Monday, May 27, 2013

Kendimle bile empati yaptigim anlar oluyor o kadar yabancilasiyorum bazen /burak

saat 21:22 de metrobüsten inip 21:24 te kalkacak olan trene doğru koşmaya başladım. istasyona girince trenin 24 geçe değil 25 geçe kalkacağını gördüm, hafiften yavaşlar gibi oldum. ama sonra treni yaklaşık 1 buçuk saniye farkla kaçırınca keşke o minik yavaşlamayı yavaşlamasaydım diye düşündüm. bi sonraki tren 20 dakka sonraydı. orda beklemek istemedim, minibüse binmeye karar verdim. istasyondan çıkarken metrobüsten benle birlikte inmiş olan orta yaşlı çiftle göz göze geldim kadın yanındaki adama "aa o kız da yetişememiş" dedi beni kastederek. muhtemelen benim de onlar gibi trene yetişememiş olmamdan mutlu oldu. çünkü ben koşmaya gerek olmadığının somut bi kanıtı olarak onları "keşke biz de koşsaydık" pişmanlığından kurtarmış oluyordum.

minibüste en arka sırada bulunan son boş koltuğa oturdum. kısa bi süre sonra yanımda oturan çocuk para vermek için şöförün yanına gitti, ben de onun yerine doğru kaydım biraz, çok rahatsız bi yerdi. bi süre sonra çocuk geri geldi "benim defterim vardı orda" dedi. meğersem defterinin üstüne oturmuşum. küçük falan da değil  defter nası farketmedim belli değil. sonra hiçbi şey olmamış gibi eski yerime kaydım. tanımadığım birinin defterinin üstüne 2 dakika boyunca oturup hiçbişey olmamış gibi eski yerime geçmeyi bilinç düzeyimde çok iyi başardım ama bilinçaltım bunun komik olduğu konusunda ısrarcıydı. minik bi gülme krizine girdim ama bastırdım. yaklaşık 5 dakika sonra, olay belki de unutulmuşken aniden pihoho diye güldüm. çok ani bi gülüştü. sonra durup dururken gülmüş olmamak için sanki aklıma bişey gelmiş gibi yapıp telefonumu çıkartıp biraz kurcaladım,.zincirleme olarak saçmalamaya devam ediyo olmam beni daha da güldürdü ve böylelikle gülme krizinin gittikçe arttığı bi kısır döngüye girdim. en sonunda yanımda oturan çocuk öfleyerek yerini değiştirdi.

1 comment:

Anonymous said...

yapma ama boyle seyler insanlara ya cok ayip
ehehe pis manyak:P