yerçekiminden nefret ediyorum

evde kendi kendime söylenmelerimi son zamanlarda ingilizce yapıyorum. demin twitterda gezerken çok alakasız insanların sayfasına kadar geldiğimi farkedince "what am i doing at this page" dedim sonra bi de o sayfa canımı sıkınca, eric cartman edasıyla "i am going home" dedim. bunu dediğim sırada yukarda home diye bi sekme olduğunu farketmem ve ona basınca beni kendi sayfama götürmesi bi an çok komik geldi. anlatınca komik olmuyo tabi.

bi keresinde de arabada giderken çok bunaltıcı düşünceler içindeydim. bi yandan da mor ve ötesi çalıyomuş mp3 playerımda farkında diildim. sonra düşüncelerin arasından kafamı çıkarıp çok içten bi şekilde "offfff çok zor" diyiverdim. farkında olmadan ses bile çıkarmıştım bunu
derken. benim bunu dememle eşzamanlı olarak şarkıda da "hayat o kadar zor mu" denildi. seslerimiz aynanda çıkıp birbirine karışmıştı, tesadüfe baktı. normal bi zamanda sorsa
bu soruyu, o sıradaki bütün olumsuz hislerime rağmen "o kadar da zor diil yeaa" diye cevaplardım ama böyle bariz bi şekilde tam ben çok zor derken sorunca demek ki zormuş hayat diyedüşündüm. yukardaki hikayeyle bunun arasında bi benzerlik var gibiydi, o yüzden anlattım bunu ama alakası yokmuş resmen.

ekşın için her zaman vakit vardır

hayatımın büyük bir bölümünü internette geçirdiğim için sürekli şikayet ediyorum hatta şu an hayatımdaki en büyük sorunlardan birinin internet bağımlılığı olduğunu düşünüp; günde en az 2 kere internet yüzünden yapmak istediğim diğer şeyleri yapamadığımı ve hayatımın internet başında solup gittiğini falan düşünüyorum. daha doğrusu bikaç saat önceye dek böyle düşünüyordum.

ya hafızamın sağlıklı olmamasından ötürü zorlandığımdan; ya da birşeyleri akılda tutmanın gereksiz ve sıkıcı olduğunu düşündüğümden, yıllardır hiçbir şeyi aklımda tutmaya çalışmadım; dolayısıyla yapacaklarımı not almak gibi bir alışkanlık gelişti zamanla. bu konuda hakkaten mementodaki o herifle yarışabilirim. "x kişisini ara haberver" gibi unutulmaması gereken önemli şeylerin yanı sıra, not aldıklarım "bugün duş al, bakkaldan şunları al, çarşamba okula git, ayrıca yarına biletin var sinemaya gitmeyi unutma" tarzı gündelik şeyler de olabiliyor. neyse işte, bikaç saat önce odamı toplarken yaklaşık 15 gün evvel hazırladığım bi yapılacaklar-düşünülecekler listesi buldum. bu listedeki şeylerin büyük bir bölümünü gerçekleştirdiğimi şaşkınlık içinde farkettim. demek ki o kadar da bütün gün nette diilmişim ben ya diye düşünerek sevindim. sonra hayatımla ilgili daha iyimser olmaya karar verdim.

listeyi de yazayım tam olsun.


yapılacaklar:

*kıyafet dolabını topla giymediklerini at (topladım attım)
*çalışma masanı topla kitapları düzenle (topladım düzenledim)
*camus un kitabına başla (başladım)
*parfüm işine git (gittim para da kazandım)
*film festivaline bilet al (aldım hatta filmi izledim bile)
*piyanoda: waltz i ve mr smartı çalış iyice yerleşsin (çalıştım iyice yerleşti)
how is your life today, mad world ve serenity forgotten'ı çıkar (ilk 2sini çıkardım)

düşünülecekler:

*hedonizmle zihinsellik arasındaki hayat görüşü farkı (düşündüm)
*ihtiyaç duymakla, istemek arasındaki ince çizgi (düşündüm)
*hergün bi aktiviteye yoğunlaşmak mı daha iyi yoksa hepsinden azar azar yapmak mı(düşündüm)
*kendiliğinden ortaya çıkan istekle, görev arasındaki motivasyon farkı (biraz düşündüm)

marjinal talep eğrisi

dün çılgın bi gecenin ardından eve döndüğümde kozmik denge ekibinden biri beni kapıda karşıladı. "begüm" dedi, "sen evde yokken hayatındaki şeylerin anlamını biraz azalttık, başkalarına lazımdı da." bunu söylerken çekinmiş gibi gözüküyordu. muhtemelen kızacağımdan korktu çünkü kime anlam lazımsa hemen benimkinden alıyorlar. bense zaten anlamsız olan şeylerin biraz daha anlamsız olmasını yeni bir sorun olarak görmediğimden durumu hiç umursamadım. ama hayatımın anlamıyla ilgili bu meseleye çok ilgisiz görünürsem de garip olacaktı şimdi, o sebepten "öf " dedim, "dünyadaki bütün anlamı emip bitirdi bu insanlar, bana hiçbişey kalmadı resmen." bu çıkışımdan sonra kozmik denge ekipçi üzülüp başını öne eğdi. daha fazla üzülmesin diye "neyse" dedim, "sorun değil. zaten hayatımın çok saçma olmasından garip bi haz almaya başlamıştım." ben böyle diyince hemen sevindi, yüzündeki sırıtmayla birlikte koşarak gitti.

biran önce gitmesi iyi olmuştu. çok yorgundum ve kozmikle mozmikle uğraşamazdım daha fazla. üstümü değiştirip biraz internete baktım, hiçbişey hissetmedim. sonra televizyonu açtım, yine hiçbirşey hisssetmedim. uyumuşum sonra

ormandan daha dağınık

migrosa gitmiştim. migrosun arka tarafında gazetelerin olduğu yerde hayvanlar vardı, onları da satıyolarmış artık. o bölümde çalışan kızdan uykusuz istedim bi tane. kız, uykusuzu almak için kapıyı açınca bi tane zürafa kafesinden kaçıp yanıma geldi. ben de zürafayı alışveriş arabasına bindirip marketin içinde gezdirdim rüya boyunca. hatta bi ara ona rulokat aldım, çok sevindi.

ş'yi görmek gerekir

yıllarca türkçe konuşup yüklemi sonda cümleler kurmaya alıştıktan sonra; dünyanın en iyi ingilizcesine bile sahip olsam özneden sonra hemen yüklemi getirmek benim için zor bişiy çünkü yüklemin ne olacağına o kadar çabuk karar vermeye hazır diilim, kafam öyle çalışmıyor.

neden se kozmik sağa çekiyo

aklıma süper bifikir geldi. 4 tane çocuk doğurucam ve hepsine hayatın anlamını farklı benimseticem. birini mesela bilime çok yönlendiricem ve bilimin açıklayamadığı şeylerle uğraşmamasını sağlicam. o çocuk agnostik olucak, bakalım nasıl yaşıyo.

bir diğerini ateist yapıcam, hayatın anlamının fiziksel hazlar olduğunu söylicem, sex drugs and rock n roll şeklinde yaşicak o.

öbürünü panteist yapıcam, evrensel enerjilerden falan bahsedicem, meditasyon ve reikiyle uğraşmaya başlicak, hayatın anlamını ruhunu arındırmakta bulacak.

sonuncusunu ise tek tanrılı din mensubu yapıcam, hayatın amacının erdemli yaşamak olduğunu söyliycem, iyilik yapmaya çalışıcak hep.

bu çocukları zaman zaman yurt dışına yollicam, bakalım farklı kültürlere nasıl tepki veriyorlar; ayrıca hepsini aynı kişiden doğurucam ki genetik etmenler mutluluk seviyelerini fazla etkilemesin, hammaddeleri aynı olsun.

6 ayda bir hepsini ayrı ayrı terapiye alıcam; saplantılarını, mutluluklarını, olaylarla başetme tarzlarını falan inceleyerek bir çizelge hazırlicam. mesela mutsuzsa, "bu mutsuzluğunun şiddetine 10 üstünden not ver" dicem; yani benim mutluluk kriterlerime göre diil, onların kendi mutluluk kriterlerine göre hesap yapıcam, sonuca göre hangisinin en mutlu olduğuna karar vericem. hem subjektif hem de nesnel bi deney olmuş olucak böylece.

çocukları 30 sene falan bu şekilde gözlemledikten sora bi kitap yazıcam. 4 çocuk üzerinde yaptığım deneyler sonucu en mutlu olan çocuk x(artık hangisi çıkarsa) tarzda bi hayat yaşayan çocuk oldu dicem. 6 ayda bir yaptığım terapileri, gözlemlerimi falan ayrıntılı bi şekilde bu kitapta toplicam. insanlık çok önemli dersler çıkarıcak bu kitaptan.

kendimi taşınabilir kütür varlıkları gibi hissettiğim nadir anlardan biriydi

her şarkının bi rengi olduğuna karar verdim. bilmiyorum, belki de her grubun bi rengi vardır. mesela dolorian kesinlikle açık maviyle gri karışımı bir renk. sağ üstte fotoğrafım var ya onun tonunda.

mesela bergraven kahverengi gibi ama bergraven'ın kahverengi olmasında eski myspace sayfalarının etkisi büyük.

shining: siyah
anekdoten: turuncu
the code: metalik gri
arcturus: kırmızı
novembers doom: koyu gri
ved buens ende: sarı
mogwai: açık gri
black heart procession: orta mavi
tiamat: lacivert

ben maviyi diğer renklerden daha az sevdiğimi düşünürdüm ama baya grup mavi tonlarında çıktı. o diil de anladığım kadarıyla benim öyle yakından tanıdığım, samimi olduğum bi yeşil grup yok. aslında mor grup da yok ama ben nedense yeşil grubun olmamasına daha çok şaşırdım. mor sanki zaten olamaz. mor ve ötesi bile mavi çünkü bence.