuyor. biriki titreştik, alçaldık falan; yerimde oturuyo olsam aklım çıkabilirdi ama tuvalette bu konuyla ilgili birşey hissetmedim.

çişimi yapana dek uçağın korkunç biryer olduğuna inanıyordum, tıpkı bacağımı düşünce gücüyle uyuşturduğumu iddia edene dek modern tıbbın güvenilir olduğuna inandığım gibi. gerçi sorunun psikolojik olduğunun söylenmesini takriben 3 saat sonra bacağımın iyileşmiş olması biraz düşündürücüydü benim açımdan ama mesela kafam yarılsa ve bana kafandaki bu yara psikolojik deseler, terminatör gibi onu da 10 saniyede iyileştirebilirmişim gibi geliyo.

o diil de havaalanında bira içerken "imdaat, hayat çok zor" diye bağırasım gelmişti, şimdi onu hatırlayınca komiğime gitti. irvin yalom'un schopenhauer tedavisi kitabında kız, sabah kahvaltıda ne yiyeceğine karar vermeyi zor bulup hayatını mutsuz geçirmeye karar vermiş insanlardan sıkıldığını gibi bişey söylemişti. kitabı okurken ona çok hak vermiştim. ama mide asidi bunalımıyla varoluş kaygısı yaşarken ve bu hisleri hiçbir düşünceyle durduramazken; bir de sabah kahvaltısında ne yiyeceğine karar vermek gerekmesi hakkaten de zor olabilir diye düşünmüştüm "imdaat hayat çok zor" diye bağırasım varken.

bu sabahsa uyanıp odaya dolan güneş ışığını görünce resmen çok sevindim. içimde hayat enerjisi gibi bişey kıpırdandı. kasvetli havaların verdiği bir ilham gerçeği vardı ama güneşin üstümdeki olumlu etkisini de yadsıyacak değildim.

balkona çıktım hava resmen t-shirtle durulabilir gibiydi. meğer istanbul ne karanlıkmış; adeta londra'da yaşıyormuşuz diye düşündüm. bir yandan etraftaki muzları yerken; bir yandan da odanın içinde yürümeye başladım, keyfim yerindeydi.

yemek yemek üzere otelden çıktım. önce kaybolmamak için hep düz gideyim dedim ama sonunda düz yol bitti, sağa ya da sola dönmek zorunda kaldım birşekilde ve bunlardan çok fazla oldu. belki şu an kaybolmuşumdur ama kaybolmadığım sürece yeni bi yere gitmiş sayılmayacağımdan bunu pek dert etmeyi düşünmüyorum.

aslında kaybolmamak için yürüdükçe geçtiğim sokakların krokisini çizmeyi düşündüm ama sonra vazgeçtim çünkü artık aşırı sistemli olmayı azaltmaya çalışıyorum. sezgilerime ve hafızama güvenmeye karar verdim biraz. döndüğüm sokakların köşesindeki dükkan isimlerini aklımda tutmaya çalıştım, sağa dön sola dön derken bi anda kendimi sahilde buldum. resmen içgüdülerim beni hemen denize getirmişti. palmiyeler deniz ve güneş güzel şeylerdi. hayatım boyunca sahil kenarlarında yaşadığım için kendimi şanslı hissettim.

tamşuan denizde yüzen kırmızı bi tuborg var, ona bakınca arkadaşımı görmüş gibi seviniyorum. uzanabileceğim bir mesafede olsa onu denizden çıkarıp sarılabilirdim. gerçekten de çok sevebilirdim onu ve onun beni sevip sevmemesi umrumda olmazdı.

.........

artık otele dönmem gerekiyordu, geldiğim yolları hatırlayıp hatırlayamayacağım konusunda merak içindeydim. geri dönüp yürümeye başladım. ama sahile gelirken döndüğüm son sapağın hangisi olduğunu aklımda tutmayı unuttuğumdan, doğru yolda olup olmadığımdan emin olamadım. kaldırımda -saatlerdir orda oturuyormuş gibi görünen- gençlere "ben bikaç saat önce burdan geçtim mi" diye sorasım geldi ama bunu sorarsam kesin geleceğe dönüşteki martin'i arayan diğer martin gibi gözükecektim, o yüzden soramadım. sonra kendim biraz sağ biraz sol yapıp tesadüfen buldum geldiğim yolu. bi noktadan sonrasını da direkt hatırladım zaten. sezgilerimle ve hafızamla gurur duydum.

nereye gidersen orda olursun

biraz başım ağrıyordu ve 1. sezonundan çok keyif aldığım six feet under'ın 2. sezonuna karşı bişey hissetmemiş olmam canımı sıkmıştı. sümüklüböceklerin neden yağmur yağınca çimenlerin arasından hepbirlikte kaldırıma çıktıklarını ve trenin neden maltepe cevizli arası hep aynı yerde ışıklarını söndürdüğünü çok merak ediyordum. bu kadar çok soru işaretiyle yaşamam imkansız gibiydi. aniden varoluş korkusuyla karışık melankolik bi ağırlık çöktü üstümde. bunun aynı şarkıyı üst üste 145 kere dinlememden kaynaklandığını düşündüm; last fm den aldığım resmi rakam buydu. şuan hayattan tek isteğim uzaylıların gelip beni kaçırmasıydı. en çılgın cuma gecesini kesin ben geçiriyordum.

145 kere dinlediğim şarkının 146. dinleyişini youtube vidyosunu izleyerek yapmaya karar verdim. gecemin doruk noktası herhalde bu olacaktı. video'daki hayatenerjisisıfır genci görünce tek arkadaşımı bulmuş gibi hissettim, çünkü şarkıyı 145 kere daha dinledikten sonra varmayı hedeflediğim nokta tam da buydu: http://www.youtube.com/watch?v=arFJ5iS9-y4

you see i cannot be forsaken, because i'm not the only one*

insanoğlunun hatasının "tümdengelim" olduğuna karar verdim bir kaç gün önce. insan birkaç çarpık etkileşimle hayalinde bi mükemmel yaratıyor ve ona ulaşmaya odaklandığı yolda görebildiği tek şey, varolanların hayalindeki şeye göre eksiklikleri oluyor. mesela dünya barışı olsa, herkes mutlu olsa; insan dediğin erdemlerle bezenmiş, pırlanta gibi bi varlık olsa diye düşünürsek, tabi ki boktan biyerde yaşıyoruz ve iğrenç insanlarız.

halbuki kafanda yarattığına inanamazsın platon gibi. o idea hiç varolmadı ve muhtemelen gerçekleşmesi mümkün bile değil. o yüzden sadece olan şeylerden yola çıkmak daha akıllıca bir yöntem bence.

basit bi örnek: mesela birine aşık olup, onunla sonsuza dek mutlu yaşamak gibi bir hayalin var diyelim. böyle bir durumda birlikte olduğun kişiyle ettiğin her kavga, onu idea kişiden bi adım daha uzaklaştırır; ya da idea gibi davranmadığı zaman ona gıcık olursun. sonsuza dek mutlu olmadığın her an senin için bir ısdıraptır ve böylelikle asla varolmamış bir şeyle kıyaslanarak geçen, eksikliklerle ve yolunda gitmeyenlerle örülü bir hayatın olur.

ama tümdengelimi bırakıp yöntem olarak tümevarımı kullanırsak, öncelikle elimizde neler var diye bakarız. mesela bir adet insan var, şu şu özellikleri var seviyorum onları, şu şu var sevmiyorum. geçmiş deneyimlerimden daha iyi bir ilişkiyle daha mutlu olduğumu çıkarıyorum ve daha iyi bir ilişki istiyorsam bu insanın sevdiğim kısımlarını geliştirip, sevmediğim kısımlarını köreltmeyi deneyebilirim; ya da sevmediğim kısımlarına ısınmaya çalışabilirim, hiçbirini beceremiyorsam direkt uzaklaşabilirim. ama sonuçta ulaşmak istediğim bi idea yoktur, sadece elimdekini en iyi şekilde değerlendirmeye çalışıyorumdur. dolayısıyla gördüğüm tek şey eksiklikler değil; hem artılar hem eksiler olur.

yine aynı şekilde başka birinde görüp "bende neden yok" diye düşünmek de bir tümdengelim yanılgısıdır. sende hiçbir zaman olmamış birşeyi hedeflemek hata çünkü böyle birşeyi gereksinip gereksinmediğini bile bilmiyorsun aslında. sadece başka biri sahip ve o şeyle mutlu diye, sen de o şeye sahip olduğunda mutlu olacağını düşünüyorsun. halbuki olması gereken tümevarmak; yani kendi durumunu analiz edip, neyi gereksindiğini bulup, bunlardan yola çıkarak neyi istediğine dair bir hedef koymaktır.

bu çok temel bir mesele olan "hayatın anlamı"nda daböyle. tanımlanmış bir hayat anlamını alıp kendini ona uyduramazsın; hayatın anlamını, kendi hayatına bakıp belirleyebilirsin. yani kısacası hayatın anlamını bulman için önce bi hayatın olması gerek ve bu hayatı yaşarken de tümdengelmen değil; tümevarman gerek.



*queen of the damned'in soundtrack'inden "forsaken"