Friday, April 9, 2010

Sanırım iyi bi fikir diildi - 1

bi yazı dizisi yapayım dedim. maksat blog'a bi dinamizm gelsin, değişik bişeyler olsun. bu "sanırım iyi bi fikir diildi" yazı dizimde size pişmanlıklarımdan bahsetmeyi planlıyorum.

lise 2'deyken satranç koluydum. çok iyi bir seçimdi. diğer öğrenciler diğer kollarda boş boş oturup gevezelik ederken; ben, benim gibi satranç kolu olanlarla satranç oynayarak daha kaliteli vakit geçiriyordum.

neyse, bu satranç sınıfında ben nedense satranç oynadığım herkesi yeniyodum. önce kendi yaşıtlarımın hepsini yenmiş; sonra da üst sınıftakilerin hepsini yenip bitirmiştim. daha sonraki haftalarda hoca bana başka sınıflardan satranç kolu olmayan ama bu konuda kendine güvenen insanları getiriyor; ben ısrarla onları da yeniyordum. sonra bi gün yine bi kol dersinde, ders boyunca satranç oynayıp yine herkesi yendikten sonra (dersin bitmesine 5 dk falan kalmış) hoca, "benle de oyna" diye tutturdu. kafam kazan gibi olduğundan ve zaten 5 dk kaldığından "yok, haftaya oynarız" falan dedim. ama hoca tutturdu "nolur oyna lütfenlütfen nolurlütfen" dedi. ben de kıyamadım "iyi madem oynayalım" dedim.

oyuna başladık, 2 dk geçti geçmedi, 5 hamle oldu olmadı, hoca beni mat etti. haftalarca herkesi yenerek yaptığım karizmam bi anda yerle bir oldu. ne kadar ısrar etmiş olsa da kafam o kadar yorulmuşken ve gitmek isterken onunla satranç oynamam sanırım iyi bi fikir değildi. yani normalde olsa da yenemezdim muhtemelen ama o kadar çabuk yenilmek çok koymuştu. zirvedeyken bırakmam lazımdı, hocayı kırmamak için iyi bi insna olmamam lazımdı. iyi bi insan olduğum hiçbi durumun hayatım boyunca faydasını görmediğimi tam burda eklemek istiyorum.

bu arada herkesi yendiğime bakmayın, öyle çok süper oynamıyodum, normal oynuyodum.

1 comment:

Anonymous said...

Çok şımarıksın