Monday, October 25, 2010

kabus gibi boktan bi durumdan kurtulmanin en iyi yolu uyanmaktir /eray

bu sabah sahilde kabataş'a yürürken bi ara denizle aramdaki tek engel olan o yüksek kaygan duvarımsı şeyin üstüne çıktım. orada yoluma devam ederken "tam şimdi kayıp denize düşersem nolur acaba?" diye düşünmeye başladım. bi şekilde sudan çıkmayı başarırdım elbette ama üstüm başım ıslanmış olurdu. öyle ıslak bi biçimde yaşayamayacağımdan etraftaki dükkanlardan havlu ve kıyafet alıp kurulandıktan sonra onları giyerdim. olayın şokunun atlatılması, insanlara açıklama yapmak, kurulanıp giyinmek falan nerden baksan 2 3 saattimi alır. ayrıca biranönce marmara denizine bulanmış bedenimi yıkamak isteyeceğim için derhal evin yolunu tutmam gerekirdi ve yapmayı planladığım hiçbi şeyi yapamadan günüm bu şekilde heba olurdu. ayrıca bütün bu olaylar esnasında kızgın bi şekilde içimden hep şu cümle geçerdi "haftada 1 gün iznim var onda da denize düştüm."

1 comment:

Anonymous said...

ben de bi çok kez birini dövmek istediğim zaman bunu düşünüyorum, zaman insanı adam ediyo dedikleri bu olsa gerek