Wednesday, May 7, 2008

Mutluluk

Aslında son bi aydır midemi elime almaya başladığımı hissetmiştim. Yemeklerden sonra gelen karın ağrısı, kakao ve asitli içeceklerle birlikte ortaya çıkan mide bulantısı falan.. ama bu kadar az zamanım kaldığını düşünmemiştim. Geçen cuma gecesi yediğim o son yemekten sonra yattım ve kusmak dışında başka bir amaç için kalkamadım yataktan. Bütün gece bu durum devam edince ve su dahi içememeye başlayınca apar topar hastaneye gittik. Serumladılar. Bu durum daha önce 2 kere başıma geldiğinden teşhis ve tedaviyi biliyordum ayrıca önümdeki 2 gecenin hayatımın en uzun gecelerinden olacağını da biliyordum. Kanserlilerin ya da bir kaç saat sonra apandisit ameliyatı olacakların bile bulantılarını dindirmeye yarayan ilaçlar benim mide bulantıma fayda etmeyecekti ve ben bir gram uyku dahi uyuyamayıp bütün gece boyunca sürünecektim. Ölmeyi istediğim nadir gecelerden birini yaşayacaktım.

Doktorlar geldi, teşhis koymaya çalıştılar, tıbbi terminolojiye son yıllardaki hakimiyetim sayesinde onlarla anlaşmak hiç de zor olmadı. Temiz çıkan bir yığın tahlilin sonucunda nasıl bu kadar kusabildiğimi yine anlayamadılar, üstelik bu sefer hayat da midemi bulandırmamıştı. Dünya hızlı dönüyordu belki ama ayaklarım yere basıyordu.

Tam tahmin ettiğim gibi geçen, dünyanın en uzun gecesinin sonunda bütün hayat enerjim sönmüştü. Ertesi gün başka bi kaç milyon tahlil için başka bi hasteneye gittik. Bulduğum her yere oturuyordum, yürüyemeyecek haldeydim ve şu an gerçekten bütün bunlara nasıl katlanabildiğimi merak ediyorum. 3. defa olması acının şiddetini hiçbir şekilde etkilemiyor. Temiz çıkan diğer tahlillerle birlikte teyzeme gidip orda serumlandım. Acaba ben de birgün diğer çocuklar gibi yemek yiyebilecek miydim? Teyzemde gündüzleri türk filmi izleyip kustum, geceleri ise yarım saatte bir uyanıp kustum. hayatım gerçekten çok güzeldi... Teyzemin çok güzel kokan bi sabunu güzel perdeleri ve harika bi boğaz manzarası vardı ama malesef bunlar ilerde sadece mide bulantısıyla birlikte hatırlanacaklar.

Teyzemde geçirdiğim 2 günün ardından artık yemek yemem gerektiğine karar verildi. Yemek derken 2 yudum elma hoşafı ya da 1 dilim haşlanmış patates tarzı şeyler. Eve geldik serumu çıkardık hayat tarzım gerçekten çok değişti. Seda sayan izleyip dünyaya gelecek olan küçük kardeşim için atkı örmeye başladım. Yukarda bahsettiğim yiyecekleri yiyip kusuyordum bu sefer. Televizyon izlemek zorunda kaldığım şu dönemde televizyonla ilgili pek çok sosyolojik gözlem yapmak durumunda da kaldım. Kadın programalrında sürekli diyet ve zayıflama üzerine öğütler verilmesine rağmen seyirciler neden bu kadar şişmandı, türk dizilerindeki oyunculuk ve senaryo neden bu kadar kötüydü, Uğur Dündar neden delirmişti, neden televizyonda aynı şey yüz kere gösteriliyordu? işte bu gibi sorular kafamda dönerken bir ilmek daha atıyordum atkıya. Bi günü daha böylece atlatıyordum.

Pazartesi günü yani dün sabah çok mutlu bi şekilde uyandım. Sanki iyileşmiştim, özgürdüm ve hayat çok güzel olabilirdi. Canım dondurma istedi, bu tip yemek yiyemediğim zamanlarda ilk özlediğim şey nedense dondurma olurdu. O sabah benim için hayatın anlamı beyaz çukulatalı koca bi magnumdu. Bütün günümü bunu hayal ederek geçirebilirdim ama bu güzel uyanış, sabah kahvaltısından sonraki kusmayla hayalkırıklığına dönüştü. Tekrar kötüye gidiyordum, dondurmayı unutmalıydım.

Bu sabah yine mutlu uyandım ama bu sefer temkinliyim hayal kırıklığına uğramaya hiç niyetim yok ama henüz kusmadığıma göre sanırım durumum iyiye gidiyo denebilir. belki dondurma yiyebilecek kadar değil ama iyiyim.

Bu kabus dolu günlerin bana öğrettiği bir şey var. Sağlıklı olmak hayatımızın amacı olabilir. Serseri bi hayat kesinlikle bana göre değil. Ruhen öyle olsa da fizyolojik olarak kesinlikle bana göre değil. Bu yüzden sanırım ben sabah erken kalkıp taze sıkılmış poratakal suyu içip spor yapmalı ve dengeli beslenmeliyim.

Bi dondurma da benim için yiyin.

2 comments:

Ash Re Tempel said...
This comment has been removed by the author.
Nous said...

geçmiş olsun..