Friday, February 19, 2010

nereye gidersen orda olursun

biraz başım ağrıyordu ve 1. sezonundan çok keyif aldığım six feet under'ın 2. sezonuna karşı bişey hissetmemiş olmam canımı sıkmıştı. sümüklüböceklerin neden yağmur yağınca çimenlerin arasından hepbirlikte kaldırıma çıktıklarını ve trenin neden maltepe cevizli arası hep aynı yerde ışıklarını söndürdüğünü çok merak ediyordum. bu kadar çok soru işaretiyle yaşamam imkansız gibiydi. aniden varoluş korkusuyla karışık melankolik bi ağırlık çöktü üstümde. bunun aynı şarkıyı üst üste 145 kere dinlememden kaynaklandığını düşündüm; last fm den aldığım resmi rakam buydu. şuan hayattan tek isteğim uzaylıların gelip beni kaçırmasıydı. en çılgın cuma gecesini kesin ben geçiriyordum.

145 kere dinlediğim şarkının 146. dinleyişini youtube vidyosunu izleyerek yapmaya karar verdim. gecemin doruk noktası herhalde bu olacaktı. video'daki hayatenerjisisıfır genci görünce tek arkadaşımı bulmuş gibi hissettim, çünkü şarkıyı 145 kere daha dinledikten sonra varmayı hedeflediğim nokta tam da buydu: http://www.youtube.com/watch?v=arFJ5iS9-y4

5 comments:

KaraEfendi said...

Sorular cevapları, cevaplar ise yeni soruları doğuruyordu...Bense kendimi hapsolmuş kahrolasıca bir kısır döngü de hissediyordum. Başladığın yere dönmek, bitirdiğin yere varmak...

living maze said...

:)

KaraEfendi said...

o_O

synonimus said...

aynı elektrik kesintisi avrupa yakasında yedikule - zeytinburnu arasında da oluyor. tam ışıklar gittiğinde gözlerini kapatırsan, trenin o sırada raydan çıkıp ilerdeki raylara oturana kadar havada süzüldüğüne inanabilirsin.

synonimus said...

şarkı güzelmiş.