Monday, July 30, 2007

Dönen bişeyin üstünde yaşamak yeterince saçma değil mi?

Balkonun kapısından bi karasinek hızla içeri dalıp; masanın üstündeki, yarısına kadar sütle dolu bardağın içine düştü. Çırpınmaya başladı. Önce biriki bakıştık, "kendini kurtarır o ordan" diye düşünüp işime devam ettim, sora baktım ciddi ciddi boğuluyo, elime sabah yediğim cornfleksin pis kaşığını aldığım gibi sineği sütten çıkarıp peçetenin üstüne attım. Üstü başı yapış yapış olmuştu. Benden başka kimsesi olmadığı için onun böyle yapış yapış bi halde kalmasına gönlüm elvermedi, banyoya götürüp dikkatlice yıkayıp kuruladım. "Hadi özgürsün artık küçük sinekçik" dedim, sol kanadına bi öpücük kondurdum. Uçup omzuma kondu. Neşeli vızıltılarıyla etrafımda dönüp şarkılar söyledi bana bütün gün. Ertesi gün okuldan eve geldiğimde küçük sineğimi su dolu sürahinin içinde buldum, ölmüştü. e napalım başında mı beklicektik 24 saat.

2 comments:

books&me said...

başlığa takıldım ben , hiç bu açıdan bakmamıştım =(

living maze said...

ben de bakmamıştım bi arkadaş baktırdı hemen ondan çaldım cümleyi=) ama cidden dönüyo ya acaip bi meknaizma niye bunun üstündeyiz ki? döndüğünü de hiç çaktırmıyo yalnız.