Tuesday, May 18, 2010

6 yıl 6 senede geçiyo, durmuyo kesinlikle

uzun bi aradan sonra okula gittim. okula giderken 3 vasıtaya biniyorum tren, vapur ve tramvay. bugün bu 3 vasıtada da insnalar bana acaip iyi davrandı. önce trende bi çocuk durup dururken yer verdi. üstelik biriki durak sonra iniceğinden falan değil; gayet haydarpaşaya kadar ayakta gitti bana yer verdikten sonra. ben tabi neden böyle bişey yaptığını yol boyunca düşünürken biraz gerildim, ayakta geçirdiği yarım saatin sonlarına doğru bana yer verdiği için pişman olduğuna dair karamsar empati bile yaptım, çünkü bi kere öyle bişey olmuştu. minibüse binmiştim, daha önce gitmediğim bi yere gidiyodum. biri bana yer vermişti, ilerleyen dakikalarda minibüse 1000 kişi daha bindi ve trafik çok sıkıştı. 1 saat falan o aşırı derece kalabalığın içinde ayakta beklemek zorunda kaldı bana yer veren kişi; sonunda öffleyip püflemeye başladı. ama ben yerini ona geri vermeyi teklif etmedim, sonsuz bi pişkinlik içinde oturmaya devam ettim. neyse işte bugün ilk olarak trene biner binmez durup dururken yer verildikten sonra vapura bindim. vapurda her zamanki gibi gazete okuyan birinin gazetesine takıldı gözüm. 5 dakika geçti geçmedi adam gazetesini bana vermeyi teklif etti. ironi falan yaptı sandım, "yok" dedim, "teşekkür ederim". sonra "al al, ben okudum" dedi, ben de aldım rahat rahat okudum.

vapurdan indikten sonra tramvaya bindim. insanların neden bugün bana çok iyi davrandığını düşünmeye başladım ama kendimde her zamankinden daha farklı bişey bulamadım. neyse ineceğim durak yaklaşınca ayağa kalktım. önümdekiler "inecek misiniz buyrun" diyerek yol açtılar hemen. yolun sonunda da bi adam "kapı sol taraftan açılıyo, haberiniz olsun" diyerek bana ekstra bilgi verdi. kendimi resmen çok önemli biri gibi hissettim, bi an herkesin beni sevdiğini düşünüp mutlu oldum.

sonra önderle buluştum, bugün niye bana böyle davranıyolar bi değişiklik mi var ki bende dedim, yokmuş. akşam eve dönerken heralde kozmik evren herkes için bi gün belirliyor ve o gün herkes ona iyi davranıyor diye düşündüm. bugün sıra bendeydi, yarın başkasında olacak.

3 comments:

necati karababa said...

eline yüreğine sağlık

önder said...

tavlada sürekli yendiğin çocuk di mi önder

living maze said...

ehahhehah hıhı ta kendisi. tek sosyal aktivitem.